တနသၤာရီကမ္းရိုးတန္း

ေက်ာင္းသားတပ္မေတာ္ရဲေဘာ္ ၃၀ ေက်ာ္ အဖမ္းခံထားရဆဲ

2012-01-17T20:39:00.003+05:30

Published on January 17, 2012 by webteam · No Comments
ဒီဗြီဘီ သတင္းဌာနမွ ကူးယူေဖာ္ျပပါသည္။
ဇန္နဝါလီလ ၁၃ ရက္ေန႕ လြတ္ၿငိမ္းခ်မ္းသာခြင့္မွာ ေက်ာင္းသားတပ္မေတာ္ ရဲေဘာ္ ၁၃ ဦး ျပန္လည္လြတ္ေျမာက္လာခဲ့ၿပီး အက်ဥ္းေထာင္အသီးသီးမွာ အနည္းဆံုး ၃၀ ေက်ာ္ က်န္ေသးတယ္လို႕ ေအဘီအက္စ္ဒီအက္ဖ္ ဒုဥကၠဌ ကိုမ်ိဳးဝင္း ကေျပာပါတယ္။
ေက်ာင္းသားတပ္မေတာ္ရဲ႕ လက္ရွိ ႏိုင္ငံေရးဗ်ဴဟာက လက္နက္ကိုင္တိုက္ပြဲနဲ႕ လူထုတိုက္ပြဲ ေပါင္းစပ္ေရးျဖစ္ၿပီး ေက်ာင္းသား တပ္မေတာ္က ရဲေဘာ္ေတာ္ေတာ္မ်ားမ်ား အဖမ္းခံထားရပါတယ္။
ဒီမိုကေရစီအသြင္ကူးေျပာင္းေရး လုပ္ငန္းစဥ္မွာ ႏိုင္ငံေရးအက်ဥ္းသားေတြကို အကုန္လႊတ္ေပးၿပီး တျပည္လံုးအျပစ္ရပ္ဖို႕ဟာ အရင္ဆံုးလိုအပ္ခ်က္ျဖစ္တယ္လို႔ ကိုမ်ိဳးဝင္းက ေျပာပါတယ္။

`အခု ဇန္နဝါရီလ ၁၃ ရက္ေန႕မွာ လႊတ္ေပးတဲ့အသုတ္မွာေတာ့ ၁၃ ေယာက္ပါလာတယ္။ က်န္တာေတာ့ လက္လွမ္းမီ သေလာက္ ျပဳစုထားတဲ့အေျခအေနရဆိုရင္ေတာ့ ၃၀ ေလာက္ အက်ဥ္းေထာင္အသီးသီးမွာ က်န္ပါေသးတယ္။ အဓိက အေျခခံ အားျဖင့္ေတာ့ ႏိုင္ငံေရးနည္းလမ္းအရ ေျပလည္ေအာင္ ႀကိဳးပမ္းတဲ့ေနရာမွာပဲ ျဖစ္ျဖစ္၊ ဒီမိုကေရစီအသြင္ ကူးေျပာင္းေရးမွာပဲ
ျဖစ္ျဖစ္၊ ဒီမိုကေရစီ အသြင္ကူးေျပာင္းေရးအတြက္ ႀကိဳးပမ္းတဲ့ေနရာမွာပဲျဖစ္ျဖစ္ က်ေနာ္တို႔ ယံုၾကည္ခ်က္ေၾကာင့္ အက်ဥ္းက်ခံ
ေနရသူ အားလံုးကို လႊတ္ေပးဖို႕လိုတယ္။ ဒီမိုကေရစီ ကူးေျပာင္းဖို႔ အစီစဥ္ေဖာ္ေဆာင္မယ္ဆိုရင္ အားလံုးပါဝင္ႏိုင္တဲ့ ႏိုင္ငံေရး အခင္းအက်င္း၊ တိုင္းျပည္ျပန္လည္ထူေထာင္ေရးမွာ အားလံုးပါဝင္ႏိုင္တဲ့ အေျခအေနျဖစ္လို႕ ဖန္တီးေပးဖို႔လိုတယ္။ က်ေနာ္တို႔ ေအဘီအက္စ္ဒီအက္ဖ္က ရဲေဘာ္ေတြအပါအဝင္ ယံုၾကည္ခ်က္ေၾကာင့္ အက်ဥ္းက်ေနတဲ့ ႏိုင္ငံေရး အက်ဥ္းသား အားလံုးကို ႁခြင္းခ်က္မရွိအျမန္ဆံုးလႊတ္ေပးဖို႔ လိုအပ္တယ္ဆိုတာေတာ့ က်ေနာ္တို႔ အဖြဲ႔အစည္းအေနနဲ႔ေတာ့ သေဘာထားရွိပါတယ္။`
အခုအခ်ိန္ထိ မလြတ္ေျမာက္ေသးတဲ့ ေက်ာင္းသားတပ္မေတာ္ ရဲေဘာ္ေတြထဲမွာ ေထာင္ဒဏ္ တသက္တကၽြန္း၊ အႏွစ္ ၆၀ ေက်ာ္အထိ ခ်မွတ္ခံထားရသူေတြ ပါဝင္ၿပီး သူတို႔ကို ၁၉၉၀ အလြန္ႏွစ္ေတြကေန မၾကာခင္ႏွစ္ေတြအတြင္း အစိုးရက ဖမ္းဆီး
ေထာင္ခ်ခဲ့တာလို႔ သိရပါတယ္။
ဒါ့အျပင္ အခုလ ၁၀ ရက္ေန႕က အစိုးရဘက္ကေန ၿငိမ္းခ်မ္းေရးအတြက္ ေတြ႔ဆံုေဆြးေႏြးဖို႔ ကမ္းလွမ္းထားတာကို အျပဳသေဘာ တံု႔ျပန္သြားဖို႔ သေဘာထားရွိတယ္လို႔ ကိုမ်ိဳးဝင္းက ေျပာပါတယ္။
`သူတို႔ကမ္းလွမ္းလာတဲ့အေပၚမွာေတာ့ အျပဳသေဘာေဆာင္တဲ့ ကမ္းလွမ္းမႈလို႔ က်ေနာ္တို႔သံုးသပ္တယ္ေလ။ ဒီအေပၚမွာ
က်ေနာ္တို႔ အဖြဲ႔အစည္းအေနနဲ႕ေတာ့ အျပဳသေဘာတံု႔ျပန္ဖို႔အတြက္ေတာ့ သေဘာထားရွိတယ္။ ဒါေပမယ့္ အေသးစိတ္ေတာ့ ဒီအခ်ိန္မွာ ေျပာဖို႔ကေတာ့ ေစာေသးတယ္။ ႏိုင္ငံေရးအက်ဥ္းသားလြတ္ေျမာက္ေရး အပါအဝင္ တျပည္လံုးအတိုင္းအတာ အပစ္အခတ္ရပ္စဲေရး။ ဒါေတြဟာ က်ေနာ္တို႔ ကနဦးအဆင့္မွာ အျပဳသေဘာေဆာင္တဲ့ ေဆာင္ရြက္မႈေတြကို ေဆာင္ရြက္ဖို႔လိုတယ္
လို႔ ျမင္ပါတယ္။`
ျမန္မာႏိုင္ငံလံုးဆိုင္ရာ ေက်ာင္းသားမ်ား ဒီမိုကရက္တစ္တပ္ဦး (ေအဘီအက္စ္ဒီအက္ဖ္)ဟာ ၁၉၈၈ လူထုအေရးေတာ္ပံုကို စစ္တပ္က ႏွိပ္နင္းတဲ့ေနာက္မွာ လက္နက္ကိုင္ေတာ္လွန္ေရးလုပ္ဖို႔ နယ္စပ္ကိုထြက္လာတဲ့ ေက်ာင္းသားေတြနဲ႔ စတင္ဖြဲ႔စည္းခဲ့တာ
ျဖစ္ပါတယ္၊
လြန္ခဲ့တဲ့ ႏွစ္ေတြက အစိုးရက တိုင္းရင္းသားအဖြဲ႔တခ်ိဳ႕နဲ႕ အပစ္ရပ္ေရး၊ ၿငိမ္းခ်မ္းေရးကိစၥေတြ ေဆြးေႏြးခဲ့ေပမယ့္
ေက်ာင္းသားတပ္မေတာ္ကို တိုက္ရုိက္ ကမ္းလွမ္းတာမ်ိဳး မရွိခဲ့ပါဘူး။

ေဒၚေအာင္ဆန္းစုၾကည္ရဲ႕ ဘဝပံုရိပ္လႊာ ရုပ္ရွင္ဇတ္ကားအေၾကာင္း ရုပ္ျမင္သံၾကား (စကားဝိုင္း)

2011-01-20T10:50:00.001+05:30

Type rest of the post here

ဖလူးစစ္ေဒသ နအဖစစ္ေၾကာင္းမွ ထြက္ေျပးလြတ္ေျမာက္လာတဲ့ အက်ဥ္းသားေပၚတာမ်ား (ရုပ္သံ)

2011-01-20T10:46:00.001+05:30

(ေန႕သစ္မီဒီယာမွ ကူးယူေဖာ္ျပပါသည္)
Type rest of the post here

ထား၀ယ္ျပည္သူျပည္သား၊ ညီကိုေမာင္ႏွမမ်ားထံ

2010-04-02T14:28:00.000+05:30

တနသၤာရီတိုင္း၊ ထား၀ယ္ခ႐ိုင္၊ သရက္ေခ်ာင္းၿမိဳ႕နယ္ မိုးေရႊဂူရြာ (ရပ္) ဘုန္းႀကီးပ်ံပြဲမွာ စစ္တပ္က ၀င္ေရာက္ေႏွာက္ယွက္ ႐ိုက္ႏွက္ခဲ့တယ္လို႔ သိရပါတယ္ခင္ဗ်ာ။ လက္ေ၀ွ႕ၿပိဳင္ပြဲမွာ စစ္သားတေယာက္နဲ႔ ယွဥ္ၿပိဳင္သူက အႏိုင္ရခဲ့တဲ့အေပၚ မေက်မခ်န္းျဖစ္ၿပီး က်န္စစ္သားမ်ား ၀င္႐ိုက္ခဲ့ၾကပါတယ္။ ထား၀ယ္ျပည္သူအမ်ားအျပား ဒဏ္ရာရခဲ့ၾကတယ္လို႔သိရပါတယ္။

ဒါဟာ ျပည္သူကို လုံး၀ အေလးမထားဘူးဆိုတာ ျပတာပဲ။ ျပည္သူကို အေလးမထားတဲ့သူေတြဟာ တိုင္းျပည္ကို ခ်စ္တယ္ဆိုတာ ဘယ္လိုလို႔ ယုံလို႔ရပါ့မလဲ။ ဗမာႏိုင္ငံအႏွံအျပား ဒီလို က်ဴးလြန္မႈေတြ အမ်ားႀကီးေပၚေပါက္လွ်က္ရွိပါတယ္။ သန္းေရႊ ဆိုတဲ့ ေခြးသူေတာင္းစားကလဲ ၀ဲကုတ္ေနရတာကို စည္းစိမ္တမ်ဳိးလို႔ထင္ေနတယ္။ တိုင္းျပည္နဲ႔ လူမ်ဳိးေတြအေပၚမွာ သစၥာမရွိ၊ အေလးမထား၊ ဂ႐ုမစိုက္တာ တတိုင္းလုံး တျပည္လုံးအသိပါပဲ။ ဒီလုပ္ရပ္ဟာ ထား၀ယ္ျပည္သူေတြကို သက္သက္မဲ့ႏွိပ္ကြပ္ျခင္းလည္းျဖစ္တယ္။ ဘယ္လိုမွ သီးခံမႏိုင္ပါဘူး။ မင္းတို႔စစ္တပ္ကို ဘယ္သူမွလည္း မေလးစားဘူး၊ အထင္လည္းမႀကီးဘူး။ ေခြးေလး ဂ်ပိုးေလာက္ပဲ မွတ္ယူထားတာ၊ တိုင္းျပည္အတြက္လည္း အက်ဳိးမရွိ၊ လူမ်ဳိးေတြအတြက္လည္း အက်ဳိးမရွိ ဆန္ကုန္ေျမေလးလို႔ သတ္မွတ္ထားတယ္။ တနပ္စားညာဏ္ေတြနဲ႔ ေသနတ္ရွိတယ္ဆုိၿပီး ျပည္သူကို အႏိုင္က်င့္ေနတာ မင္းတို႔ကို ဘယ္သူက ထင္ႀကီးမွာတဲ့လဲ။ မင္းတုိ႔ကို လူလို႔ကို မသတ္မွတ္ပါဘူးကြာ။ ထား၀ယ္သူ ထား၀ယ္သားေတြဟာ ကိုယ့္မ်ဳိးကို ကိုယ္သိပ္ခ်စ္တတ္ပါတယ္။ ကိုယ္မ်ဳိးကိုထိရင္ ဆတ္ဆတ္မႏိုင္ပါဘူး။

ထား၀ယ္သူ၊ ထား၀ယ္သားမ်ား ကိုယ့္အမ်ဳိးအေပၚသစၥာရွိၾကပါ။ စစ္ထဲကို လုံး၀မ၀င္ၾကပါနဲ႔ ေသသာခံလိုက္ပါ၊ မေသခ်င္ရင္ တိုင္းတပါးၿပီး ထြက္ၿပီး အင္အားစုၾကပါ။ အမ်ဳိးသမီးေတြအေနနဲ႔ စစ္သားမ်ားကို လုံး၀ (လုံး၀) လက္ထပ္ထိန္းျမားျခင္း မျပဳၾကပါနဲ႔။ အဖက္မလုပ္ပါနဲ႔ လွည့္မၾကည့္ပါနဲ႔၊ ေရမတိုက္နဲ႔၊ ထမင္းမေကြ်းပါနဲ႔။ ေျခဖေႏွာင့္နဲ႔ သာ ေပါက္ပစ္လိုက္ပါ။ ပါးကိုခ်ပစ္လိုက္ပါ။ ငါတို႔လူမ်ဳိးဟာ တိုင္းျပည္နဲ႔ လူမ်ဳိးေတြအေပၚ သစၥာရွိၾကတယ္။ တျခားလူမ်ဳိးေတြအေပၚ အႏိုင္က်င့္မႈလည္းမရွိဘူး။ ပုတ္ခတ္မႈလည္းမရွိဘူး။ ေစာင္းေျမာင္းေျပာဆိုမႈလည္းမရွိဘူး။ အင္မတန္ ျဖဴစင္ျမင့္ျမတ္တဲ့၊ ယဥ္ေက်းမႈရွိတဲ့ သိကၡာရွိတဲ့၊ ျမန္မာေရွးလူမ်ဳိးမ်ားပါ။ တကယ္ေတာ့ အမ်ဳိးဆက္ျခင္းျဖစ္တဲ့ လက္ထက္ထိမ္းျမားျခင္းမွာ ရွင္းရွင္းလင္းရွိဘို႔လိုပါတယ္။ ကျပားဆိုတာ လုံး၀ေကာင္းတဲ့အမ်ဳိးမဟုတ္ပါဘူး။ ထား၀ယ္နဲ႔ တျခားလူမ်ဳိးမ်ား ထိမ္းျမားၾကတာဟာ ကျပားမ်ားကို ပြားေစျခင္းပဲ။ က်ီးမေရာက္ ၾကက္မေရာက္၊ ေအာက္ကလိအာ၊ အာကလိေအာက္ဆိုသလိုပဲ။ တနသၤာရီတိုင္းမွာ စစ္တပ္ေတြ၊ စစ္စခန္းေတြ ထားရွိၾကတယ္။ ငါတုိ႔ ထား၀ယ္သား တေယာက္မွမရွိဘူး။ ဒါဟာ ငါတို႔နယ္ေျမကို က်ဴးေက်ာ္တာပဲ။ ငါတို႔ဆန္ကိုစား၊ ငါတုိ႔ေရကိုေသာက္ၿပီး အခုငါတို႔ လူမ်ဳိးကို ရက္စက္တယ္၊ အႏိုင္က်င့္တယ္။ ဘာေကာင္းတာရွိလဲ။

တနသၤာတိုင္းထဲမွာရွိတဲ့ စစ္သားမွန္သမွ် ေတာ္လွန္ပါ၊ ပုန္ကန္ပါ။ ရရာလက္နက္နဲ႔ခ်ပါ။ ငါတို႔ ဘယ္လုိစစ္တပ္မွ မလုိလားဘူး။ ငါတို႔ကာကြယ္ဘုိ႔ စစ္တပ္လည္းမလိုဘူး။ စစ္တပ္အကုန္လုံးကန္ထုတ္ပစ္ၾက။ ကိုယ့္နယ္ေျမ ကိုယ့္တိုင္း ကိုယ့္ၿမိဳ႕ကို ကာကြယ္ၾက။

အမ်ဳိးသားေရးစိတ္ဓာတ္ျဖင့္ ႏႈိးေဆာ္သည္။
ထား၀ယ္သားတိုင္းကို ျဖန္႔ေ၀ၾကပါခင္ဗ်ား။

စစ္ေခြးတိုက္မွာ ဇာဂနာ့ တေန႔တာ

2010-01-31T18:01:00.004+05:30

ဇာဂနာ
စိတ္ကူးယဥ္တဲ့ အလုပ္ကလဲြလို႔ ဘာမွ လုပ္စရာမရိွတဲ့ ေနရာပါဗ်ာ။ မိုးလင္းကေန မိုးခ်ဳပ္ ငုတ္တုတ္ ထိုင္ေန႐ံု ကလဲြလို႔ ဘာမွလုပ္စရာမရိွ။ စကားေျပာေဖာ္ မရိွ။ မိခင္ဘာသာစကားေတာင္ ေမ့သြားမွာစိုးလို႔ စမ္းၿပီးေျပာေျပာ ၾကည့္ေနရတာ။ အီအီးပါလို႔ကလည္း မေျဖာင့္၊ ႐ွဴ႐ွဴးပန္းလို႔ကလည္း အဆင္မေျပ။ ဒန္ပန္းကန္ျပားသာသာ မိလႅာခြက္ထဲ အီအီးေရာ ႐ွဴ႐ွဴးေရာ ပါလည္းပါ ပန္းလည္းပန္း လုပ္ရတာကိုး။ အီးႏွစ္တံုးေလာက္ဆို ေပါက္ၿပီး သား ရွဴရွဴးေတြက ဖင္ျပန္စင္ေနၿပီ။ ကိုယ့္႐ွဴ႐ွဴး ကိုယ္႐ြံေနလို႔ မျဖစ္ပါဖူးေလလို႔သာ သေဘာပိုက္ရပါေတာ့ တယ္။ ပါလိုက္ဦးဟ ... ပန္းလိုက္ဦးဟ။

အီအီးနဲ႔ ဆန္႔က်င္ဘက္ မန္မန္က်ေတာ့လည္း ေတာ္ေတာ္အဆင္ေျပသားခမ်။ စာထဲေပထဲမွာေတာ့ ေရာင္စံုသူ ပုန္ပဲ ၾကားဖူးတာ၊ ခုေတာ့ ေရာင္စံုထမင္းဆိုတာ ေတြ႔ေနပါၿပီ။ အမယ္ ... ဒါေတာင္ စိတ္မဆိုးနဲ႔ေနာ္ စိတ္ဆိုးလို႔ မ်ား ထမင္းလံုးနဲ႔ ေကာက္ေပါက္လိုက္ရင္ နဖူးကဲြသြားမွာ ဘာမွတ္ေနလဲ။ ကိုယ့္မွာက စားစရာဆိုလို႔ ပါးစပ္တခု ပဲ ပါတာဆိုေတာ့ ေထာင္ကေကြၽးတဲ့ ဟင္းပဲ အေကာင္းအကန္း လုပ္စားရတာပ။

စစ္ေခြးတိုက္မွာ ပိုင္ဆိုင္သမွ် ...

မနက္ ပဲဟင္းတဲ့။ ကိုယ္ေပ်ာက္ပဲ။ လူႀကီးအငိုတိတ္ေအာင္ အရိပ္အေရာင္ မျမင္ရတဲ့ ပဲဆိုမွ ပဲဟင္းပါ ခမ်။ ည ေနက်ေတာ့ တာလေပါဟင္း။ ေထာင္စည္း႐ိုးနားမွာ သန္႔ရွင္းေရးေကာင္းေနပံုရတယ္။ ဘာပင္ ဘာ႐ြက္မွန္းမ သိတဲ့ အေလ့က်ေတြလည္း ျဖစ္ႏိုင္ပါရဲ႕။ ေတြ႔ရာအ႐ြက္ ထည့္လို႔သာ ခ်က္ထားတဲ့ တာလေပါနဲ႔ မၾကာေမွ်ာၿပီး ရင္ပဲ လာပေကာလို႔သာ ေရရြတ္လိုက္ပါေတာ့။ ဂြီ ဂြီ ဂြမ္ ဂြမ္ အသံေတြေပးလို႔ လုပ္သားေမာင္ ၀မ္းႏႈတ္ေဆး အ မေလး အဘေလး တသြားေလာက္ပါရဲ႕။ အိုဘယ့္ ... တာလေပါ။ ကိုယ့္မွာသာ အစားခက္ အေပါက္ခက္ အပါ ခက္ အေနခက္ေနတာ၊ ေအာင္မာ ေထာင္က်ေတြကေတာ့ ေပ်ာ္လို႔ဗ်ား။ ဇာဂနာတည္းခိုေနရာ စစ္ေခြးနံေဘး က ကြက္လပ္ထဲမွာ မိန္းမေဘာ္လီေဘာၿပိဳင္ပဲြနဲ႔ ေယာကၤ်ားေဘာပဲြ လာလို႔မ်ားေတာင္ က်င္းပေနေသးရဲ႕။ တ႐ႊီး ႐ႊီး တေျဖာင္းေျဖာင္းနဲ႔ အာဆီယံမွာ အလံမလႊင့္ႏိုင္တဲ့ ျမန္မာအသင္းေတာင္ မ်က္ရည္ဘူးသီးေလာက္ က်သြား ေလာက္ပါရဲ႕။ ေမွာင္တဲ့အထိ ကန္ေနလိုက္ၾကတာ။

ေအာ္ .. သူတို႔ေတြခမ်ာလည္း ဒီလိုမွမေနရင္ ဘယ္လိုေနၾကမလဲ၊ ထိုင္ငိုေနလို႔မွ ေထာင္က လြတ္မွာမဟုတ္ဘဲ လို႔ေတြးၿပီး ျမန္မာ့အသံကလႊင့္တဲ့ ေဘာပဲြလို အသံသာ နားေထာင္ၿပီး တေနကုန္လိုက္ရပါေတာ့တယ္။ ကိုင္း .. ေန၀င္ၿပီဆိုတာနဲ႔ တပ္ေထာင္ထာ ျခင္ထု အင္အားစုလို႔လာျပန္ေတာ့ တို႔တာ၀န္အေရးရယ္ေၾကာင့္ ျခင္ႏိွမ္ႏွင္း ေရးလုပ္ငန္း စလိုက္ရပါေတာ့တယ္။ လိုက္သတ္တာေတာ့ မဟုတ္ပါ။ ပုဆိုးနဲ႔ ခါထုတ္ရတာေပါ့။ မ႐ိုေသ့စကား အဲဒီအခ်ိန္မွာေတာ့ ဇာဂနာ ဖင္တုန္းလံုးေလးနဲ႔ခမ်။ ဟီဟိ .. ခ်စ္စရာေလး။ ဒီလိုခါထုတ္မွ မကိုက္ရတဲ့ ျခင္ေတြ ခမ်ာ တေျဖးေျဖး တပ္ကဲြသြားၿပီး ည (၁၁) နာရီေလာက္မွာ ေပ်ာက္ဆံုးသြားပါေလေရာ။ ဒီလိုနဲ႔ပဲ ဇာဂနာ့ တ ေန႔တာဟာ ၿပီးဆံုးခဲ့ရပါတယ္။ သူမ်ားတကာ အိပ္ခ်ိန္ေရာက္ျပန္လည္း မအိပ္ႏိုင္ နံရံမွီၿပီး လုပ္စရာမရိွ ေရပဲ ေသာက္လို႔ ျခင္တပ္ႀကီး မေပ်ာက္မခ်င္း ထိုင္လို႔သာ ေစာင့္ေနရပါေတာ့တယ္။

ေရေႏြးနဲ႔ဖား ဇာဂနာ

2010-01-31T17:45:00.002+05:30

ၾကားေပါက္ေလးတခု ေတြးမိတာေလး ေရးပါရေစ။ က်ေနာ္တို႔ ေဆးေက်ာင္း ေရာက္ခါစက ဖားခဲြရပါတယ္။ ဦးထြန္းေမာင္ဆိုတဲ့ ကုလားႀကီးဆီကေန ဖား အရွင္ (၃) ေကာင္ကို တရာနဲ႔ ၀ယ္ရတာပါ။ ၿပီးေတာ့ အဲဒီဖားေတြကို ပံုမပ်က္ ေအာင္ ကြၽက္ကြၽက္ဆူေနတဲ့ ေရေႏြးအိုးထဲ ထည့္ၿပီး သတ္ရပါတယ္။ က်ေနာ္ တို႔က ဘာသိမလဲ။ ဖားေတြကို ေရေႏြးအိုးႀကီးထဲ ပစ္ထဲ့လိုက္တာ ကိုယ္ေတာ္ ေခ်ာေတြက ဆတ္ကနဲ ေရေႏြးကို ေျခေထာက္နဲ႔ တခ်က္ပဲထိၿပီး ခုန္ထြက္ သြားလိုက္တာ (၃) ေကာင္လံုး လြတ္သြားေရာ။

ကုလားႀကီးက ရီသေလ့။ ဒီလိုသတ္ရတယ္ကြတဲ့ ဆိုၿပီး ေရေအးေတြ ထည့္ ၿပီး ဖားကို ေရေအးဇလံုထဲ ထည့္လိုက္တာ ေ႐ႊဖားေလးေတြက ေရေအးကန္ထဲ ေပ်ာ္လို႔ ကူးခတ္ေနလိုက္တာ။ ဒီမွာတင္ ကုလားႀကီးက အပူခ်ိန္ကို ေျဖးေျဖးခ်င္း တရစ္ခ်င္း တိုးလာလိုက္တာ (၅) ဒီဂရီေလာက္ တိုးေတာ့ လည္း ဖားေလးမ်ား ကူးခတ္ဆဲ ေနာက္ထပ္ (၅) ဒီဂရီ ထပ္တိုးလည္း သေကာင့္ဖားေတြက ေနသာေသးတယ္ ဆိုၿပီး ကူးခတ္ဆဲပဲ။ အပူခ်ိန္ (၆၀) ဒီဂရီေလာက္လည္း ေရာက္ေရာ ဖားေတြ မလႈပ္ႏိုင္ေတာ့ဘူး။ (၈၀) ဒီဂရီ ေလာက္လည္း ေရာက္ေရာ အားလံုး ဂန္႔ ဂန္႔ ဂန္႔ ဂန္႔။

က်ေနာ္တို႔လည္း ခုေတာ့ ဒီ၀ဋ္ေတြလည္ပါၿပီ။ တရစ္ခ်င္း တရစ္ခ်င္း က်ပ္လာၿပီ။ ငါတုိ႔ေတာ့ ေနလို႔ရေသး တယ္ ဘာမွမျဖစ္ေသးဘူးဆိုၿပီး ဆက္ၿပီးကူးမွာလား။ ခုန္ထြက္မွာလား။ အပူခ်ိန္ျမႇင့္ေနတဲ့ လက္ကို ေျပးကိုက္ ၾကမလား။ မ်က္ႏွာကို ခုန္အုပ္ၾကမလား။ တခုခုေတာ့ ဆံုးျဖတ္ရေတာ့မွာပဲ။ ဆံုးျဖတ္ၿပီးရင္လည္း ျဖစ္ေအာင္ လုပ္ရေတာ့မယ္။ မဟုတ္ရင္ေတာ့ ေရေႏြးအိုးထဲ ေသရတာ သိပ္မတန္လွေပဘူး။

ျပည္သူ႔အခ်စ္ေတာ္ ႏိုင္ငံေက်ာ္ လူရႊင္ေတာ္ ဇာဂနာ၏ (၄၉) ႏွစ္ျပည့္ ေမြးေန႔အ မွတ္တရ (ဦးၫြတ္ဂုဏ္ျပဳျခင္း အစီအစဥ္)

2010-01-31T17:28:00.003+05:30

ပုရြက္ဆိတ္နဲ႔ ပ႐ုတ္ဆီ
ဇာဂနာ
အၿငိမ့္ခန္းေရးေနရင္းက သူမ်ားဘေလာ့ဂ္ေတြ လိုက္ဖတ္ရင္း သတိရမိတာေလးရိွလို႔ ေဖာက္သည္ခ်ခ်င္လာပါ တယ္။ မွတ္မွတ္ရရ ၁၉၈၈ ေအာက္တုိဘာလမွာ အဖမ္းခံခဲ့ရတုန္းကေပါ့။ေထာင္ထဲမွာ အခန္းေဖာ္လည္းမရိွ၊ အျပင္လည္း မထြက္ရ၊ လူစကား ေမ့သြားမွာစိုးလို႔ အခန္းထဲေရာက္လာတဲ့ ႂကြက္ေတြ၊ ပိုးဟပ္ေတြ၊ အိမ္ေျမႇာင္ ေတြ၊ ပုရြက္ဆိတ္ေတြနဲ႔ စကားလိုက္ေျပာေနရတာ။သူတို႔က ျပန္မေျပာေပမယ့္ ကိုယ္ကေတာ့ ဇြတ္ လိုက္ေျပာ ေနရတာ။

တေျဖးေျဖးေနရင္းနဲ႔ ပုရြက္ဆိတ္ေတြကို ကြၽန္ေတာ္ ၾကည့္မရေတာ့ဘူး။ ၾကည့္ရစရာလည္း တစက္မွ မရိွဘူး။ စဥ္းစားေလ၊ ဘယ့္နဲ႔ .. ကိုယ့္မွာ စားစရာ ရွားပါးရတဲ့အထဲ ငါးေျခာက္ဖတ္ေလးတဖတ္ေလာက္ သိမ္းထားတာ ဒီပုရြက္ဆိတ္ေတြက ၀ိုင္းခဲၾကတယ္ေလ။ ေထာင္ကေပးတဲ့ ၾကက္သားဖတ္ေလး မနက္စာ ညေနစာ တ၀က္စီ ခဲြထားတာ၊ ေန႔လည္အိပ္ေနတုန္း ဒီအေကာင္ေတြက ၀ိုင္းအံုၿပီး သမၾကျပန္ပါေရာ။ ဒီေတာ့ ၾကည့္မရတာ အ ဆန္းလားဗ်ာ။ သင္းတို႔ကို ႏိွမ္ႏွင္းမွ ရမယ္ေပါ့။

ဒါနဲ႔ အဆင္သင့္ရိွေနတဲ့ ပ႐ုတ္ဆီနဲ႔ အဲဒီပုရြက္ဆိတ္ေတြကို စည္း၀ိုင္းထားလိုက္တာ၊ အဲဒီေကာင္ေတြ ပထမ ေတာ့ ငါးေျခာက္ဖတ္ မဲေနရာကေန ၿပီးလို႔ လွည့္ျပန္မယ္လုပ္ေတာ့မွ ပ႐ုတ္ဆီေတြ႔ၿပီး ေနာက္ျပန္ဆုတ္၊ အထဲ မွာတင္ ပတ္ေျပးေနေတာ့တာ၊ ပ႐ုတ္ဆီစည္း၀ိုင္းထဲက ထြက္ဖို႔ကို မစဥ္းစားေတာ့ဘူး။ ေနာက္ဆံုး အခ်င္းခ်င္း ျပန္ကိုက္ရင္းနဲ႔ အကုန္လံုး အမႈန္႔ေလးေတြ ျဖစ္သြားပါေလေရာဗ်ာ။ တရက္လည္းမဟုတ္ ႏွစ္ရက္လည္းမဟုတ္ ဘယ္ႏွစ္ရက္ပဲျဖစ္ျဖစ္ ကြၽန္ေတာ္ စမ္းသပ္ခဲ့တာ အႀကိမ္တိုင္းအခါတိုင္း ပုရြက္ဆိတ္ေတြဟာ ပ႐ုတ္ဆီစက္၀ိုင္း ထဲက ထြက္ဖို႔တခါမွ မစဥ္းစားဘဲ အခ်င္းခ်င္းကိုက္ရင္း အမႈန္႔ဘ၀နဲ႔ပဲ ဇာတ္သိမ္းသြားခဲ့တာပါပဲ။

အဲဒါကို အမ်ားလည္း စဥ္းစားႏိုင္ေအာင္လို႔ တင္ျပလိုက္ရတာပါ။ ကြၽန္ေတာ္တို႔ဟာ ခု ပ႐ုတ္ဆီ အ၀ိုင္းခံေနရ တာပါ။ သတိျပဳမိရင္ ေတာ္ပါၿပီဗ်ာ။

အေမ မသိေသးေသာ အေၾကာင္းမ်ား http://thisandthat81.blogspot.com/

2010-01-18T20:48:00.002+05:30

မဂၢဇင္း ကာတြန္းတစ္ခုထဲမွာ ဒီလိုဖတ္ဖူးပါတယ္။ မိန္းမႏွစ္ေယာက္ ေစ်းက အၿပန္လမ္းမွာေတြ႕ေတာ့ တစ္ေယာက္ကေနာက္တစ္ေယာက္ကို ေၿပာေနတာ။

‘ကၽြန္မအမ်ိဳးသားက ႏိုင္ငံၿခားမွာ အလုပ္လုပ္ေနတာေလ။ သားက လည္း ႏိုင္ငံၿခားမွာပဲ။ သမီးကေတာ့ အဲဒီမွာ ပဲေက်ာင္းတက္ေနေလရဲ႕’
‘ဟင္ ဒါဆိုရွင္က ဘာလို႕ လိုက္မသြားတာလဲ’
‘အဟင္း ကၽြန္မကႀကြားၿခင္လို႕ ေနခဲ့တာေလ’ တဲ့။

အဲဒီ ကာတြန္းေလးက အေမေၿပာၿပတာပါ။ အေမကေတာ့ ဟုတ္မွာေပါ့ေလ။ ဒါေပမယ့္ အေမမသိေသးတာ ေတြ အမ်ားႀကီးရွိပါေသးတယ္။

‘ဟုတ္တယ္ ႏိုင္ငံၿခားမွာ လမ္းေတြတအား ေကာင္းတာတဲ့။ တစ္ၿမိဳ႕လံုးလည္း သန္႕ရွင္းေနတာပဲတဲ့။ လွ်ပ္စစ္ မီးဆိုတာေတာ့ ေၿပာစရာကို မရွိဘူးတဲ့’

အေမကေတာ့ မိတ္ေဆြေတြနဲ႕ ေတြ႕တိုင္း အဲလိုေၿပာေလရဲ႕။ ဒါေပမယ့္ အေမေၿပာေၿပာေနတဲ့ ႏိုင္ငံၿခားမွာ တစ္အား ေကာင္းေနတာတဲ့ ဆိုတာ ကၽြန္ေတာ္ကေတာ့ လက္မခံဘူးအေမ။ တစ္ကယ္ေတာ့ ႏိုင္ငံၿခားက တစ္အားေကာင္းဒါမဟုတ္ဘူးဗ်။ ဒါေတြက ပံုမွန္ပဲ။ ကတၱရာလမ္း ခ်ိင့္ခြက္မရွိတာ ကို တကားေကာင္းတယ္ လို႕ ေၿပာလို႕ရမလား။ လမ္းေဘးေတြမွာ အမိႈက္မရွိတာေရာ တအားေကာင္းေနတာလား။ လွ်ပ္စစ္မီး ခလုတ္ဖြင့္ လိုက္တိုင္း ရွိေနတာကေရာ။ Bus ကားေတြ ၿမိဳ႕ပတ္ရထားေတြ အခ်ိန္မွန္ေနတာကေရာ အထူး အဆန္းလားပဲလား။ ကၽြန္ေတာ္ကေတာ့ အဲဒါကို အရမ္းေကာင္းေနတယ္လို႕ မယူဆဘူး အေမ။ ဒါေတြက ပံုမွန္ေလ။ တစ္ကယ္ေတာ့ ကၽြန္ေတာ္တို႕ဆီက ပံုမမွန္ၿဖစ္ေနတာ။ အဲဒါေၾကာင့္ ႏိုင္ငံၿခား တစ္အား ေကာင္းေနတယ္လို႕ ေၿပာရင္ သိပ္ဘ၀င္ မက်ဘူး အေမ။ ႏိုင္ငံၿခားက ပံုမွန္ ကၽြန္ေတာ္တို႕ဆီက ပံုမမွန္။

သူတို႕ဆီမွာ ရုပ္၀တၳဳပစၥည္းတိုးတက္မႈ႕ကေတာ့ ထိပ္ပဲေလ။ ဒါေပမယ့္ ကၽြန္ေတာ္ေတာ့ ဒီမွာ အရမ္းေပ်ာ္ေနၿပီ။ သူတို႕ နဲ႕ တစ္သားထဲက်ေနၿပီ။ အင္တာေနရွင္နယ္ စတန္းဒက္ ၿဖစ္ေနၿပီလို႕ အေမထင္ရင္ေတာ့ အေမ မွားသြား ၿပီ အေမေရ။ ကၽြန္ေတာ္ဆိုတဲ့ ေကာင္က အေမ့အိမ္ကို ၿပန္လာဖို႕ပဲ အၿမဲေတြးေနတဲ့သူေလ။ မလာနဲ႕ ဒီမွာ ေနပူ၊ ဖုန္ထူ၊ ၿခင္ကိုက္၊ မီးပ်က္ လို႕ေတာ့ ကၽြန္ေတာ့္ကို မေၿပာပါနဲ႕ အေမ။ ကၽြန္ေတာ္က အဲယားကြန္းခန္း ကိုမုန္းလို႕ ေနေရာင္ၿခည္ေလး လိုခ်င္ေနတဲ့သူ၊ ေလအေ၀့မွာ ဖုန္နံ႕ေလးရွဴေနရတာကို air fresher နံ႕ထက္ပို ႀကိဳက္တဲ့သူ၊ အေမွာင္ထဲမွာ ထိုင္ၿပီး ယက္ေတာင္ေလးနဲ႕ ၿခင္ရိုက္ၿပီး စကားေၿပာရတာကို ပို သေဘာက်ေနတဲ့ သူဆိုတာ အေမမသိပါဘူးေလ။

တစ္ခ်ိဳ႕ကေတာ့ ေၿပာၾကတယ္။ ႏိုင္ငံၿခားမွာက အရည္အခ်င္းရွိဖို႕ပဲ အရည္အခ်င္းရွိရင္ အားလံုးတန္းတူပဲတဲ့။ အခုကမာၻႀကီးက Globalization ၿဖစ္ေနၿပီတဲ့။ ေနရာေဒသေလးတစ္ခုကို စြဲလမ္းေနလို႕ မၿဖစ္ဘူးတဲ့။ ေရၾကည္ ရာၿမက္ႏုရာမွာ တိုးတက္ေအာင္ေနရမွာပဲတဲ့။ တစ္ခုေတာ့ ေမးပါရေစ။ ကမာၻႀကီးက တစ္ကယ့္ကို ကမာၻ႕ရြာႀကီး ၿဖစ္ေနၿပီလား။ လူမ်ိဳးေရး ခြဲၿခားမႈ႕ေတြ မရွိေတာ့ဘူးလား။ ကၽြန္ေတာ့္ေမးခြန္းကို ေသခ်ာေၿဖၾကည့္ပါ။ အေမေရ ကၽြန္ေတာ္ေတာ့ ကမာၻႀကီးက နည္းပညာတစ္ခုကလြဲလို႕ ဘယ္ေနရာမွ တကယ္ Globalize မၿဖစ္သးဘူးလို႕ ထင္တယ္ အေမ။ ကၽြန္ေတာတို႕လို ႏိုင္ငံက လာတဲ့သူေတြကို ရုပ္၀တၳဳပစၥည္း တိုးတက္ေနတဲ့ ႏိုင္ငံေတြက သူေတြက (လူမ်ားစုပါ။ လူအားလံုးကို မဆိုလိုပါ) ဘယ္လိုၿမင္တယ္ဆိုတာ့ အေမမသိေသးပါဘူးဗ်ာ။ ဒါေတြထားလိုက္ပါေတာ့။ အေသးစိတ္ေတြ ေၿပာၿပေနရင္ အေမစိတ္မေကာင္းၿဖစ္ေနမွာ။

တစ္ခါတစ္ေလၾကေတာ့ ကိုယ့္ကိုကိုယ္ စက္ရုပ္တစ္ခုလိုထင္လာမိတယ္။ အလုပ္လုပ္ေနတာ တစ္ကယ္ကို ထမင္းစားဖို႕အတြက္လိုၿဖစ္ေနလို႕ အေမ။ အရင္တုန္းက အေမ့အိမ္မွာ ေနရင္းအလုပ္လုပ္ရတာကု အဓိပၸာယ္ ေလးတစ္ခုခု ရွိေနသလိုပဲ အေမ။ အခုေတာ့ ဘာမွ အဓိပၸယ္ မရွိသလိုပဲ။ ကိုယ့္ႏိုင္ငံမွာ လုပ္တာကမွ ကိုယ့္လူမ်ိဳး ကိုယ့္ေမြးရပ္ေၿမအတြက္ ဟုတ္ဟုုတ္ မဟုတ္ဟုတ္ တစ္ခုခုေတာ့ အက်ိဳးရွိဦးမယ္ အေမ။ ကၽြန္ေတာ့္ ကိုလူမ်ိဳးေရး အၿမင္က်ဥ္းတယ္လို႕ ေၿပာရင္းလည္း ေက်ေက်နပ္နပ္ႀကီး ခံပါမယ္ဗ်ာ။ အဲေလာက္ ႏိုင္ငံနဲ႕ လူမ်ိဳးကို ခ်စ္ေနရင္ ဘာလို႕ထြက္လာေသးလဲကြာကို အၿပစ္တင္မေစာပါနဲ႕။ လူ႕ဘ၀မွာ လူတန္းေစ့ ေလးေတာ့ ေနခ်င္တယ္ေလ။ အင္း ခက္တာက အခုလိုေနႏိုင္စားႏိုင္ေအာင္ အေမ့အိမ္က မွာ ေနၿပီး ကၽြန္ေတာ္ မရွာႏိုင္ဘူး အေမေရ။ ကၽြန္ေတာ္ကပဲ ညံ့လြန္းလို႕ပဲလား။ ေရၾကည္ရာ ၿမက္ႏုရာဆိုရင္ ကၽြန္ေတာ္တို႕ဆီမွာ ေရေတြေနာက္ေနလို႕လား။ ၿမက္ေတြကေၿခာက္ေနလို႕လား။ ကၽြန္ေတာ္ မစဥ္းစား တတ္ဘူးအေမေရ။
အေမမသိေသးတာေတြ အမ်ားႀကီးရွိပါေသးတယ္ဗ်ာ။

ဥပမာ ဒစ္ဂ်စ္တယ္ ႏိုးစက္သံက ဘယ္ေလာက္မုန္းစရာေကာင္းတယ္ ဆိုတာ အေမခံစားဖူးမွ သိလိမ့္မယ္ အေမ။ အေမတို႕ဆီမွာ လူေတြ ဂုဏ္ယူ၀င့္ၾကြားစြာကိုင္ေနတဲ့ ဟန္းဖုန္းဆိုတာ ကၽြန္ေတာ့္ အတြက္ေတာ့ ႏြားခေလာက္ တစ္လံုးနဲ႕ ဘာမွ မထူးဆိုတာ အေမ မသိပါဘူး အေမ။ ဒီမွာ ရုပ္၀တၳဳပစၥည္းအရ အမ်ားႀကီးေကာင္းတယ္ ဆိုတာေတာ့ ကၽြန္ေတာ္ မၿငင္းပါဘူးအေမ။ ဒါေပမယ့္ဗ်ာ စာေရးဆရာတစ္ေယာက္ ေၿပာဖူးသလိုေပါ့။

‘ငွက္ေလွာင္အိမ္ႀကီးကုိပဲ ေဆးသုတ္ၿပီး အထဲက ငွက္ကေလးကို အစာမေကၽြးရင္ ဘာအဓိပၸာယ္ရွိမွလဲ’ တဲ့။

ဒီမွာေတာ့ ေရႊပိန္းခ်ေလွာင္အိမ္ႀကီးေတြ ထဲက ပိန္လွီေနတဲ့ ငွက္ကေလးေတြ အမ်ားႀကီး ေတြ႕ခဲ့ရလို႕ အဲလိုေတာ့ မၿဖစ္ခ်င္ဘူးအေမေရ။

ကၽြန္ေတာ္ကေတာ့ အခ်ိန္တန္ရင္ အေမ့အိမ္ကို ၿပန္လာႏိုင္ေအာင္ ႀကိဳးစားေနတာ။ အေမေရ။ ငါ့သားက ႏိုင္ငံၿခားမွာ အရမ္းအဆင္ေၿပေနတာလို႕ မႀကြားပါနဲ႕ေတာ့ ဗ်ာ။ ငါ့သားက အေမ့အိမ္ကို တအားခင္တြယ္တာ လို႕ပဲ ၾကြားလိုက္စမ္းပါ။

အေၿခအေန တစ္ခုေရာက္ရင္ ကၽြန္ေတာ္ၿပန္လာမွာပါအေမ။ ဘာအေၿခအေနလဲလို႕ ေတာ့ မေမးပါနဲ႕ အေမ။ အေၿခအေနတစ္ခုေပါ့။…....

မိုးတိမ္ညိဳ
ဒီဇင္ဘာ ၂

ကိုညီထြ႗္နဲ႕က်ေနာ့္တို႕ေဘာ္ဒါေတြနဲ႕အတူ

2009-12-15T09:52:00.003+05:30

အိႏၵိယေရာက္ျမန္မာဒုကၡသည္တစ္စုနဲ႕ ကိုညီထြ႗္နဲ႕တြဲရိုက္ထားတဲ့ဓါတ္ပံုေလးျဖစ္ပါတယ္။

ww.Mizzima.com သတင္းဌာနမွ ကူးယူေဖာ္ျပပါသည္။

ဒီမိုပန္းေတြေ၀ေတာ့မွျပန္ခဲ့မယ္ တနသၤာရီရယ္....

2009-11-28T19:38:00.005+05:30

ယေန႕က်င္းပေသာ စာဆိုေတာ္ေန႕အခမ္းအနားမွ က်ေနာ့္ရဲ႕ကဗ်ာေလးပါ

အိႏၵိယေရာက္ ျမန္မာဒီမိုကေရစီအေရးလႈပ္ရွားေဆာင္ရြက္သူ စာေပး၀ါသနာရွင္မ်ား၏ စားေပမ်ားကို ထပ္မံဖတ္႐ူလို႕ပါက ေအာက္ေဖာ္ျပပါ ဘေလာ့တြင္ထပ္မံဖတ္႐ူႏိုင္ပါသည္။
www.sasodaw.blogspot.com

ကြန္ဖက္ရွင္ေအာ့ဖ္ သ ေပသီး (ခ်ပ္ပတာ သရီး)

2009-11-19T18:23:00.000+05:30

ကြ်ႏု္ပ္သည္ ခါးၾကားတြင္ ညႇပ္လာခဲ့ေသာ သားေရပိုက္ဆံအိတ္ကေလးကို ဟန္ပါပါထုတ္ျပီးသကာလ ဆင္႐ုပ္ပါသည့္ ငါးေထာင္တန္အသစ္စက္စက္ကို ထုတ္ေပးလိုက္၏။

ညႇက္စိသည္ ေခတ္၏ သ႐ုပ္ကို ထင္ဟပ္ေစေသာ အနာဂတ္ေခါင္းေဆာင္တေယာက္ ျဖစ္ေပသည္မဟုတ္ေလာ။ ညႇက္စိသည္ လူငယ့္ဘာဝ ေခတ္ေရစီးေၾကာင္းတြင္ တံုကင္းေပၚမွ စြန္႔သြားေသာ မစင္တုံးကဲ့သို႔ ေမ်ာေနေသာ အားကိုးဖြယ္ အလားအလာရွိသည့္ လူငယ္တဦး မဟုတ္ေလာ။

ကြ်ႏ္ုပ္ ကိုေပသီးတို႔ငယ္စဥ္တုန္းကလည္း ပိုလီယိုေဝဒနာရွင္ ဓါတ္လိုက္သလို က,လိုက္မွ လူရာဝင္သည္၊ အရသာရွိသည္၊ လူျဖစ္က်ိဳးနပ္သည္ဟု ခံစားကာ အုန္းသီးကက္ဆက္ဟု ေခၚေသာ ကက္ဆက္ကို ဘက္ထရီအိုးခ်ိတ္၍ ေစ်းေထာင့္ ဗာဒံပင္ေအာက္တြင္ အကျပိဳင္ခဲ့ၾကသည္မွာ အေမာမဟုတ္ပါေလာ။

ညႇက္စိသည္ကား လိုအပ္ေသာ ေငြအသျပာ ရရွိျပီးသည္နွင့္ ေနာက္ေဖးေပါက္မွ လာဘ္လာဘမ်ား ရႊင္ေနေသာ ပုလိပ္စခန္းမွဴးတေယာက္၏ မ်က္ႏွာေပးျဖင့္ ဆူညံပူညံ မလုပ္ေတာ့ဘဲ ျပံဳးျဖဲျဖဲ တေရြ႕ေရြ႕ကြတကြတ ထြက္ခြာသြားေတာ့၏။

ထိုအခ်ိန္တြင္ ညာဘက္ဝိုင္းတြင္ထိုင္ေနေသာအုပ္မွ ရခိုင္ျပည္မွ ေျပာင္းလာသည့္ ေက်ာင္းဆရာသည္ ခ်ဲဒိုင္တေယာက္ႏွင့္ စကားလက္စသတ္ျပီးေနာက္ ကြ်ႏ္ုပ္တို႔ဝိုင္းဖက္သို႔ ကူးလာ၏။

ထိုေက်ာင္းဆရာကား ကြ်ႏ္ုပ္ ကိုေပသီးေလာက္ မေတာ္ေသာ္လည္း ေနရာတကာ သူသိသူတတ္အားၾကီး လုပ္၏။ ကြ်ႏ္ုပ္ ကိုေပသီးက မိမိ၏ ခန္႔ညားေသာ ေက်ာက္ေက်ာေရပက္ထားသည္ႏွင့္တူသည့္ ဥပဓိ႐ုပ္ကို အတတ္ႏိုင္ဆံုးတည္လိုက္ျပီး ေရေႏြးၾကမ္းတခြက္ ငွဲ႔လိုက္ခ်ိန္တြင္ ေက်ာင္းဆရာ၏ အင္တာဗ်ဴး ဆန္ဆန္ စကားဝိုင္း စတင္ပါေတာ့၏။ …

“ဒီေန႔ေတာ့ ကိုေနာက္တိုးကို စျပီးေမးရဦးမယ္ဗ်...
ဒီလိုဗ်ာ လက္ရွိ ေဆာင္းရာသီရဲ႕အေနအထားကို ဘယ္လိုသံုးသပ္ပါသလဲ”

ေနာက္တိုးက ေခြးေျခပုေပၚတြင္ တင္ပါးကို ေျပာင္းထိုင္ကာ တင္ပလႊဲဟန္ျဖင့္ ေမးစိကို ဘယ္လက္ျဖင့္ ေထာက္ျပီး မပြင့္တပြင့္ဟန္ ေဆြးေႏြးလွာသည္မွာ....
“ဒီလိုဗ် ဆရာရဲ႕ … မက္ဆိုပိုေတးမီးယားစစ္ေျမျပင္မွာတုန္းက ကဒါဖီက ဘာမွမဟုတ္ေသးဘူးဗ်။
တျပိဳင္နက္ထဲမွာ တ႐ုတ္ျပည္က ေမာ္တို႔ကလည္း ခ်န္ေကရွိတ္နဲ႔ ေပါက္စီလုပ္နည္းအေပၚမွာ သေဘာထားမတိုက္ဆိုင္လို႔ သူ႔အင္အားသူ စုေနတုန္းကာလလည္း ျဖစ္တယ္ဗ်။ အဲ..... လူ ျပိန္းစကားန ဲ့ေျပာရရရင္ေတာ့ဗ်ာ က်ဳပ္တို ့ျမိဳ႕မွာေတာ့ ခ်ဲဒိုင္ေတြရွိဖို႔ လိုအပ္တယ္လို႔ ယူဆပါတယ္။ ဘာမွမရွိတာထက္စာရင္ေတာ့ တခုခုရွိေနတာ ေကာင္းတာေပါ့ဗ်ာ ”

နိုင္ငံျခားျပန္၊ တိုင္းျပည္ေခါင္းေဆာင္အေလာင္းအလ်ာ၊ အဖိႏွိပ္ခံမ်ား၏ အားကိုးရာ၊ တယ္လီဗီြးရွင္း ဆယ္လစ္ဘရစ္တီ ဆရာသမားက လက္ဘက္ရည္ဆိုင္မွ ဓါတ္စက္သံကိုလႊမ္းသည့္ က်ယ္ေလာင္မွဳျဖင့္ ေနာက္တိုး၏ ေဆြးေႏြးခ်က္ကို ဤသို႔ေထာက္ခံလိုက္ျပန္၏။…
“အမွန္ပဲဗ်၊ ခ်ဲဒိုင္ေတြ ရွိေနသင့္တာေပါ့။ က်ဳပ္ ႏိုင္ငံျခားေရာက္တုန္းကဆို တရားဝင္ပဲ ေရဒီယိုေတြ ႐ုပ္ျမင္သံၾကားေတြက ထီဖြင့္ရက္ကို ေၾကျငာတာပဲ။ ဥပမာဗ်ာ… အိုင္ယာလန္ကိစၥၾကည့္ပါလား။ အိုင္းရစ္ေတြဟာ ဘယ္လိုအေျခအေနမွာပဲျဖစ္ျဖစ္ အရက္ေကာင္းေကာင္းေတာ့ ေသာက္ႏိုင္ေနတာက ဘယ္သူမွ ျငင္းမရတဲ့ကိစၥပဲေလ” ဟု ျဖစ္၏။

ေက်ာင္းဆရာက ေနာက္တိုး ဆက္လက္၍ ေလလံုးေတြ လႊတ္ေတာ့မည္ကို ၾကိဳသိသည့္အလား စကားကိုျဖတ္ကာ… ‘ေဘထုတ္အေရး ေလ့လာသူ’ ကိုဟန္ေမာင္ကို ေအာက္ပါအတိုင္း ေမးလိုက္ျပန္၏။
“ကိုဟန္ေမာင္ေရ ဆရာ့အေနနဲ႔ကေရာ အခုျဖစ္ေနတဲ့ ရာသီဥတုအေပၚမွာ ဘာေတြျဖစ္သင့္သလဲ၊ ဘာေတြလုပ္သင့္သလဲဆိုတာ နည္းနည္း ေဆြးေႏြးေပးပါခင္ဗ်”

ကိုဟန္ေမာင္သည္ ေသာက္လက္စ ေရေႏြးခြက္ကို အသာခ်လိုက္ျပီး သူ၏ ခါးပိုက္ေထာင္ထဲမွ ကြမ္းယာထုတ္ကို ထုတ္၏။ ေျဖ၏။ ပါးေစာင္သို႔ သြင္းလိုက္ျပီး တခ်က္ႏွစ္ခ်က္ ဝါးလိုက္၏။ ဝါးေနရင္းက မ်က္ေၾကာက လိုက္သြားေသး၏။ ထုိ႔ေနာက္ ေစာင္းငန္းေစာင္းငန္းျဖင့္ ေျဖလိုက္သည္မွာ....
“ ဒီလိုရွိတယ္ဗ်။ ခင္ဗ်ားတို ့သိထားတဲ့အတုိင္း သမိုင္းဆိုင္ရာသခၤန္းစာေတြလည္း က်ေနာ္တို႔ျမိဳ႕သားေတြမွာ ရွိသင့္သေလာက္ရွိျပီးသားပဲ။ အေျခအေနတခုကို လက္ခံျပီး အခြင့္အေရးတခုကို ဖန္တီးယူႏိုင္ရမယ္ဗ်။ ဥပမာဗ်ာ… ကိုလိုနီေခတ္ အိႏၵိယျပည္က ဂႏၶီရဲ့အေတြးအေခၚကိုသာ က်ေနာ္တို႔က ခုခ်ိန္မွာ လက္ကိုင္ထားမယ္ဆိုရင္ ေဘထုတ္ဆိုတာ ရွိလာႏိုင္ဖို ့မခက္ေပဘူးလားဗ်။ အဲသလိုပဲ အီရတ္ကို အေမရိကန္ ဝင္တိုက္ခဲ့သလိုသာ က်ေနာ္တို႔က ေရနံဆီကို အေၾကာင္းျပဳျပီး ဆီဆိုင္ကို ဝင္သိမ္းျပီဆိုပါေတာ့ဗ်ာ။ က်ေနာ္တို႔ေမွ်ာ္မွန္းထားသလို ေဘထုတ္ေတြရမယ္လို႔ ဘယ္သူက အာမခံႏုိင္သလဲဆိုတာပဲ က်ေနာ့္အေနနဲ႔ ျပန္ေမးခြန္းထုတ္ခ်င္ပါတယ္” ဟု ျဖစ္ေပေတာ့၏။

“ဒါဆိုရင္ ဆရာတို႔ ေဆြးေႏြးခ်က္အရ တခုေတြးလို႔ရတာကေတာ့ ေရနံဆီဆိုင္မွာ ေဘထုတ္ေတြရွိဖို႔ မက်ိန္းေသဘူး။ ခ်ဲဒိုင္ေတြ မရွိတာထက္ ရွိေနတာကပိုေကာင္းတယ္လို႔ပဲ သံုးသပ္ရမွာေပါ့ဗ်ာ…” ဟု ေက်ာင္းဆရာက ေလသံကိုျမႇင့္ကာ စကားဝိုင္းတခုလံုးကို အတင္းအဓမၼလႊမ္းမိုးဖို႔ ၾကိဳးစားေသာအားျဖင့္ သူလိုရာသူဆြဲ နိဂုန္းခ်ဳပ္ျပန္၏။

ဤသို႔ျဖင့္ ေမးသူကလည္း ေမးလိုရာေမး၊ ေျဖသူကလည္း ေျဖလိုရာေျဖရာ၌ ဘာမွ ဆက္စပ္မရေသာ ႏိုင္ငံတကာအကုိးအကားမ်ားျဖင့္ ဖြယ္ဖြယ္ရာရာ သူ႔ထက္ငါ အလုအယက္ေျဖရင္း လက္ဖက္ရည္ဆိုင္မွ ေခတ္ေပၚသီခ်င္းသံတို႔က ျပန္လည္လႊမ္းမိုးသြားျပန္ေတာ့၏။ ။

အန္ေထာ္နီေပသီး

ဆန္စင္ရာ က်ည္ေပြ႔လုိက္ေနၾကသူမ်ား

2009-11-17T08:47:00.000+05:30

ဘြဲ႔ျဖဴ ၁၆ ႏို၀င္ဘာ ၂၀၀၉ ေခတ္ျပိဳင္

ကမာၻ႔ဘယ္ေနရာ၊ ဘယ္ေဒသ၊ ဘယ္ႏုိင္ငံက အဖိႏွိပ္ခံျပည္သူေတြမွာမဆုိ အေရအတြက္မနည္းလွတဲ့ စိတ္ဓာတ္ပုိင္းဆုိင္ရာ ည့ံဖ်င္းအားနည္းခ်က္ေတြ ရွိတတ္ၾကတာ ဓမၼတာျဖစ္တယ္။ အဲဒါေတြထဲက တခုကေတာ့ အေျခအျမစ္မရွိ၊ ယုတၱိယုတၱာကင္းမဲ့၊ သမုိင္းရဲ႕ေပးထားခ်က္ေတြ၊ လက္ရွိမွာ အမွန္တကယ္တည္ရွိေနတဲ့ အခ်က္အလက္ေတြနဲ႔ ကင္းလြတ္တဲ့၊က်ဳိးေၾကာင္း ဆီေလ်ာ္မႈနတၳိျဖစ္တဲ့ ေကာလာဟလနဲ႔ သမၹပၸလာပဝါစာေတြအေပၚ အေျချပဳၿပီး ေမွ်ာ္လင့္ခ်က္ေတြကို တည္ေဆာက္တဲ့ ဓေလ့ျဖစ္တယ္။ အထူးသျဖင့္ အဲဒီအျခင္းအရာမ်ဳိးဟာ ကုိယ္က်ဳိးအတၱႀကီးတဲ့ အုပ္စိုးသူေတြရဲ႕ဖိႏွိပ္မႈ အထူးျပင္းထန္နက္႐ႈိင္းတဲ့ အေျခအေနမွာ ေပၚေပါက္ေလ့ရွိတယ္။

အဖိႏွိပ္ခံျပည္သူေတြမွာလုိ႔ ေယဘုယ်ၿခဳံၿပီး ေျပာလုိက္ရေပမယ့္ တကယ္ေတာ့ အဲဒီလုိမ်ဳိး ေမွ်ာ္လင့္ခ်က္ေတြ စတင္ေပါက္ဖြားရာနယ္ပယ္က ဖိႏွိပ္မႈနဲ႔ ပတ္သက္ၿပီး အာ႐ုံခံစား ႏုိင္စြမ္း (Sensitivity) အျမင့္ဆုံး လူပုဂၢိဳလ္ေတြ စုေ၀းရာ ႏုိင္ငံေရးနယ္ပယ္ျဖစ္တယ္။ ဖိႏွိပ္မႈနဲ႔ ပတ္သက္ၿပီး အာ႐ုံခံစားႏုိင္စြမ္း အျမင့္ဆုံးျဖစ္မႈရဲ႕ သဘာ၀က်တဲ့ အက်ဴိးဆက္အျဖစ္ သူတုိ႔ဟာ ဖိႏွိပ္မႈကုိ တြန္းလွန္ဖယ္ရွားပစ္ႏုိင္မွ လြတ္လပ္လုံၿခဳံ ၿငိမ္းခ်မ္းတရားမွ်တတဲ့ လူမႈဘ၀ေတြ တည္ေဆာက္ႏုိင္မွာ ျဖစ္တယ္ဆုိတဲ့အခ်က္ကို သေဘာေပါက္နားလည္ထားၾကသူေတြျဖစ္တယ္။ အဲသလုိ နားလည္သေဘာေပါက္မႈကို အေျခခံၿပီး သူတုိ႔ဟာ ဖိႏွိပ္အုပ္ခ်ဳပ္တဲ့ ႏုိင္ငံေရးစနစ္ဖယ္ရွားေရးလုပ္ငန္းကုိ မိမိတုိ႔မွာရွိတဲ့ စြမ္းအားအေလ်ာက္ အေကာင္အထည္ေဖာ္ လုပ္ေဆာင္ၾကတယ္။ အဲဒီလုိလုပ္ေဆာင္မႈရဲ႕ အက်ဳိးဆက္အျဖစ္ သူတုိ႔ဟာ အဖိႏွိပ္ခံျပည္သူေတြရဲ႕ အဆင့္ဆင့္ေသာ ေခါင္းေဆာင္မ်ားျဖစ္လာၾကတယ္။ အဖိႏွိပ္ခံျပည္သူလူထုႀကီးရဲ႕ တပ္ဦးေနရာကုိ ေရာက္ရွိလာၾကတယ္။ ဒီလုိနဲ႔ သူတုိ႔ရဲ႕ ကံသုံးပါးအမူအရာေတြဟာ အေရးပါလာတယ္။ ျပည္သူေတြက သူတို႔ေျပာတဲ့ စကားမွန္သမွ်ကို အေရးတယူ အေလးမူၿပီး နားေထာင္လာၾကတယ္။ ဒီလုိနဲ႔ သူတုိ႔ရဲ႕ ၾသဇာဟာ လူထုၾကားမွာ ပ်ံ႕ႏွံ႔ေနတယ္။

အဖိႏွိပ္ခံျပည္သူလူထုရဲ႕ တပ္ဦးမွာရွိေနၾကတဲ့ အဲဒီလူေတြ (သူတုိ႔ကုိ အတုိက္အခံႏုိင္ငံေရးသမားလုိ႔ ေခၚခ်င္ေခၚ၊ ႏုိင္ငံေရးစိတ္၀င္စားတဲ့သူလုိ႔ ေခၚခ်င္ေခၚ၊ ႏုိင္ငံေရးနဲ႔ နီးစပ္သူလုိ႔ ေခၚခ်င္ေခၚ ႀကဳိက္သလုိေခၚပါ) ဟာ ဖိႏွိပ္မႈနဲ႔ ပတ္သက္လုိ႔ သာမန္ျပည္သူေတြထက္ပုိၿပီး ခံစားခ်က္ ထက္ျမက္စူးရွၾကသူေတြ ျဖစ္တယ္ဆုိေပမယ့္ အဲဒီအဆုိက သူတုိ႔အားလုံးဟာ ဖိႏွိပ္သူေတြနဲ႔ အဖိႏိွပ္ခံေတြၾကားမွာရွိေနတဲ့ ပဋိပကၡရဲ႕သမုိင္း၊ ဖိႏွိပ္မႈကို ဆန္႔က်င္ခုခံတြန္းလွန္ရာမွာ အထိေရာက္ဆုံး

နည္းလမ္း … စတဲ့ အျခင္းအရာေတြနဲ႔ ပတ္သက္လုိ႔ ေျခေျချမစ္ျမစ္ ပတ္ပတ္နပ္နပ္ ႏွံ႔စပ္သိျမင္သေဘာေပါက္ နားလည္ထားၾကၿပီးသားျဖစ္တယ္လုိ႔ေတာ့ အဓိပၸာယ္မရဘူး။

ဒါေၾကာင့္လည္း အဲဒီလူေတြထဲကတခ်ဳိ႕ (မၾကာခဏဆုိသလုိပဲ အဲဒီတခ်ဳိ႕ဆုိတဲ့ ပမာဏဟာ အမ်ားစုျဖစ္ေနတတ္တာကို ေတြ႔ရေလ့ရွိတယ္။) ဟာ ဒီေဆာင္းပါးအစမွာ ဆုိခဲ့သလုိ ပကတိအရွိတရားနဲ႔ ကင္းလြတ္တဲ့ ေကာလာဟလေတြနဲ႔ ျပည္သူ႔အက်ဳိးစီးပြားအတြက္ အက်ဳိးမဲ့အခ်ည္းႏွီးျဖစ္တဲ့ သတင္းစကားေတြအေပၚ အေျချပဳၿပီး ျပည္သူေတြအတြက္ တံလွ်ပ္လုိ ေမွ်ာ္လင့္ခ်က္ေတြကို တည္ေဆာက္ေပးမိတတ္ၾကတယ္။ တံလွ်ပ္ဟာ အတိတ္ဘယ္တုန္းကမွ ေရမဟုတ္ခဲ့ဖူး၊ အခုလက္ရွိ ပစၥဳပၸန္မွာလည္း ေရမဟုတ္၊ ေနာင္လာမယ့္ အနာဂတ္မွာလည္း ဘယ္ေတာ့မွ ေရျဖစ္လာမွာ မဟုတ္သလုိ အဲဒီတံလွ်ပ္လုိ ေမွ်ာ္လင့္ခ်က္ေတြဟာလည္း ဘယ္တုန္းကမွ အေကာင္အထည္ေပၚလာခဲ့ဖူးတာ မရွိတဲ့အတြက္ အဲဒီေမွ်ာ္လင့္ခ်က္ေတြအေပၚ ေရာေယာင္ေမွ်ာ္ကုိးခဲ့ၾကတဲ့ အဖိႏွိပ္ခံျပည္သူေတြဟာ ၾကာေတာ့ ဘယ္လုိေမွ်ာ္လင့္ခ်က္မ်ဳိးမွ မထားရဲၾကေတာ့ဘဲ စိတ္ပ်က္လက္ပ်က္ မႈိင္ေတြခ်ကာ အနာဂတ္ဆုိတာကုိ မယုံၾကည္ေတာ့တဲ့ အေနအထားကုိ ေရာက္ရွိသြားတတ္တယ္။ အဲဒီအေနအထားဟာ အဖိႏွိပ္ခံျပည္သူေတြအတြက္ ‘တြင္းနက္ႀကီး’ ျဖစ္ၿပီး ဖိႏွိပ္သူေတြအတြက္ေတာ့ ‘ေကာင္းကင္ဘုံ’ ျဖစ္တယ္။

ျမန္မာ့ႏုိင္ငံေရးေလာကမွာလည္း သမုိင္းတေခတ္ကုိ အဲဒီလုိအေနအထားမ်ဳိးနဲ႔ တခန္းရပ္သြားေအာင္ ဖိႏွိပ္အုပ္စုိးသူေတြက ရည္ရြယ္ခ်က္ရွိရွိ၊ အစီအစဥ္ရွိရွိ စနစ္တက် ႀကဳိးပမ္းလုပ္ေဆာင္ေနခဲ့ၾကၿပီး ႏုိင္ငံေရးသမားတခ်ဳိ႕ကလည္း အဲဒီဆုိင္းခ်က္အတုိင္း သိစိတ္မဲ့ (unwittingly) လုိက္ကမိခဲ့ၾကတာကို ေတြ႔ရတယ္။ အဲဒီအေနအထားကုိ ထင္ရွားေအာင္ သာဓကျပရမယ္ဆုိရင္ ျပည္တြင္းျပည္ပက အတုိက္အခံ ျမန္မာ့ႏုိင္ငံေရးသမားတခ်ဳိ႕ဟာ စစ္အာဏာရွင္ေခတ္တေလွ်ာက္လုံး (အထူးသျဖင့္ န၀တ၊ နအဖေခတ္) စစ္ဗုိလ္ခ်ဳပ္ေတြ ဟုိေနရာ ဒီေနရာမွာ ေျပာၾကတဲ့စကားေတြကုိ အဟုတ္ႀကီးထင္ အတိတ္နိမိတ္ေကာက္ၿပီး ေမွ်ာ္လင့္ခ်က္ေတြ တည္ေဆာက္ေလ့ရွိၾကတဲ့ကိစၥပဲ။

အထူးသျဖင့္ အဲဒီႏုိင္ငံေရးသမားေတြဟာ ေန႔ႀကီးရက္ႀကီးေတြမွာ နအဖအႀကီးအကဲ ဗုိလ္သန္းေရႊေျပာဆုိတဲ့ မိန္႔ခြန္း၊ ဒါမွမဟုတ္ ေပးပုိ႔တဲ့ သ၀ဏ္လႊာထဲမွာပါတတ္တဲ့ (သူတုိ႔အထင္) ထူးထူးျခားျခား စကားလုံးအသုံးအႏႈန္းေတြကို ေဗဒင္ေလးပုံနဲ႔ တုိက္ဆုိင္စစ္ေဆးၿပီး မနက္ျဖန္သဘက္ခါပဲ ျမန္မာျပည္မွာ ဒီမုိကေရစီထြန္းကားလာေတာ့မေယာင္ ေဟာကိန္းထုတ္ေလ့ ရွိၾကတယ္။ သူတုိ႔ဟာ အတိတ္ကုိ ေမ့တတ္သူမ်ား (ဒါမွမဟုတ္ သမုိင္းကုိ လုိအပ္သေလာက္ကေလးေတာင္ မွန္မွန္ကန္ကန္ ျပည့္ျပည့္စုံစုံ နားမလည္ သေဘာမေပါက္သူမ်ားလည္း ျဖစ္ခ်င္ျဖစ္မယ္) ပီပီ ျမန္မာ့ႏုိင္ငံေရးအနာဂတ္ကုိ ေဟာကိန္းထုတ္တဲ့အခါ ျမန္မာစစ္အာဏာရွင္စနစ္ရဲ႕ တကယ့္အတြင္းသ႐ုပ္မွန္ကို လုံးလုံးထည့္မတြက္ေတာ့ဘဲ စစ္ဗုိလ္ခ်ဳပ္ေတြရဲ႕ အေပၚယံေျပာစကားေတြအေပၚမွာသာ လုံးလုံးလ်ားလ်ား အာ႐ုံထားၿပီး လုိရာဆြဲေတြး ေျပာဆုိသုံးသပ္ ေကာက္ခ်က္ခ်လုိက္ၾကေလ့ရွိတယ္။

ၿပီးခဲ့တဲ့လက က်င္းပခဲ့တဲ့ ျမန္မာႏုိင္ငံစစ္မႈထမ္းေဟာင္းအဖြဲ႔ညီလာခံမွာ ဗုိလ္သန္းေရႊက ၂၀၁၀ ေရြးေကာက္ပြဲနဲ႔ ပတ္သက္ၿပီး “ရင့္က်က္သည့္ ပါတီစည္း႐ုံးေရးမူမ်ားကုိ လုိက္နာက်င့္သုံး ထိန္းသိမ္းသူမွန္သမွ် အစိုးရက ေစာင့္ေရွာက္သြားမည္” လုိ႔ ေျပာၾကားခဲ့တယ္။ အဲဒီစကားကုိပဲ ဆုိခဲ့ပါ အတိတ္ေကာက္သူေတြက ၂၀၁၀ ေရြးေကာက္ပြဲဟာ တကယ္ပဲ လြတ္လပ္သန္႔ရွင္းတရားမွ်တတဲ့ ေရြးေကာက္ပြဲ ေသခ်ာေပါက္ျဖစ္လာေတာ့မယ့္ပုံမ်ဳိး အူျမဴးခ်ဳိႂကြ ႀကဳိဆုိၾကတာေတြ လုပ္ခဲ့ၾကတယ္။

ၿပီးခဲ့တဲ့ အာဆီယံထိပ္သီးအစည္းအေ၀းမွာလည္း နအဖ၀န္ႀကီးခ်ဳပ္ ဗုိလ္သိန္းစိန္က ေဒၚေအာင္ဆန္းစုၾကည္အေနနဲ႔ အမ်ဳိးသားျပန္လည္စည္းလုံးညီၫြတ္ေရး (NLD အပါအ၀င္ အတုိက္အခံနဲ႔ ေတာ္လွန္ေရးအင္အားစုေတြ သုံးႏႈန္းတဲ့ အမ်ဳိးသားျပန္လည္သင့္ျမတ္ေရးဆုိတဲ့ အသုံးအႏႈန္းကို တမင္တကာ သတိထားေရွာင္ရွားၿပီး သုံးစြဲထားတဲ့ အသုံးအႏႈန္း) လုပ္ငန္းစဥ္မွာ ပါ၀င္ခြင့္ရွိပါလိမ့္မယ္လုိ႔ ေျပာဆုိခဲ့ျပန္တယ္။ အဲဒီစကားလုံးအသုံးအႏႈန္းနဲ႔ ပတ္သက္လုိ႔လည္း (ျမန္မာျပည္ ႏုိင္ငံေရးအေၾကာင္း ဂဃနဏ ေရေရရာရာ မသိၾကတဲ့ အာဆီယံေခါင္းေဆာင္ေတြကဆုိ ထားပါေတာ့) ျပည္တြင္းျပည္ပက အတုိက္အခံျမန္မာ့ႏုိင္ငံေရးသမားတခ်ဳိ႕က ၀င္ၿပီး ‘ေယာင္’ ၾကျပန္တယ္။ နအဖနဲ႔ ေဒၚေအာင္ဆန္းစုၾကည္တုိ႔ ႀကိတ္၀ုိင္းေဆြးေႏြးပြဲလုပ္ၿပီး သေဘာတူညီမႈတခုပဲ ရထားသေယာင္ေယာင္၊ ဒါမွမဟုတ္ မၾကာခင္ရက္ပုိင္းအတြင္း နအဖနဲ႔ ေဒၚေအာင္ဆန္းစုၾကည္အၾကား စစ္မွန္တဲ့ ေတြ႔ဆုံေဆြးေႏြးပြဲတခု ေျမႀကီးလက္ခတ္မလြဲ ေပၚေပါက္လာေတာ့မေယာင္ေယာင္ အတိတ္ေကာက္ နိမိတ္ေကာက္ၿပီး ေဟာၾကေျပာၾကျပန္တယ္။

ေနာက္တမ်ဳိးရွိေသးတယ္။ အဲဒါကေတာ့ အဖိႏွိပ္ခံျပည္သူေတြ အၿမဲတမ္း ထုိင္းမႈိင္းေငးငုိင္ေတြေ၀ေနေစဖုိ႔ ရည္ရြယ္ၿပီး စစ္အာဏာရွင္ေတြရဲ႕ ေထာက္လွမ္းေရး၀န္ထမ္းေတြ အခါအားေလ်ာ္စြာ ထုတ္လႊတ္တတ္တဲ့ ‘ဖန္လုံအိမ္ဓာတ္ေငြ႔’ နဲ႔တူတဲ့ ေကာလာဟလသတင္းေတြျဖစ္တယ္။ ဥပမာ - ဗုိလ္သန္းေရႊနဲ႔ ေဒၚေအာင္ဆန္းစုၾကည္တုိ႔ ႀကိတ္၀ိုင္းေဆြးေႏြးပြဲ လုပ္ေနၿပီဆုိတာမ်ဳိး၊ ေဒၚေအာင္ဆန္းစုၾကည္ကုိ မၾကာခင္လႊတ္ေပးေတာ့မယ္ဆုိတာမ်ဳိး၊ လက္ရွိအစုိးရနဲ႔ အတုိက္အခံေတြေပါင္းၿပီး ၾကားျဖတ္အစုိးရဖြဲ႔ေတာ့မယ္ ဆုိတာမ်ဳိးေတြေပါ့။ အဲဒါမ်ဳိးေတြကုိလည္း ဆုိခဲ့ပါ အတိတ္ေကာက္ဆရာေတြက အမွန္ထင္ အဟုတ္မွတ္ၿပီး ေလထဲတုိက္အိမ္ေဆာက္တတ္ၾကေသးတယ္။

‘ခက္ေတာ့တာပဲ’ လုိ႔ပဲ ဆုိရေတာ့မယ္။ တကယ္ေတာ့ ျပည္သူကုိ အက်ဳိးျပဳလုိတဲ့စိတ္နဲ႔ ျမန္မာ့ႏုိင္ငံေရးသမုိင္းကုိ စူးစူးနစ္နစ္ နက္နက္႐ႈိင္း႐ႈိင္း ေလ့လာၾကသူေတြရဲ႕ မ်က္စိေအာက္မွာ ျမန္မာစစ္အာဏာရွင္စနစ္ဟာ အဖုံးအကာေအာက္မွာ တိမ္းေရွာင္ပုန္းလွ်ဳိးေနႏုိင္စြမ္းရွိတဲ့ အရာတခုမဟုတ္ဘူး။ ေနာက္ၿပီး ဒီကေန႔လက္ရွိအခ်ိန္မွာ ျမန္မာစစ္အာဏာရွင္စနစ္ဟာ ညီအစ္ကုိမသိတသိအခ်ိန္ေရာက္ေနတဲ့ အေျခအေနလည္းမဟုတ္ဘူး။ ‘ရွစ္ေလးလုံး’ ဂါထာစုပ္ၿပီး ‘ေရႊ၀ါေရာင္ေတာ္လွန္ေရး’ ေဆးႀကိမ္လုံးနဲ႔ သုတ္လုိက္လုိ႔ အေယာင္ေဆာင္ထားတဲ့ လူသားအသြင္ေပ်ာက္ၿပီး အစြယ္ေဖြးေဖြး ဘီလူး႐ုပ္နဲ႔ ငုတ္တုတ္ေပၚလာရတဲ့အခ်ိန္ျဖစ္တယ္။

ျမန္မာစစ္အာဏာရွင္ ဗုိလ္ခ်ဳပ္ေတြက ျမန္မာႏုိင္ငံေရးသမားေတြဟာ ကလိမ္ကက်စ္ေတြ၊ ယုံၾကည္လုိ႔မရတဲ့သူေတြျဖစ္တယ္၊ သူတုိ႔သာလွ်င္ ႏုိင္ငံ့သစၥာကုိ ေျဖာင့္မတ္တည္ၾကည္စြာ ေစာင့္ထိန္းတဲ့သူေတြျဖစ္တယ္လုိ႔ ေျပာတတ္ၾကတယ္။ ဗုိလ္ေန၀င္းအစ၊ ဗုိလ္ေစာေမာင္အလယ္၊ ဗုိလ္သန္းေရႊအဆုံး ျမန္မာစစ္အာဏာရွင္အားလုံးဟာ ဘယ္လုိ္လူမ်ဳိးေတြ ျဖစ္တယ္ဆုိတာ သမုိင္းမွာ အႀကိမ္ႀကိမ္ ေပၚထြက္လာခဲ့ၿပီးျဖစ္လုိ႔ ဒီေနရာမွာ အေသးစိတ္ ဖြင့္ဆုိရွင္းျပဖုိ႔ လုိေတာ့မယ္မထင္ဘူး။ ဗုိလ္ေန၀င္းက ပါးစပ္ကေန ႏုိင္ငံကုိ ဆုိရွယ္လစ္စနစ္နဲ႔ ေလာကနိဗၺာန္အေရာက္ ဦးေဆာင္ေခၚယူသြားမယ္လုိ႔ ေျပာၿပီး အေရွ႕ေတာင္အာရွမွာ ဖြံ႔ၿဖိဳးတုိးတက္ဖုိ႔ အလားအလာအေကာင္းဆုံးႏုိင္ငံကုိ ကမာၻ႔အဆင္းရဲဆုံးႏုိင္ငံတခုအျဖစ္သုိ႔ က်ေရာက္သြားေစခဲ့ၿပီးၿပီ။ အခုတခါ ဗုိလ္သန္းေရႊကလည္း စည္းကမ္းျပည့္၀ေသာ ဒီမုိကေရစီစနစ္ကုိ က်င့္သုံးရင္း ေခတ္မီဖြံ႔ၿဖိဳးတုိးတက္ေသာ ႏုိင္ငံေတာ္ျဖစ္ေအာင္ ထူေထာင္ေပးမယ္လုိ႔ေျပာၿပီး ကမာၻ႔ကုလသမဂၢလက္ေအာက္ခံ လူ႔အခြင့္အေရးအဖြဲ႔ အပါအ၀င္ ႏုိင္ငံတကာလူ႔အခြင့္အေရး အဖြဲ႔ေပါင္းစုံရဲ႕ ႏွစ္စဥ္ျပစ္တင္႐ႈတ္ခ်မႈကို ခံေနရတဲ့၊ ကမာၻ႔ၿငိမ္းခ်မ္းေရးႏုိဘယ္လ္ဆုရွင္ေတြ အပါအ၀င္ ကမာၻ႔ေခါင္းေဆာင္ အေဟာင္းအသစ္မ်ားစြာတုိ႔ရဲ႕ မေက်နပ္ မႏွစ္သက္မႈကုိ ခံယူေနရတဲ့၊ မိမိႏုိင္ငံျပည္သူေတြ ကမာၻလွည့္ၿပီး ကြၽန္ခံေနၾကရတဲ့၊ ဘက္ေပါင္းစုံမွာ ခြၽတ္ၿခဳံက်ၿပီး ပ်က္သုန္းေနတဲ့ႏုိင္ငံ (Failed State) တခုျဖစ္သြားေအာင္ လုပ္ခဲ့ၿပီးၿပီ။

တကယ္ေတာ့ အဲဒါေတြသာလွ်င္ ပကတိအရွိတရား (Reality) ျဖစ္တယ္။ အမွန္တကယ္ရွိေနတဲ့ အခ်က္အလက္ (Fact) ေတြျဖစ္တယ္။ ဒါေတြသာ သမုိင္းရဲ႕ေပးထားခ်က္ (given data) ေတြျဖစ္တယ္။ အဲဒါေတြကို လ်စ္လ်ဴ႐ႈမ်က္ကြယ္ျပဳၿပီး၊ စစ္ဗုိလ္ခ်ဳပ္ေတြေျပာတဲ့ စကားေတြကုိပဲ ကုိယ္လုိခ်င္သလုိ အနက္ေကာက္ အဓိပၸာယ္ဖြင့္ၿပီး အနာဂတ္ကုိ ေဟာကိန္းထုတ္ေနမယ္ဆုိရင္ အဖိႏွိပ္ခံျပည္သူေတြဟာ တြင္းနက္ထဲေရာက္သြားၾကမွာမလြဲဘူး။

ေသေသခ်ာခ်ာ ဆန္းစစ္ေလ့လာၾကည့္မယ္ဆုိရင္ ဗုိလ္သန္းေရႊမွသာမဟုတ္ စစ္အာဏာရွင္စနစ္ကို ရာသက္ပန္ တည္တံ့ခုိင္ၿမဲေစလုိတဲ့ ဘယ္ဗုိလ္ခ်ဳပ္ရဲ႕စကားမွ အသစ္အဆန္း မဟုတ္ဘူးဆုိတာကုိ ေတြ႔ၾကရလိမ့္မယ္။ ဗုိလ္သန္းေရႊ စစ္မႈထမ္းေဟာင္းညီလာခံမွာ ေျပာတဲ့စကားဟာ သူ အရင့္အရင္ႏွစ္ေတြက ဟုိအခမ္းအနား၊ ဒီအခမ္းအနားေတြမွာေျပာတဲ့ စကားေတြနဲ႔ အႏွစ္သာရအရ တဆံျခည္မွမကြဲဘူးဆုိတာကို သတင္းစာေဟာင္းေတြ ျပန္ဖတ္ၾကည့္ရင္ ေတြ႔လိမ့္မယ္။ သူ႔စကားထဲက ရင့္က်က္တဲ့ပါတီဆုိတာ သူတုိ႔အလုိက် ေဗာင္းေတာ္ညိတ္ စိတ္ေတာ္သိတဲ့ ပါတီေတြကိုသာ ဆုိလုိတာျဖစ္တယ္။ ေျပာရရင္ အဲဒီထဲမွာ လႊတ္ေတာ္ထဲေရာက္ေအာင္သြားၿပီး ျပည္သူ႔အက်ဴိးအတြက္ေဆာင္ရြက္ဖုိ႔ စိတ္ကူးယဥ္ေနၾကတဲ့ ဒီမုိကေရစီဘက္ေတာ္သားေတြရဲ႕ ပါတီေတြေတာင္ ပါမွာမဟုတ္ဘူး။ ရင့္က်က္တဲ့ပါတီဆုိတဲ့ အသုံးအႏႈန္းကုိ ၾကည့္ၿပီး ဒါမွမဟုတ္ စစ္တပ္အလုိက်လုပ္ထားမွ ‘အမ်ဳိးသားႏုိင္ငံေရး’ ဆုိတဲ့ အသုံးအႏႈန္းကုိ ေျပးျမင္မိတယ္။ စစ္အာဏာရွင္ေတြအလုိအရ စစ္တပ္လုပ္တာမွ အမ်ဳိးသားႏုိင္ငံေရး၊ တျခားသူေတြလုပ္တာက ပါတီႏုိင္ငံေရး သုိ႔မဟုတ္ အာဏာႏုိင္ငံေရးမဟုတ္လား။

ဗုိလ္သိန္းစိန္ရဲ႕ စကားဟာလည္း ထုိနည္းလည္းေကာင္းပါပဲ။ ေဒၚေအာင္ဆန္းစုၾကည္ကို အမ်ဳိးသားျပန္လည္ စည္းလုံးညီညြတ္ေရးလုပ္ငန္းစဥ္မွာ ပါ၀င္ခြင့္ေပးမယ္ဆုိတာ “ျပည္သူလူထုရဲ႕ ေထာက္ခံဆႏၵမဲ (၉၂) ရာခုိင္ႏႈန္းေက်ာ္နဲ႔ တခဲနက္ အတည္ျပဳထားတဲ့၊ အမ်ဳိးသားျပန္လည္စည္းလုံးညီၫြတ္ေရးကုိ ေရွး႐ႈဦးတည္ေရးဆြဲထားတဲ့ အေျခခံဥပေဒအရ က်င္းပျပဳလုပ္မယ့္ ၂၀၁၀ ေရြးေကာက္ပြဲမွာ မဲထည့္ခြင့္ျပဳမယ္” လုိ႔ ဆုိလုိတာသာျဖစ္တယ္။ ဗုိလ္သိန္းစိန္ရဲ႕ စကားမ်ဳိးကုိ န၀တ၊ နအဖေခတ္မွာ စစ္ဗုိလ္ခ်ဳပ္ေတြ ဖန္တရာေတေအာင္ ေျပာဖူးခဲ့ၾကတယ္။ သုံးဖန္မ်ားလြန္းလုိ႔ ဆီသည္မလက္သုတ္ဖတ္လုိ မည္းညစ္ေဟာင္းႏြမ္းလွၿပီျဖစ္တယ္။ ရွစ္ေလးလုံးအေရးေတာ္ပုံႀကီးအတြင္း ျပည္သူေတြ တခဲနက္ေဖာ္ျပခဲ့ၾကတဲ့ ဆႏၵေတြ၊ လုိလားခ်က္ေတြကို မေမ့မေလ်ာ့ရွိေနၾကသူေတြအဖုိ႔ေတာ့ ဘာတခုမွ လြမ္းေလာက္စရာမရွိတဲ့ စကားေတြသာျဖစ္တယ္။

အဲဒီေတာ့ သမားေကာင္းတုိ႔မည္သည္ အခုိင္အမာ အျမစ္တြယ္ေနတဲ့ ေရာဂါတခုကို ကုသတဲ့ေနရာမွာ ရံဖန္ရံခါ ေပၚလာတတ္တဲ့ လူနာရဲ႕မ်က္ႏွာေပၚက သြင္ျပင္လကၡဏာေတြအေပၚ အေလးမထားဘဲ ေရာဂါရင္းရဲ႕ အတြင္းသ႐ုပ္ကုိသာ အေသအခ်ာ ေလ့လာစိစစ္ခြဲျခမ္းစိတ္ျဖာၿပီး အနာနဲ႔ေဆး တည့္ေအာင္ေပးၿပီး ကုသသလုိပဲ ျမန္မာျပည္မွာ အျမစ္တြယ္ေနတဲ့ စစ္အာဏာရွင္စနစ္ကင္ဆာေရာဂါဆုိးကို ေပ်ာက္ကင္းေအာင္ကုသၿပီး ေလာကအက်ဳိးေဆာင္ဖုိ႔ ပုိင္းျဖတ္ထားသူေတြဟာ စစ္ဗုိလ္ခ်ဳပ္ေတြရဲ႕ ေရာက္တတ္ရာရာ စကားေတြမွာ ‘နတ္ကရာ ၾကည့္ေမာ’ လုပ္မေနၾကဘဲ စစ္အာဏာရွင္စနစ္ရဲ႕ သဘာ၀နဲ႔ ေမွ်ာ္မွန္းခ်က္ကုိ ခုိင္ခုိင္မာမာ ေျခေျချမစ္ျမစ္သိေအာင္ လုပ္ျခင္းျဖင့္သာ အဲဒီေရာဂါကို ကုသႏုိင္မယ့္ ေဆး၀ါးကုိ ရွာေဖြေဖာ္ ထုတ္ႏိုင္ၾကမွာျဖစ္တယ္။

ဆန္ေထာင္းတဲ့ က်ည္ေပြ႔ဆုိတာ ဆုံထဲရွိတဲ့ ဆန္ကုိသာ ေထာင္းရတာျဖစ္တယ္။ ဒီလုိလုပ္မွလည္း ဆန္ေထာင္းတဲ့ လုပ္ငန္းဟာ မွန္ကန္ထိေရာက္ၿပီး အလုပ္တြင္မွာျဖစ္တယ္။ အဲသလုိမွမဟုတ္ဘဲ ဆုံထဲက စင္ထြက္သြားတဲ့ ဆန္ေတြေနာက္ကုိ က်ည္ေပြ႔က ေလွ်ာက္လုိက္ၿပီး ေထာင္းေနလုိ႔ကေတာ့ ဆန္ေထာင္းတဲ့ အလုပ္ဟာ ဘယ္ေတာ့မွ ၿပီးမွာမဟုတ္သလုိ ဆန္လည္း ဟုတၱိပတၱိ ျဖဴထြက္လာမွာမဟုတ္ဘူး။

အဲသလုိပဲ ‘ဆန္စင္ရာ က်ည္ေပြ႔လုိက္ႏုိင္ငံေရး’ က ျပည္သူေတြကုိ ‘တြင္းနက္ႀကီး’ ထဲကလြဲၿပီး တျခားဘယ္ကုိမွ ဦးေဆာင္ေခၚယူသြားႏုိင္မွာ မဟုတ္ဘူးဆုိတာကုိ ပမာဒေလခေနၾကတဲ့ ျမန္မာ့ႏုိင္ငံေရးသမားေတြ သေဘာေပါက္ၾကဖုိ႔လုိၿပီ။

အေရးေတာ္ပံု ရင္ခုန္သူမ်ား (အပုိင္း - ၆)

2009-11-17T07:52:00.000+05:30

ေအာင္ေ၀း ႏုိဝင္ဘာ ၁၅၊ ၂ဝဝ၉ မုိးမခ

ကၽြန္ေတာ္ ကဗ်ာဆရာ တစ္ေယာက္ပါ။ “မဆလ ေခတ္တုန္းက ကဗ်ာဆရာ တစ္ေယာက္ဟာ စင္ၿပိဳင္အစိုးရ တစ္ရပ္ ျဖစ္တယ္” ဆိုတဲ့ ရုရွားကဗ်ာဆရာ ယက္ဖ္တူရွင္ကုိရဲ႕ စကားနဲ႔ ကၽြန္ေတာ္တို႔ ျဖတ္သန္းလာခဲ့ၾကတယ္။

ရွစ္ေလးလံုး အေရးေတာ္ပံုေခတ္၊ ဒုတိယ လြတ္လပ္ေရးတုိက္ပဲြေခတ္ကုိ ေရာက္လာတဲ့အခါ က်ေတာ့ “ႏုိင္ငံမွာ အေရးရယ္လို႔ ၾကံဳလာရင္ ကဗ်ာဆရာေတြဟာ ဘယ္ေတာ့မဆုိ ေရွ႕ကေရာက္လာၿပီး ပါ၀င္ ဆင္ႏႊဲၾကေလ့ရွိပါတယ္။ အဲဒါဟာ ကဗ်ာဆရာေတြရဲ႕ ထူးျခားခ်က္လို႔ ကၽြန္မေတာ့ ထင္မိတယ္” ဆုိတဲ့ ျမန္မာ့ ဒီမုိကေရစီေခါင္းေဆာင္၊ ကမၻာ့ၿငိမ္းခ်မ္းေရး ႏုိဘယ္ဆုရွင္ ေဒၚေအာင္ဆန္းစုၾကည္ရဲ႕ မွတ္ခ်က္ စကားဟာ ကၽြန္ေတာ္တို႔ ကဗ်ာဆရာေတြ အတြက္ အားပါ။

ဒီလုိပါပဲ။ စစ္သားေဟာင္းႀကီး တစ္ဦးရဲ႕ အျမင္ကလည္း “ကဗ်ာဆရာ စတဲ့ အႏုပညာရွင္ေတြဟာ အမွန္တရားကို ရွာေဖြသူေတြ အမွန္တရား၊ သစၥာတရားကုိ ယုံၾကည္ကုိးကြယ္သူေတြ ျဖစ္ၾကပါတယ္။ ႏုိင္ငံတစ္ႏုိင္ငံမွာ အေရးအခင္း တစ္ခုၾကံဳရရင္ အမွားဘက္၊ အမွန္ဘက္ဆိုတာ ရွိစျမဲပါပဲ။ ဒီအခါမွာ အမွန္တရားဘက္ကေနၿပီး ကဗ်ာဆရာေတြက ေရွ႕ဆံုးက ပါ၀င္လာၾကတယ္လို႔ ကၽြန္ေတာ္ထင္ပါတယ္” တဲ့။ အဲဒီ မွတ္ခ်က္ေပးခဲ့သူကေတာ့ ဗုိလ္ခ်ဳပ္ႀကီး (ေဟာင္း) သူရဦးတင္ဦးပါ။

ရွစ္ေလးလံုး အေရးေတာ္ပံုအတြင္းက ဆရာေမာင္ေသာ္က၊ ဆရာဦး၀င္တင္၊ ဆရာေမာင္မုိးသူ၊ ဆရာဦး၀င္းခက္တုိ႔ ဦးေဆာင္ စာနယ္ဇင္း သမဂၢဖဲြ႔ခဲ့ၾကပါတယ္။ အဲဒီ စာနယ္ဇင္း သမဂၢထဲမွာ ဆရာေမာင္၀ံသ တုိ႔ရဲ႕ သတင္းစာဆရာမ်ား အဖဲြ႕နဲ႔ ကၽြန္ေတာ္တုိ႔ ျမန္မာႏုိင္ငံ ကဗ်ာဆရာမ်ား အဖဲြ႕ေတြဟာ အျခား ကာတြန္းဆရာ၊ ပန္းခ်ီဆရာ၊ ဓာတ္ပုံဆရာေတြနဲ႔ အတူ တက္တက္ႂကြႂကြ ပါ၀င္ခဲ့ၾကတာပဲေပါ့။

ရန္ုကုန္ၿမိဳ႕မွာ ဒီမုိကေရစီေဟာေျပာပဲြ စင္ျမင့္ေတြ ဟုိကဒီက အလွ်ိဳအလွ်ိဳ ထြက္ေပၚလာၿပီ ဆိုတာနဲ႔ ကၽြန္ေတာ္တုိ႔ ျမန္မာႏုိင္ငံ ကဗ်ာဆရာမ်ား အဖဲြ႕ကလည္း ၃၃လမ္း ထိပ္မွာ ဒီမုိကေရစီ ေဟာေျပာပဲြ စင္တစ္ခု ထုိးလုိက္ၾကပါတယ္။

၃၃လမ္းဟာ ကဗ်ာဆရာေတြရဲ႕လမ္းပါ။ ၃၃ လမ္းက လမ္းတုိကေလးပါ။ ဒါေပမဲ့ ကဗ်ာဆရာေတြရဲ႕ ဒုကၡကေတာ့ ရွည္လ်ားလွပါတယ္။ ၃၃လမ္းထိပ္မွာ ေရႊၾကည္ေအး လက္ဖက္ရည္ဆုိင္ရွိတယ္။ ေရႊၾကည္ေအးမွာ ထုိင္တဲ့ ကဗ်ာဆရာေတြအားလံုး ျပည္သူလူထုႀကီးနဲ႔ အတူ ဒီမုိကေရစီ တုိက္ပဲြထဲေရာက္ေနၾကၿပီ။

ေလသာ မုိးသာထဲေန႔ တစ္ေန႔မွာ ကၽြန္ေတာ္တုိ႔ ကဗ်ာဆရာေတြရဲ႕ ပထမဦးဆံုး ၃၃လမ္း ဒီမုိကေရစီ ေဟာေျပာပဲြကို စတင္လုိက္ၾကပါတယ္။ အဲဒီပဲြမွာ ကဗ်ာဆရာ အစစ္ေတြနဲ႔အတူ ပါ၀င္ေဟာေျပာသူတစ္ဦးကေတာ့ ရုပ္ရွင္ထဲက ကဗ်ာဆရာပါပဲ။

အဲဒီေန႔က ေနေရာင္ ျပည့္ျပည့္ မရတဲ့ေန႔ပါပဲ။ ၃၃လမ္း ထိပ္ ခေရပင္ရိပ္မွာ ေခၽြးသိပ္ အေမာေျဖေနတဲ့ တုိက္ပဲြ၀င္ ကဗ်ာဆရာေတြနဲ႔ အတူ ဒီမုိကေရစီ လူထုပရိသတ္ႀကီး။

ကဗ်ာဆရာ ေဇာင္းထက္က စင္ေပၚကေန ဂ်ာမန္ကဗ်ာဆရာ ဗားေတာ့ဘရက္ရဲ႕ “အကုန္ ရရင္ရ၊ မရရင္ ဘာမွ မလုိခ်င္ဘူး။ အကုန္လြတ္ရင္လြတ္၊ မလြတ္ရင္ တစ္ေယာက္မွ မလြတ္ခ်င္ဘူး။ တစ္ေယာက္တည္း လြတ္သြားလည္း၊ သူရပ္တည္ႏုိင္မွာ မဟုတ္ဘူး။ ေသနတ္လား၊ အခ်ဳပ္အေႏွာင္ သံႀကိဳးလား၊ ေရြးၾကစုိ႔” ဆိုတဲ့ ကဗ်ာကုိ ရြတ္ေတာ့ စင္ေအာက္က ပရိသတ္ႀကီးက သံၿပိဳင္ လုိက္ရြတ္ဆိုၾကပါတယ္။

အဲဒီတုန္းက ကဗ်ာဆရာ ေဇာင္းထက္က ဆရာတကၠသိုလ္ ဘုန္းႏုိင္တုိ႔ နာယက အျဖစ္ ပါ၀င္တဲ့ တကၠသုိလ္ဆရာမ်ားသမဂၢကိုလည္း သူက ကိုယ္စားျပဳထားပါတယ္။ အေရးအခင္း ၿပီးေတာ့ ေဇာင္းထက္ ျမန္မာျပည္ေျမာက္ဖ်ား ျဖစ္ႀကီးနားတကၠသုိလ္ အေျပာင္းခံရၿပီး မၾကာခင္ ငွက္ဖ်ားေရာဂါနဲ႔ ကြယ္လြန္သြားခဲ့ရပါတယ္။

အဲဒီေန႔က ေဇာင္းထက္ၿပီးေတာ့ စင္ေပၚကုိ တက္လာသူကေတာ့ ရုပ္ရွင္ဇာတ္ကားထဲက ကဗ်ာဆရာပါပဲ။ အျပင္မွာေတာ့ ကဗ်ာဆရာ မဟုတ္ပါဘူး။ ဗန္းေမာ္တင္ေအာင္ရဲ႕ ၀တၳဳကုိ ရိုက္ကူးတဲ့ “၀မ္းနည္း၀မ္းသာ” ရုပ္ရွင္ထဲမွာ သူက ကဗ်ာဆရာ ကုိသစၥာအျဖစ္ ျမင့္ျမင့္ခင္နဲ႔ တဲြဖက္ သရုပ္ေဆာင္ခဲ့တာပါ။

အခု ကုိသစၥာက ေဟာေျပာဖုိ႔ စင္ျမင့္ေပၚကုိ ေရာက္ေနပါၿပီ။ သူ မ်က္ခုံုးတစ္ခ်က္ ပင့္၊ ပခံုးတစ္ခ်က္ တြန္႔လုိက္ပါတယ္။ လူထု ပရိတ္သတ္ႀကီးဆီက လက္ခုပ္ဩဘာသံေတြ ဆုိတာ ေတာ္ေတာ္နဲ႔ မစဲေတာ့ပါဘူး။ သူဆုိတာ တျခားသူမွ မဟုတ္ဘဲ။ လုထုခ်စ္တဲ့၊ ပရိသတ္က ေလးစားတဲ့ မင္းသားႀကီး ဦးျမတ္ေလးပါပဲ။ ကၽြန္ေတာ္တုိ႔ အားလံုး ဦးျမတ္ေလးရဲ႕ ေဟာေျပာမႈ ေရအလ်ဥ္ထဲမွာ တသိမ့္သိမ့္ စီးေမ်ာပါသြားၾကပါၿပီ။

ဦးျမတ္ေလး။ ဆရာျမတ္ေလး။ ရုပ္ရွင္မွာ ေကာလိပ္ဂ်င္ေန၀င္း၊ ျမတ္ေလး။ ႏုိင္ငံေရးမွာ ထြန္းေ၀၊ ျမတ္ေလး။ တကၠသုိလ္မွာ စႏၵရား ခ်စ္ေဆြ၊ ျမတ္ေလး။ ဒီအစဥ္အလာေတြကို ကၽြန္ေတာ္ ျပန္အမွတ္ရလာပါတယ္။ ပါလီမန္ ဒီမုိကေရစီေခတ္ တုန္းက ျပည္တြင္းစစ္ ရပ္စဲေရး၊ ျပည္တြင္း ၿငိမ္းခ်မ္းေရး တည္ေဆာက္ေရး ႀကိဳးပမ္းမႈထဲမွာ ဆရာျမတ္ေလး ေရးခဲ့တဲ့ “စစ္ကိုမလုိပါ၊ ၿငိမ္းခ်မ္းေရးသာ ေပးၾကပါ။ စစ္ဆုိသည္မွာ အႏုတ္လကၡဏာ၊ ၿငိမ္းခ်မ္းေရးသာ အေပါင္းလကၡဏာ” ဆုိတဲ့ သီခ်င္းသံကို ျပန္ၾကားလာရပါတယ္။

၁၉၆ ၀ ေအာက္တုိဘာလမွာ ဗကသမ်ားအဖြဲခ်ဳပ္ရဲ႕ ဆ႒မအႀကိမ္ေျမာက္ ညီလာခံကို က်င္းပပါတယ္။ ဗကသ ဥကၠ႒က ကိုခင္ေမာင္အုန္း။ (အခုကြယ္လြန္သြားၿပီ ျဖစ္တဲ့ စာေရးဆရာ မုိးဟိန္းကိုပါ) အဲဒီညီလာခံမွာ “ေအာင္ပဲြ အဆက္ဆက္ခံဦးမည္” ဆိုတဲ့ ဗကသမ်ားအဖဲြခ်ဳပ္ သီခ်ငး္ကုိ အတည္ျပဳ ျပဌာန္းလုိက္ၾကပါတယ္။ ဒီသီခ်င္းကို ေရးစပ္ သီကုံုးသူကေတာ့ ဆရာျမတ္ေလးပါပဲ။ ဆရာစႏၵရားခ်စ္ေဆြနဲ႔အတူ ပူးတဲြၿပီး ေကသီပန္တီး၀ုိင္းနဲ႔ အသံသြင္းေပးခဲ့တဲ့ သီခ်င္းပါ။

ဒါဟာ ျမတ္ေလးပါပဲ။ ေက်ာင္းသားေတြရဲ႕ ျမတ္ေလး၊ ခြပ္ေဒါင္းေတြရဲ႕ျမတ္ေလး၊ ျပည္သူေတြရဲ႕ ျမတ္ေလးပါပဲ။ အခု ေက်ာင္းသားေတြရဲ႕ ျမတ္ေလးဟာ ေက်ာင္းသားေတြ ဦးေဆာင္တဲ့ ဒီမိုကေရစီ အေရးေတာ္ပံုႀကီး မွာ ျပည္သူေတြနဲ႔အတူ ခြပ္ေခါင္းအလံေတာ္ေအာက္မွာ ခ်ီတက္ေနပါၿပီ။ ဒီမိုကေရစီ ေဟာေျပာပဲြ စင္ျမင့္ေပၚမွာ ရဲရဲေတာက္ ေဟာေျပာေနပါတယ္။

အဲဒီေန႔က ၃၃ လမ္းထိပ္ ခေရပင္ရိပ္မွာ ေနေရာင္ျပည့္ျပည့္ မရေပမဲ့၊ ပဲြဖ်က္မယ့္ ပဥၥမံမိုးေတြကေတာ့ တစ္စက္မွ မရြာခဲ့ပါဘူး။

ျမန္မာႏုိင္ငံ ကဗ်ာဆရာမ်ား အားလံုး ေဘးရန္ခပ္သိမ္း ကင္းၿငိမ္းၾကပါေစ။ ။

[ မူရင္း - လြတ္လပ္တ့ဲ အာရွအသံ / Radio Free Asia ]

က်ေနာ္ႏွင့္ ႏိုင္ဘလိ

2009-11-17T07:44:00.001+05:30

ေဆာင္းပါး ေရႊအိမ္စည္ တနလၤာေန႔၊ ႏုိဝင္ဘာလ 16 မဇိၩမ

(က)

ဝင္းေယာ္ေခ်ာင္းက ေရတက္ေရက်ရွိသည္။ ‘လ’ ၏ ဆုတ္၊ ဆန္း ရက္မ်ားအေပၚတြင္ မူတည္၍ ေရတက္သည့္ အခ်ိန္သည္လည္း အတိုး၊ အေလ်ာ့ရွိ၏။ အေျပာင္းအလဲ ရွိတတ္၏။ ေရးတက္ခ်ိန္တြင္ ေခ်ာင္းေရသည္ ကမ္းလံုးျပည့္ ဖိတ္လွ်ံတတ္လာၿပီး၊ မုိးမခပင္တုိ႔က တုိးေရေအာက္၌ ေခါင္းေဖာ္႐ုံသာ ရွိေနတတ္၏။ ထုိသို႔ေသာ အခ်ိန္မ်ဳိးတြင္ ဝင္းေယာ္ေခ်ာင္း၏ ေရျပင္သည္ …. ေဘာလံုးကြင္းတကြင္းစာမွ် က်ယ္၏။ လူသြားလမ္းငယ္သည္ ေခ်ာင္း႐ိုးႏွင့္ယွဥ္လ်က္ …. ကမ္းပါးထက္ ကပ္၍ေနသည္။ တဖက္တြင္က …. ႏွမ္းခင္းမ်ား၊ ေဆးရြက္ၾကီးခင္းမ်ား …..။ ေဆးရြက္ၾကီးႏွင့္ ႏွမ္းခင္းမ်ား၏ တဖက္တြင္မူ ….. ၾကက္ေပါင္းေစးပင္မ်ား ေတြ႔ရ၏။ အုပ္အုပ္ဆိုင္းဆုိင္း …. မႈိင္းမႈိင္းညဳိ႕ညဳိ႕ ….။ ရြာကိုက မေတြ႔ရေသး….။

က်ေနာ္တို႔က …. ဝင္းေယာ္ေခ်ာင္းကုိ စုန္၍ ေလွ်ာက္၏။ ဝင္းေယာ္ေခ်ာင္းေရက တုိးေရေၾကာင့္ က်ေနာ္တုိ႔ႏွင့္ ဆန္၍စီးေန၏။ ေရစီးသည္ ခဏငယ္အတြင္း၌ပင္ စီးအားသန္၍ အရွိန္အဟုန္ႏွင့္ ျဖစ္လာသည္။ ဒီေရ … တိုးသည္က ေခ်ာင္း႐ိုးငယ္ေလးအတြင္း၌ပင္ ….. ျပင္းအားထန္၍ ေန၏။ လိမ့္၍ …. လိမ့္၍ တက္လာသည့္ လႈိင္းလံုးမ်ား၏ ႐ိုက္ပုတ္မႈေအာက္၌ မုိးမခပင္တို႔က ယိမ္းႏြဲ႔၍ ေနသည္။

ေရစီးသည္ ေျပးလမ္းထက္၌ ေျပးေနသည့္ ေလယာဥ္တစီးအလား ….။ တိုး၍၊ တုိး၍ အရွိန္ျမင့္ကာ စီး၏။ ေလယာဥ္က ေျပးလမ္းအဆံုး …. အျမင့္ဆံုး အရွိန္သို႔ ေရာက္သည္ႏွင့္ ဦးေမာ့၍ ေဝဟင္သုိ႔ ၾကြကာပ်ံတက္၏။ ဝင္းေယာ္ေခ်ာင္း၏ တုိးေရကမူ …. ထိုသို႔မဟုတ္ … အျမင့္ဆံုး အရွိန္ႏွင့္ စီးဆင္းၿပီးသည္ႏွင့္ ဦးေမာ့၍ ခရီးဆက္မႏွင္….။ တန္႔၍ ရပ္သြား၏။ အီေန၏။ ေရေသ….။ ၿပီးလွ်င္ …. ျပန္ဆုတ္ေလ၏။

က်ေနာ္တို႔ ေလွ်ာက္လာခဲ့သည္က ဝင္းေယာ္ေခ်ာင္း၏ အေနာက္ဘက္ကမ္းမွ ျဖစ္သည္။ က်ေနာ္တို႔ ဝင္းေယာ္ေခ်ာင္းကို ကူးၾကရမည္။ ကူးၿပီးမွသာလွ်င္ …. ေတာင္ေပါက္ ႏွစ္ဆယ့္ေလးရြာသို႔ ေရာက္မည္။ ေတာင္ေပါက္ ႏွစ္ဆယ့္ေလးရြာက ….. မြန္ျပည္သစ္ပါတီ ေမာ္လၿမိဳင္ခ႐ိုင္ႏွင့္ KNU ဒူးပလာယား ခ႐ိုင္တုိ႔ …. ပူးတြဲအုပ္ခ်ဳပ္သည့္ေဒသ ….။ မြန္၊ ကရင္၊ ဗမာ၊ ရွမ္း လူမ်ဳိးမ်ား ေနထို္င္ၾကသည္။ နအဖ ၏ ဖြဲ႔စည္းအုပ္ခ်ဳပ္မႈအရက … ၾကာအင္းဆိပ္ၾကီးၿမိဳ႕နယ္၊ မုဒံုၿမိဳ႕နယ္၊ သံျဖဴဇရပ္ၿမိဳ႕နယ္၊ ဘုရားသံုးဆူၿမိဳ႕နယ္မ်ားအတြင္း ရွိမည္။

ဝင္းေယာ္္ေခ်ာင္းကို ….. ၿမိဳင္ကုန္းရြာေအာက္နားမွ က်ေနာ္တို႔ ျဖတ္ကူးၾက၏။ ၿမိဳင္ကုန္းရြာက ဝင္းေယာ္ေခ်ာင္း၏ အေနာက္ဘက္ကမ္းတြင္ တည္ရွိသည့္ ရြာျဖစ္သည္။ အိမ္ေျခ ၃ဝ မွ်သာရွိသည့္ ကရင္ရြာငယ္ေလး….။ ၿမိဳင္ကုန္းရြာ၏ တဖက္ ဝင္းေယာ္ေခ်ာင္း၏ အေရွ႕ဘက္ကမ္းတြင္မူ …. လက္ဝါးဆိပ္ရြာ ရွိသည္။ လက္ဝါးဆိပ္ရြာက ၿမိဳင္ကုန္းရြာႏွင့္ ဓားလြယ္ခုတ္ခန္႔တြင္ ရွိ၏။ ေခ်ာင္း၏ ေအာက္ဘက္သို႔ နည္းနည္းက်မည္။ လက္ဝါးဆိပ္ရြာက ကမ္းနားပိုင္းႏွင့္ ရြာလယ္ပိုင္းဟူ၍ ၂ ပိုင္း ရွိသည္။ လက္ဝါးဆိပ္ရြာသုိ႔ က်ေနာ္တို႔ ေရာက္၏။ ဆက္သြယ္ရမည့္ အဆက္အသြယ္ႏွင့္ ဆက္သြယ္သည္။ ေဒသခံအဆက္အသြယ္က …. က်ေနာ္တုိ႔ေနရမည့္ ေနရာသို႔ လိုက္ပို႔သည္။ ရြာ၏ အေရွ႕ဘက္တြင္က …. ေတာင္ေျမာက္တန္းေနသည့္ ေက်ာက္ေတာင္ၾကီး ရွိသည္။ ေက်ာက္ေတာင္ၾကီးက …. ပ်ဥ္ျပားတခ်ပ္ကို ေထာင္ထားသကဲ့သို႔ ျပားျပားမတ္မတ္ ….။ ရြာက ေတာင္ေျမာက္တန္းေနသည့္ ရြာတန္းရွည္။ ရြာႏွင့္ ေက်ာက္ေတာင္က မ်ဥ္းၿပိဳင္အလား ၿပိဳင္၍ တန္းေနသည္။ ေက်ာက္ေတာင္တန္း၊ ရြာႏွင့္ ဝင္းေယာ္ေခ်ာင္းက ….. မ်ဥ္းၿပိဳင္ ၃ ေၾကာင္း ဆြဲထားသကဲ့သို႔ ….။ က်ေနာ္တို႔က ရြာကို ခါးလယ္မွ ကန္႔လန္႔ေဖာက္ထြက္ၾက၏။ ရြာလြန္သည္ႏွင့္ ၾကက္ေပါင္ေစးၿခံမ်ားက …. အုပ္အုပ္ဆုိင္းဆိုင္း….။ ေျဖာင့္တန္းစြာ စိုက္ထားသည့္ ၾကက္ေပါင္ေစးပင္မ်ားက စီစီရီရီႏွင့္ အျမင္တြင္ လွ၏။ ရြက္ခ်င္းယွက္ေန၍၊ ေနေျပာက္ပင္ မထုိးႏိုင္..။ ေအးစိမ့္ေသာ အေပြ႔အဖက္က တုိးဝင္လာသည္။ ေက်ာက္ေတာင္ေျခရင္းဆီသို႔ တေရြ႔ေရြ႔….။

ၾကက္ေပါင္းေစးၿခံမ်ား ဆံုးလွ်င္ …. ျမစ္က်ဳိးအင္းတခုက …. ေတာင္ေျခအစပ္ႏွင့္ ၾကက္ေပါင္းေစးၿခံမ်ားအၾကား၌ တားဆီး၍ထား၏။ ျမစ္က်ဳိးအင္းက ကိုက္ ၅ဝ ခန္႔ က်ယ္မည္။ ေရက စိမ္း၍ၾကည္သည္။ ေရသားကို ၾကည့္ရသည္မွာ ေရစူးနက္မည့္အသြင္ …..။ ျမစ္က်ဳိးအင္း၏ တဖက္တြင္ …. တဲငယ္စုစုကို ေတြ႔ရ၏။ ျမစ္က်ဳိးအင္း၏ တဖက္ကမ္းရွိ တဲစုစုမွ လူတေယာက္ … ထြင္းေလွတစီးႏွင့္ က်ေနာ္တို႔ဘက္ဆီသို႔ ေလွာ္လာ၏။ အကၤ်ီမပါ။ လံုခ်ည္ကြင္းကုိ ခါးေတာင္းေမ်ာင္ေအာင္ က်ဳိက္ထား၏။ ညိဳေမာင္းေသာ အသားအေရသည္ ေနေလာင္ထားသည့္အတြက္ ေၾကးနီေရာင္ေတာက္၍ေနသည္။ ဒူးဆစ္မွ ေပါင္းရင္းအထိ ထုိးကြင္းမင္ေၾကာင္တို႔က အျပည့္…။ က်ေနာ္တုိ႔ … ထိုေလာင္းေလွႏွင့္ တဖက္ကမ္းသို႔ ကူးခဲ့ၾက၏။

(ခ)

“ဒါ … ႏုိင္ဘလိေလ …”

“မြန္ျပည္သစ္ပါတီ၊ ေမာ္လၿမိဳင္ခ႐ိုင္က ေထာင္မႉးၾကီး ….”

က်ေနာ္တို႔အထဲမွ အရင္ေရာက္ႏွင့္ေနသည့္ သူတဦးက မိတ္ဆက္ေပး၏။ ဤတြင္ …. က်ေနာ္တို႔ကုိ ျမစ္က်ဳိးအင္း၏ တဖက္ကမ္းမွ ေလွႏွင့္ လာၾကိဳခဲ့သည့္ သူမွာ …. ေထာင္မႉး ႏိုင္ဘလိ္မွန္း သိရေလ၏။

ႏိုင္ဘလိက …. အသက္ ၆ဝ ေက်ာ္၍ ၇ဝ ပင္ ျပည့္ေတာ့မည္။ သန္မာဆဲ …..။ ၾကြက္သားဆိုင္မ်ားႏွင့္ ျပည့္ျပည့္တင္းတင္းပင္ …..။ ညိဳညိဳေမာင္းေမာင္းအသား….၊ ပုပုျပတ္ျပတ္ အရပ္အေမာင္းေၾကာင့္ အရြယ္တင္သည္ဟု ပိုထင္ရ၏။ ေဆးတံအုိးက ပါးစပ္တြင္ အၿမဲခဲထားလ်က္ ….။ ကြမ္းစားေဆး၊ ေဆးတံေဆးတို႔ေၾကာင့္ ႏုိင္ဘလိ၏ သြားတုိ႔က ညိဳညိဳညစ္ညစ္…..။

ႏိုင္ဘလိက မြန္တပ္ဦးေခတ္၊ မြန္လက္နက္ကိုင္ ေတာ္လွန္ေရး စတင္ကတည္းက …. လက္နက္ကိုင္ ေတာ္လွန္ေရး ဆင္ႏႊဲခဲ့သည့္ မြန္ေတာ္လွန္ေရး တပ္သားၾကီး …..။ ယခု သူႏွင့္ ျမစ္က်ဳိးအင္း၏ တဖက္ …. တဲစုစုတြင္ အတူေနထိုင္ရင္း ….. သူ၏ ရင္ခုန္သံကုိ နားစြင့္ေနမိ၏။

(ဂ)

ႏိုင္ဘလိ၏ ေထာင္က …. ေထာင္ႏွင့္တူသည့္ အေဆာက္အဦးဟူ၍ …. '၄' '၂' လက္မမ်ားႏွင့္ စိတ္စိတ္ကာရံထားသည့္ အေဆာက္အဦးတခုသာလွ်င္ ရွိ၏။ ၁ဝ ေပ၊ ၁၂ ေပ၊ ႏွစ္ခန္းကုိ ရင္ကြဲေဆာက္ထား၏။ အက်ဥ္းသား ၁ဝ ဦးခန္႔ထား၍ရမည့္ အေဆာက္အဦး…..။ အက်ဥ္းက်ေနၾကသည့္ အက်ဥ္းသားတို႔က မြန္ျပည္သစ္ပါတီ၏ တရားစီရင္မႈျဖင့္ ျပစ္ဒဏ္က်ခံေနၾကရသည့္ သူမ်ားျဖစ္သည္။ ႏြားခိုးမႈ၊ ဓားျမမႈတို႔က မ်ား၏။ လူသတ္မႈႏွင့္ ျပစ္ဒဏ္က်ခံေနရသည့္ ႏွစ္ၾကီးသမားတဦးလည္း ရွိသည္။ ႏွစ္ၾကီးသမားတို႔ကိုမူ ….. သံၾကိဳးႏွင့္ ေျခက်င္းခတ္ထား၏။

ေန႔ဖက္တြင္မူ … ျမစ္က်ဳိးအင္းႏွင့္ ေက်ာက္ကမ္းပါးယံအၾကား ျမစ္က်ဳိးကၽြန္းေပၚတြင္ အက်ဥ္းသားတို႔ လြတ္လြတ္လပ္လပ္ပင္ ေနထိုင္ခြင့္ရ၏။ အက်ဥ္းသားတို႔၏ အလုပ္က ….မြန္ျပည္သစ္ပါတီခ႐ိုင္ ပညာေရးဌာနလက္ေအာက္ရွိ အလယ္တန္းေက်ာင္းဝင္းအတြင္း၌ သီဟိုဋ္ပင္စိုက္ျခင္းႏွင့္ ျပဳစုရျခင္းပင္…။ ၿပီးလွ်င္ …. ေက်ာင္း၏ ေဘာ္ဒါေဆာင္စားဖိုအတြက္ တႏွစ္စာ ထပ္စုေပးရ၏။

ညတြင္မူ …. အက်ဥ္းသားတုိ႔ကုိ သစ္သားအခ်ဳပ္ေဆာင္အတြင္းသို႔ သြင္း၏။ အခ်ဳပ္သားမ်ားက အလွည့္က်ႏွင့္ ထမင္းခ်က္ရ၏။ ရိကၡာကိုမူ ေန႔စဥ္ ႏုိင္ဘလိက ထုတ္ေပး၏။ ဆန္ႏွင့္ ငပိ ….။ အျပင္ထြက္ အလုပ္လုပ္ရန္ အလုပ္ခြဲရာတြင္လည္း ႏိုင္ဘလိပင္ ခြဲေပးရသည္။

ဤအတြက္ ….. အခ်ဳပ္ေထာင္၌ ႏိုင္ဘလိကား … သူသည္ပင္ ေထာင္ပိုင္၊ သူသည္ပင္ ….ေထာင္မႉးၾကီး၊ သူသည္ပင္ …. ေထာင္မႉး၊ သူသည္ပင္ ….. ေထာင္ၾကပ္၊ သူသည္ပင္ …. ဝါဒါ ဟူ၍ တာဝန္မ်ား ထမ္းေဆာင္ေနရသည္။ ဤမွ်ႏွင့္ မၿပီးေသး …. ေလာင္းေလွတစီး၊ ပိုက္ကြန္တလက္ႏွင့္ ႏိုင္ဘလိသည္ ျမစ္က်ဳိးအင္းအတြင္း ငါးရွာၿပီး ေထာင္သားေတြကို အသားငါးရွာေကြ်းေသး၏။

(ဃ)

ႏိုင္ဘလိ၏ ဇာတိက …. ကတိုး၊ ေကာ့ႏွပ္ဘက္က ျဖစ္သည္။ ၁၉၅၅ ခုႏွစ္တြင္ မြန္လက္နက္ကိုင္ ေတာ္လွန္ေရးအတြင္းသို႔ ႏုိင္ဘလိ ဝင္ေရာက္ခဲ့၏။ ထုိစဥ္က ႏိုင္ဘလိ၏ အသက္သည္ ၁၇ ႏွစ္ခန္႔မွ်သာ ရွိမည္။ “မြန္အမ်ဳိးသားတပ္ဦး” အဖြဲ႔က မြန္အမ်ဳိးသား လက္နက္ကိုင္ေတာ္လွန္ေရးကုိ ဦးေဆာင္၍ ေနသည္။ “မြန္အမ်ဳိးသားတပ္ဦး” ၏ ဥကၠ႒က ႏုိင္ေအာင္ထြန္းျဖစ္ၿပီး၊ အတြင္းေရးမႉးက ႏိုင္ကြန္ဒစ္ ျဖစ္သည္။ ႏိုင္ေရႊက်င္ (ယခုကြယ္လြန္၊ မြန္ျပည္သစ္ပါတီ ဥကၠ႒) ၊ ႏုိင္ေငြသိမ္း (ယခု ဒု-ဥကၠ႒၊ မြန္အမ်ဳိးသား ဒီမိုကေရစီအဖြဲ႔) ၊ ႏိုင္ဆိတ္ႏုိ႔ (၁၉၈၉ ခုႏွစ္ ဘုရားသံုးဆူးစခန္း၊ တႏွစ္ေျမာက္ ရွစ္ေလးလံုး ႏွစ္ပတ္လည္အခမ္းအနားတြင္ မိန္႔ခြန္းစကားျမြက္ၾကားရင္း ကြယ္လြန္ခဲ့။ မြန္ျပည္သစ္ပါတီတြင္ ဒု-ဥကၠ႒)၊ ႏုိင္ဘုိးစိန္၊ ႏုိင္ခ်မ္းမြန္၊ ႏုိင္ပန္းသာႏွင့္ ဟသၤာမယ္ေဒၚအမာတို႔က …. မြန္အမ်ဳိးသားတပ္ဦး၏ ဗဟိုအလုပ္မႈေဆာင္ အဖြဲ႔ဝင္မ်ားျဖစ္၏။

ႏိုင္ဘလိ မြန္တပ္ဦးသို႔ ဝင္ေရာက္ခဲ့ၿပီးေနာက္ … ႏုိင္ေရႊက်င္၏ အဖြဲ႔တြင္ ရဲေဘာ္သစ္တဦးအျဖစ္ တာဝန္ထမ္းေဆာင္ရ၏။ ႏိုင္ေရႊက်င္သည္လည္း ေကာ့ႏွပ္သားပင္ျဖစ္၍ ကတိုးေကာ့ႏွပ္သားျဖစ္သည့္ သူ႔ကုိ ေခၚထားျခင္းျဖစ္သည္။ ထုိစဥ္က …. ႏုိင္ေရႊက်င္သည္ အိမ္ေထာင္မက်ေသး….။ လူပ်ဳိဘဝႏွင့္ပင္ ျဖစ္သည္။ ၁၉၅၈ ခုႏွစ္၊ ဇူလိုင္လတြင္ ဥကၠ႒ ႏိုင္ေအာင္ထြန္း ဦးေဆာင္သည့္ မြန္အမ်ဳိးသားတပ္ဦး၊ ‘လက္နက္ႏွင့္ ဒီမိုကေရစီ’ လဲလွယ္လိုက္ၾကသည့္ အခ်ိန္တြင္ ႏိုင္ဘလိသည္ ႏုိင္ေရႊက်င္ႏွင့္အတူ ရွိေနခဲ့၏။ ထုိစဥ္က ….. သူတို႔အင္အားသည္ တစ္ရာမွ်ပင္မျပည့္ခ်င္….။ ႏုိင္ေအာင္ထြန္းႏွင့္အတူ လက္နက္ခ်သြားခဲ့ၾကသည္က …. အင္အား တေထာင္ေက်ာ္မည္။ ႏိုင္ေရႊက်င္ႏွင့္အတူ က်န္ခဲ့သည့္အင္အားက နည္းနည္း….။ လက္နက္က မျပည့္မစံု….။ ဤအေျခအေနမ်ားၾကားမွပင္ မြန္အမ်ဳိးသား လက္နက္ကိုင္ေတာ္လွန္ေရး အဖြဲ႔အစည္းသစ္တခုကုိ ႏိုင္ေရႊက်င္၏ ဦးေဆာင္မႈျဖင့္ ဖြဲ႔စည္းႏုိင္ခဲ့၏။

“မြန္ျပည္သစ္ပါတီ”……။

မြန္ျပည္သစ္ပါတီ ဖြဲ႔စည္းၿပီးခဲ့သည့္ေနာက္ …. ဗဟိုကုိ ‘အဖလံုရြာ’ နားတြင္ တည္၏။ လႈပ္ရွားမႈနယ္ေျမက …. ဇမိျမစ္ႏွင့္ ဝင္းေယာ္ေခ်ာင္းအၾကားရွိ ေတာင္ေပါက္ႏွစ္ဆယ့္ေလးရြာ…..။ လမ္းစဥ္မွန္သည့္အတြက္ …. ပါတီက တျဖည္းျဖည္းႏွင့္ အင္အားၾကီးမားခဲ့၏။

ေနာက္ပိုင္းတြင္မူ …. ဗဟုိကို ‘အဖလံု’ မွ ‘ကရိန္းကန္း’ ….။ ၿပီးလွ်င္ …. ‘ေရးေခ်ာင္းဖ်ား’ …. အသီးသီး ေရႊ႔ေျပာင္းခဲ့ၾက၏။ ႏိုင္ဘလိက …. လက္ရွိ မြန္အမ်ဳိးသားလြတ္ေျမာက္ေရး လက္နက္ကိုင္ေတာ္လွန္ေရး၏ မွတ္တမ္းစာအုပ္တအုပ္ပမာ ….။ သူ႔၏ ရင္ခုန္သံတြင္ …. မြန္ျပည္သစ္ပါတီအတြင္း ႏိုင္ဆိတ္ႏုိ႔ႏွင့္ ႏိုင္ေရႊက်င္အုပ္စုအကြဲကိုလည္း ၾကားရ၏။ ဘုရားသံုးဆူႏွင့္ ေတာင္ေပါက္ႏွစ္ဆယ့္ေလးရြာအတြင္း ျဖစ္ပြားခဲ့ၾကသည့္ မြန္၊ ကရင္ လက္နက္ကိုင္ ပဋိပကၡမ်ားကိုလည္း ၾကားရ၏။

အပစ္အခတ္ မရပ္စဲမီကာလ …. ပြင့္လင္းရာသီေရာက္၍ ရန္သူ၏ ထုိးစစ္ဆင္လာၿပီဆိုပါက …. ႏုိင္ဘလိ၏ ေထာင္သည္ ယခုကဲ့သို႔ ေန၍မရေတာ့….။ မြန္ျပည္သစ္ပါတီ၏ စစ္ေၾကာင္းႏွင့္အတူ လိုက္ရ၏။

“လႈပ္ရွားေထာင္”……။

ထိုအခါမ်ဳိးတြင္ …. သူ၏ ေထာင္သားမ်ားႏွင့္အတူ ေမာင္းျပန္႐ိုင္ဖယ္ ကိုင္ရင္း ေထာင္မႉးၾကီး ႏုိင္ဘလိသည္ စစ္ပြဲအတြင္း ေရာက္၍ေနျပန္သည္။ ယမ္းေငြ႔မ်ားအၾကား ဗံုးသံမ်ားအလယ္၌ … ႏုိင္ဘလိသည္ ပုဆုိးတုိတို ….. အကၤ်ီဗလာႏွင့္ ေဆးတံအိုး ခဲလ်က္ ….။ ညိဳေမာင္းေသာ အသားအရည္ႏွင့္ ထိုးကြင္းမင္ေၾကာင္တို႔က ေနေရာင္ေအာက္တြင္ ေၾကးနီေရာင္အေသြးဆင္လ်က္……။

ထိုပင္ငုတ္တို၊ ပ်ဥ္းမအိုသည္

စစ္ကိုလည္း ၾကဳံ၊ ျခအုံလည္း ျဖစ္

ဓားထစ္လည္း ခံ၊ ေနလွ်ံလည္း တိုက္

ေလျပင္း ခိုက္လည္း၊ မငိုက္ ဦးေခါင္း

ေႏြသစ္ေလာင္းေသာ္

ရြက္ေဟာင္း ညႇာေၾကြ၊ ရြက္သစ္ေဝ၍

ေလျပည္ထဲတြင္၊ ငယ္႐ုပ္ဆင္သည္

အသင္ ေယာက္်ားေကာင္းတကား။ ။

(မင္းသုဝဏ္၏ 'ပ်ဥ္းမငုတ္တို' ကဗ်ာမွ)

ကြန္ဖက္ရွင္ေအာ့ဖ္ သ ေပသီး (ခ်က္ပတာ-တူး)

2009-11-16T19:51:00.000+05:30

ကြ်ႏိုပ္ ကိုေပသီးကလည္း အေနာက္တိုင္းသားတို႔ ယမကာ မွီဝဲစဥ္ တဦးကိုတဦး အသိအမွတ္ျပဳ ႏႈတ္ဆက္သလို ပံုဟန္မိ်ဳးျဖင့္ ခ်ဳိရဲ ပ်စ္ႏွစ္ေနေသာ လက္ဖက္ရည္ခြက္ကို ေျမႇာက္ကာ “ဟိုင္း ယူ ..ေလာင္းတိုင္း ႏိုးစီး”ဟု ခြပ္လက္ခ်ျပီးကာစ တိုက္ၾကက္ဖ ကဲ့သို႔ ရင္ဘတ္ကို ေမာက္၍ အားက်မခံျပန္၍ ႏႈတ္ဆက္လိုက္၏။ ထို႔ေနာက္တြင္ကား ႐ိုမီယိုေမာင္ေမာင္က ေခြးေျခပုကေလးတလံုးကို ဆြဲယူျပီးသကာလ ကြ်ႏ္ုပ္တို႔အေပါင္းအေဖာ္မ်ားထဲ၌ ႏွံ႔ႏွံ႔စပ္စပ္လည္းရွိ၊ စကားေျပာလည္းေကာင္း၊ အလုပ္မယ္မယ္ရရ မရွိေသာ္လည္း သူ႔ဟာႏွင့္သူ အဆင္ေျပ စိုေျပေနသည့္ ေနာက္တိုး၏ ေဘးတြင္ ထိုင္လိုက္၏။

အႏွီ ေနာက္တိုးသည္ကား ႏွယ္ႏွယ္ရရ ေနာက္တိုးမဟုတ္။ ကြ်ႏ္ုပ္တို႔တျမိဳ႕လံုးက ယခုလို မိုးအကုန္ေဆာင္းအကူး ကာလဆိုလွ်င္ ေလာ္စပီကာမွ ေအာ္ဟစ္ေျပာဆိုတတ္ေသာ ေနာက္တိုး၏အသံကို အေရးတယူ လုပ္၍ နားေထာင္ရျမဲျဖစ္၏။

အသို႔နည္းဟူမူ ေနာက္တိုးသည္ကား ‘မီးကင္းေရးရာ ကြ်မ္းက်င္သူ’ ျဖစ္ေသာေၾကာင့္ေပတည္း။ ေနာက္တိုးႏွင့္ မ်က္ႏွာခ်င္းဆိုင္တြင္ လက္ဖက္ရည္ၾကမ္းပန္းကန္လံုးထဲ လက္ညႇိဳးထည့္လိုက္၊ စားပြဲေပၚတြင္ ထိုလက္ညႇိဳးျဖင့္ စာေရးလိုက္ျဖင့္ အလုပ္မ်ားေနေသာ ေမာင္လွပုသည္လည္း ေခသူေတာ့မဟုတ္။

ေမာင္လွပုတို႔က ေငြႏွင့္ေၾကးႏွင့္ အလုပ္ႏွင့္အကိုင္ႏွင့္ တျမိဳ႕လံုးတြင္ တလံုးတည္းရွိေသာ စာပံုႏွိပ္တိုက္ပိုင္ရွင္ျဖစ္၏။ သူ၏ဖခင္သည္လည္း အီစမန္ေက်ာ္သူရ၏ ဖခင္ကဲ့သို႔ပင္ မြန္ျပည္နယ္တြင္ တာဝန္က်ဖူးေသာ အရာရွိတဦးျဖစ္၍ ရဲစခန္းမွဴးတေယာက္ျဖစ္ေပ၏။ ထိုသုိ႔ တာဝန္က်ေနစဥ္သကာလ တခုေသာ သၾကၤန္အခါတြင္ သူ၏မိခင္ျဖစ္သူက ဒုလႅဘ ရဟန္းခံပြဲတြင္ ေရးျမိဳ႕နယ္မွ တကၠသိုလ္ေက်ာင္းတိုက္တြင္ သာမေဏေဘာင္သို႔ သြပ္သြင္းေပးခဲ့ဖူးသည္ဟုဆို၏။

ေမာင္လွပုတို႔က ၾကံဳလွ်င္ၾကံဳသလို သူ၏ လိပ္စာကတ္ကိုလည္း စကားတခါႏွစ္ခါ ေျပာဖူးသူျဖစ္ယံုမွ်ႏွင့္ မရအရ ထိုးေပးေလ့ရွိ၏။ ထို လိပ္စာကတ္ကိုၾကည့္လိုက္လွ်င္ ‘ေမာင္လွပု (ေရးတကၠသိုလ္)’ ဟု အဘယ္အေၾကာင္းေၾကာင့္မသိ အျမဲထည့္သြင္းေလ့ရွိျပန္ေပ၏။

ေမာင္လွပု၏ ေဘးတြင္ ေမးစိကိုပြတ္လ်က္ ေကာင္းကင္ကို ေမာ့ၾကည့္ျပီး ေလးေလးနက္နက္ စဥ္းစားေနဟန္ရွိေသာ ကိုဟန္ေမာင္ကေတာ့ ေဆာင္းကာလေရာက္လွ်င္ တျမိဳ႕လံုးက အားကိုးနားေထာင္ရေသာ သူတေယာက္ျဖစ္ေပ၏။ အဘယ္ေၾကာင့္ဆိုေသာ္ ကိုဟန္ေမာင္က ေဘထုတ္အေရးႏွင့္ပါတ္သက္လွ်င္ ႏွံ႔စပ္သူ ျဖစ္သကဲ့သို႔ တျမိဳ႕လံုးကလည္း ယခုအခါ ကိုဟန္ေမာင္ေဟ့...ဟု ေျပာလိုက္လွ်င္ ‘ေၾသာ္ ..ေဘထုတ္အေရးေလ့လာသူေပါ့...’ ဟု ခ်က္ခ်င္း သိေနၾကေတာ့၏။

တကယ္ေတာ့ ကိုဟန္ေမာင္ႏွင့္ ေနာက္တိုးတို႔ႏွစ္ေယာက္ ‘ကြ်မ္းက်င္သူမ်ား’၊ ‘ေလ့လာသူမ်ား’ဘဝသို႔ အလိုအေလ်ာက္ေရာက္သြားရသည့္ အရင္းခံသည္ကား ျမိဳ႕ေပၚမွ ထီဆိုင္မ်ား၏ လက္ခ်က္ျဖစ္ေတာ့ေပ၏။

ျမိဳ႕ေနလူထုၾကီးတရပ္လံုး၏ ေသာတအာ႐ံုကို နည္းေပါင္းစံုျဖင့္ ဆြဲယူဖမ္းစားရန္အတြက္ ထိုထီဆိုင္မ်ားတြင္ အင္မတန္က်ယ္ေလာင္ေသာ ေလာ္စပီကာၾကီးမ်ား ရွိၾကသည့္ေကာင္းမႈျဖင့္ ကြ်ႏ္ုပ္၏ ငယ္ေပါင္းၾကီးေဖာ္ ႏွစ္ေယာက္မွာ မူလ အာေဘာင္အာရင္းသန္မႈကလည္းရွိ၊ သူတို႔ကိုယ္သူတို႔ နွံ႔စပ္နားလည္သူမ်ားဟုလည္း အတင္းေရာ အဓမၼေရာ လက္ခံအသိအမွတ္ျပဳထားသူမ်ားလည္းျဖစ္ၾကျပန္ေပရာ ေယာင္ေတာင္ေပါင္ေတာင္ျဖင့္ ျမဳိ႕ေနလူထုၾကီးတရပ္လံုးကလည္း ေလာ္စပီကာသံၾကားလွ်င္ ထိုႏွစ္ေယာက္၏ ေဟာေျပာတြက္ဆခ်က္မ်ားအား အပ်င္းေျပ နားေထာင္ေနက် ျဖစ္ေပေတာ့၏။

အႏွီအခ်က္အလက္မ်ားအရ ဤလက္ဖက္ရည္ဝိုင္းကေလးကိုၾကည့္လွ်င္ပင္ ျမိဳ႕ေန ျပည္သူလူထုၾကီးတရပ္လံုးက ကြ်ႏ္ုပ္ ကိုေပသီးသည္ မည္ကဲ့သို႔ေသာ အထင္ကရပုဂိၢဳလ္တဦး ဆိုသည္ကို ေအာ္တိုမစ္တစ္ ရိပ္မိေလာက္ျပီျဖစ္ေပသည္။

ကြ်ႏ္ုပ္ေမာင္ေပသီး၏ မိမိ၏အဆင့္ေနရာႏွင့္ လူရာဝင္မႈအေပၚ ပီတိအျဖာၾကီးျဖစ္လ်က္ မိန္႔မိန္႔ၾကီး ေက်နပ္ေနစဥ္တြင္ ကြ်ႏ္ုပ္၏ တူေတာ္ေမာင္ျဖစ္ေသာ ဂ်ပ္စတင္ညႇက္စိတေယာက္ လူႏွစ္ေယာက္ဝင္အိပ္လွ်င္ပင္ ေခ်ာင္ခ်ိေနေသးမည္ျဖစ္သည့္ တီရွပ္အက်ီ ၤအပြၾကီးႏွင့္ သိုးေမြးေခါင္းစြပ္ နက္ျပာၾကီး ေခါင္းေပၚတေစာင္းစြပ္ကာ ငယ္ငယ္ရြယ္ရြယ္ႏွင့္ ေလျဖတ္ေနေသာသူတေယာက္ မစင္ကိုင္မိလာသည့္ပံုစံျဖင့္ ေစာင္းငန္းေစာင္းငန္း ကြ်ႏ္ုပ္တို႔လက္ဖက္ရည္ဝိုင္းသို႔ ေရာက္လာ၏။ လည္ပင္းတြင္လည္း ေသာ့ခေလာက္ၾကီး ေရႊခ်ဆြဲထားေသး၏။

ညႇက္စိသည္ ကြ်ႏ္ုပ္၏ ေဘးတြင္ လာရပ္လ်က္ "မိုင္မားသားစ္ ဘရားသား ... အေၾကြေလး ငါးေထာင္ေလာက္ ေခြ်တာစမ္းပါ" ဟု ေပါင္ရင္း ခါခ်ဥ္ကိုက္သကဲ့သုိ႔ ဟန္ပန္မူရာျဖင့္ မုန္႔ဖိုးေတာင္းေလေတာ့၏။

၊အန္ေထာ္နီ ေပသီး၊

ဆက္ရန္

ကြန္ဖက္ရွင္ေအာ့ဖ္ သ ေပသီး (ခ်ပ္ပတာ ဝမ္း)

2009-11-14T15:03:00.002+05:30

ကြ်ႏ္ုပ္သည္ ‘ေပသီး’ဟူေသာ အမည္သညာျဖင့္ လူျဖစ္လာလင့္ကစား အကယ္တႏၲဳတြင္မူ ခပ္ေပ်ာ့ေပ်ာ့ လက္လြယ္လြယ္ ဂ်င္းလတဲမင္းဆိုေသာ ပုဂိၢဳလ္တဦးသာျဖစ္ေပ၏။

တေန႔သားတြင္ ကြ်ႏ္ုပ္ ကိုေပသီးသည္ နိစၥဓူဝ ျပဳမူေလ့ရွိသည့္အတိုင္း ျမိဳ႕လည္ လက္ဖက္ရည္ဆိုင္သို ့ ကြ်န္ုပ္၏ ဘြားေအကို တဖက္သတ္ ေမတၱာရွိခဲ့ဖူးသည့္ ျမိဳ႕အုပ္ေဟာင္းၾကီး မေသခင္ သူ႔ေျမးမႏွင့္ကြ်ႏု္ပ္ ေမာင္ေပသီး ေမတၱာမွ်ခဲ့ဖူးခ်ိန္တြင္ အေမြေပးခဲ့ေသာ ဒုတိယကမ႓ာစစ္လက္က်န္ စီးေတာ္ ဘီအက္စ္ေအၾကီးကို ဟန္ပါပါခြလ်က္

မီးခိုးလံုးမ်ား တဘုန္းဘုန္း ထြက္လာေအာင္ ဟန္ေရးျပရင္း ကြ်ႏ္ုပ္တို႔ဇာတိရပ္ရြာတြင္ ကြ်ႏ္ုပ္ ကိုေပသီးေလာက္ ေပၚျပဴလာျဖစ္သူ ေလာကဓါတ္ပညာ တတ္သူ မရွိပါကလားဟု အမွန္ကိုအမွန္အတိုင္း ဆင္ျခင္မိသည့္ စိတ္ေနစိတ္ထားတခု အထင္အရွားျဖစ္ေပၚလာေပေတာ့၏။

ဖုံတေထာင္းေထာင္း ကတၱရာလမ္းအေဟာင္းၾကီးေပၚတြင္ ျမင္းအိုၾကီး ဆြဲေသာ ျမင္းလွည္းနွင့္အျပိဳင္ ကြ်ႏု္ပ္ထက္ အသက္သံုးျပန္ေလာက္ၾကီးေသာ ဘီအက္စ္ေအ ဆိုင္ကယ္ၾကီးထံမွ ဖုန္းဒိုင္းဖုန္းဒိုင္းအသံမ်ားက လမ္းအေဟာင္းၾကီးေပၚတြင္ ေအာင္ဘာေလ ထီသည္၏ ေလာ္စပီကာသံကိုပင္ လႊမ္းမတတ္ ဆူညံသြားေစေတာ့၏။

ျမိဳ႕လည္ ေစ်းပါတ္ဝန္းက်င္တြင္ စိနတိုင္းမွာ လွိမ့္ဝင္လာေသာ ဆိုင္ကယ္စဥ္မမီသည့္ ဆိုင္ကယ္မ်ား၊ အယုဒၵယတိုင္းမွ ျမစ္ကူးလာေသာ ထမီဝတ္သည့္ ဣထိယမ်ားနွင့္ ပုဆိုးဝတ္သည့္ ပုရိႆမ်ား အခက္အခဲမရွိ ခြရန္ အဆင္ေျပသည့္ ဆိုင္ကယ္မ်ားသည္လည္း ပ်ားပန္းခတ္မွ် တဝွီးဝွီးျဖစ္ေတာ့သကိုး။

ကြ်ႏ္ုပ္လည္း လက္ဘက္ရည္ဆိုင္ေဘး ကာကာကြမ္းယာဆိုင္တြင္ စီးေတာ္ ဘီအက္စ္ေအ ေမာ္ေတာ္ဆိုင္ကယ္ၾကီးကို ရပ္၍ ေသေသခ်ာခ်ာ ေဒါက္ေထာက္ကာ ကြမ္းယာသည္ ကာကာကုလားၾကီးထံမွ ေဆးေပါ့လိပ္ ၂ လိပ္၊ ကြမ္းယာ ၄ ယာ ဝယ္႐ံုမက ကြမ္းသီး တျခမ္း အလကားေတာင္းယူလိုက္၏။

ယင္းသို႔သကာလ ျမိဳ႕လည္ လက္ဘက္ရည္ဆိုင္နွင့္မလွမ္းမကမ္း ေဘာ္လီေဘာကြင္းတြင္ကား ျမိဳ႕နယ္ခ်န္ပီယံ ေဘာ္လီေဘာလက္ေရြးစင္ျဖစ္ဖူးေသာ ကြ်ႏိုပ္၏ ညီေတာ္ေမာင္သည္ ခါးေတာင္းကို ေျပာင္ေအာင္က်ိဳက္၍ တေယာက္ခ်င္း ေဘာလီေဘာ စိမ္ေခၚပြဲကို ဆင္ႏႊဲေနသည္မွာ ေနမ်ိဳးႏြယ္တို႔ နိပြန္ျပည္မွ ဆူမိုနပန္းသမားၾကီးမ်ားကဲ့သို႔ ျဖစ္ေပေတာ့၏။

ကြ်ႏု္သည္ လမ္းေထာင့္ႏွင့္ အလြန္တရာ နီးကပ္ေသာ စားပြဲတလံုးတြင္ ေရာက္နွင့္ေနျပီးျဖစ္ၾကကုန္သည့္ ငယ္ေပါင္းၾကီးေဖာ္ သူငယ္ခ်င္းမ်ားရွိရာသို ့ ေဆးေပါ့လိပ္ ထိပ္ကို ကိုက္ဖြင့္ျပီး မီးညႇိရင္း ေခြးေျခတလံုးဆြဲကာ ဝင္ထိုင္လိုက္၏။

အႏွီသူငယ္ခ်င္းတို႔သည္ကား လတ္တေလာ တိုင္းျပည္ေရးရာ ကိစၥရပ္မ်ားကို အာေဘာင္အာရင္းသန္သန္ ေဆြးေႏြးေနၾက၏။

ထိုအထဲတြင္ အသံအက်ယ္ဆံုးႏွင့္ အျငင္းအသန္ဆံုးသူကေတာ့ ၁၉၈၈ အေရးအခင္းျပီးလွ်င္ျပီးခ်င္း စစ္အာဏာရွင္ကို လက္နက္ဆြဲကိုင္ ေတာ္လွန္မွျဖစ္မည္ဟု သံဓိ႒ာန္ခ်လ်က္ အေပါင္းအသင္းအားလံုးကို ႏႈတ္ဆက္ကာ သူ႔မိခင္ ဆန္ကုန္သည္

အဘြားၾကီးအား သူေသသည့္သတင္းၾကားလွ်င္ သပိတ္မသြပ္ရန္၊ ကြ်ႏ္ုပ္တို႔အားလည္း ရဲရင့္ေျပာင္ေျမာက္စြာ စစ္အာဏာရွင္ကို ဆန္႔က်င္သင့္သည္ျဖစ္ေၾကာင္း တရားေဟာ၍ ထြက္ခြာသြားခဲ့သည့္သူ ျဖစ္၏။ ထုိ႔ေနာက္ မၾကာမတင္ကာလတြင္ပင္ ေလယာဥ္ပ်ံၾကီးစီးကာ ထိုင္းႏိုင္ငံမွ ျပန္လည္ေရာက္ရွိလာခဲ့ျပီး သူ၏ ေၾကာင္နာ ၾကြက္ကိုက္မ်က္ႏွာေပးျဖင့္… “သားသား မွားပါတယ္၊ တပ္မေတာ္ရဲ့ သေဘာထားအမွန္ေတြ ခုမွသိပါျပီ”ဟု ေျပာခဲ့သည့္ ထုတ္လႊင့္မႈသည္ တႏိုင္ငံလံုးတြင္ တခုထဲ ရွိဖူးေသာ တယ္လီဗီြးရွင္းအစီအစဥ္မွ သတင္းက႑တခုတြင္ ပါခဲ့ဖူးသလို ထိုကာလမွစ၍ သူ႔ကိုယ္သူ ႏိုင္ငံျခားျပန္တေယာက္ ျဖစ္ေၾကာင္း ၾကံဳလွ်င္ၾကံဳသလို ၾကြားတတ္သည့္သူ ျဖစ္ျပန္ေပ၏။

တယ္လီဗီြးရွင္းမွ ပါဖူးသူဆို၍ တျမိဳ႕လံုးတြင္ သူတေယာက္တည္းျဖစ္ျပန္သည္ျဖစ္ရာ ထိုကိစၥကိုလည္း ရံဖန္ရံခါ သူ႔ကိုယ္သူ ဆယ္လီဘရစ္တီဆန္ဆန္ ပံုေဖာ္၍ ၾကြားတတ္ျပန္ေပ၏။ ကြ်ႏ္ုပ္ေမာင္ေပသီး အေနျဖင့္မူ မည္သည့္အေၾကာင္းအရာကိုမွ် ဝင္ေရာက္ေဆြးေႏြးျခင္းမျပဳဘဲ ဘုိဆန္ဆန္ပင္ ေက်ာက္ပန္းေတာင္းတခြက္ကို မလိုင္မ်ားမ်ား ထည့္ေပးရန္ အသက္ဆယ့္ႏွစ္ႏွစ္အရြယ္ စားပြဲထိုးကေလးအား မွာလိုက္၏။

သူငယ္ခ်င္းမ်ားက ၂၀၁၀ ေရြးေကာက္ပြဲအေၾကာင္း၊ ၂၀၀၈ နာဂစ္မုန္တိုင္းကာလတြင္ ေျဗာင္က်က်ပင္ ရပ္ကြက္မီးေလာင္ခ်ိန္ ဘုရားဌာပနာတိုက္ ဝင္ေဖာက္မႈနွင့္ ထပ္တူညီေသာ ဆႏၵခံယူပြဲအေၾကာင္း၊ ဆက္လက္ေဆြးေႏြးေနခ်ိန္တြင္ကား ကြ်ႏ္ုပ္တို႔တအုပ္လံုးထဲတြင္ သိုးေဆာင္းဘာသာစကားကို (ကြ်ႏ္ုပ္ ကိုေပသီးမွလဲြလွ်င္) ဂြ်န္းျပန္ေအာင္ တတ္ေသာ ႐ိုမီယိုေမာင္ေမာင္ဆိုသည့္ သူငယ္ခ်င္းသည္ သူ၏ ခန္႔ညား ေျပာင္လက္ေသာ ကားၾကီးေပၚမွ ဆင္းလာေတာ့၏။

ေမာင္ေမာင့္ နာမည္အား ႐ိုမီယိုေမာင္ေမာင္ဟု သူ၏ဖခင္ျဖစ္ေသာ ဗိုလ္မွဴးေဟာင္း ဦးလွေမာင္က ကင္ပြန္းတပ္ခဲ့သည္မွာ ကမ႓ာေက်ာ္စာေရးဆရာၾကီး ဝီလ်န္ ရွိတ္စပီးယား၏ ဝတၱဳၾကီးမွ ကာလနာတိုက္သြားေသာ ႐ိုမီယိုႏွင့္ ဂ်ဴးလိယက္ကို ၾကိဳက္လြန္းသျဖင့္လည္း ျဖစ္တန္ရာ၏။

သို႔မူတကား အထက္တန္းေက်ာင္းသားဘဝတုန္းက မြန္ျပည္နယ္မွ ကြ်ႏု္ပ္တို႔ၿမိဳ႕အား ေျပာင္းလာေသာ ဘူတာ႐ံုပိုင္ၾကီး၏သား၊ ဘုန္းၾကီး နွစ္ခါထြက္ျပီးသကာလ ရေသ့ ဝတ္ျပီးေနာက္ အမဲအူသုတ္ေရာင္းေသာ ကုလားမေလးနွင့္ ခိုးေျပးကာ ယခုအခါ ျမိဳ႕က်က္သေရေဆာင္ ဗလီလူၾကီးထဲမွ တဦးျဖစ္ေနေသာ အီစမန္ (ေခၚ) ေက်ာ္သူရက ႐ိုိမီယို ဆိုသည္ႏွင့္ လူမျမင္ဖူးေသးဘဲ ရည္းစားစာ လိုက္ေပးရန္ ၾကိဳးပမ္းခံခဲ့ရသည့္အထိ စြံခဲ့ေသာ ေမာင္ေမာင္ျဖစ္ေပေတာ့၏။ အသို႔ျဖစ္ရနည္းဆိုေသာ္ အီစမန္ ေက်ာ္သူရက ဂ်ပန္မကေလးမ်ားဆိုလွ်င္ အေသရရ အရွင္ရရ ၾကိဳက္ႏွစ္သက္ေတာ္မူေသာ စိတ္သဘာဝရွိျပီး ကြ်ႏ္ုပ္တို႔ေခတ္ ပိုစတာမ်ားတြင္ ‘မိုမိုကို’ ဆိုေသာ အေခ်ာအလွပေဂး ဂ်ပန္မကေလး၏ ႐ုပ္ပံုကားခ်ပ္မ်ား အျပည့္ သူ၏အိပ္ခန္းတြင္ ရွိခဲ့ဖူးသူဆိုေပ၏။ သို႔ျဖင့္ ႐ိုမီယို ဆိုသည့္အမည္သညာအား အီစမန္ေက်ာ္သူရအေနႏွင့္ ဂ်ပန္မကေလးမ်ား၏ နာမည္ႏွင့္ တူသေယာင္ရွိေတာ္မူသည့္အျပင္၊ ယင္းကာလတြင္ ဂ်ပန္နာမည္လိုလို တုိင္းရင္းသူ နာမည္လိုလိုႏွင့္ ေရးသားထုတ္ေဝေနေသာ အေပ်ာ္ဖတ္ ဘုတ္အုပ္ဆရာမ သို႔မဟုတ္ ဆရာမ်ားကလည္း နာမည္ၾကီးလွေပဆိုေတာ့ကာ ခပ္ေဟာ့ေဟာ့ ခပ္ပ်ံပ်ံ ေက်ာင္းသူကေလး တေယာက္ဟု အထင္ရွိဟန္ျဖစ္ပံုရေပ၏။

အႏွီ ႐ိုမီယိုေမာင္ေမာင္သည္ ကြ်ႏ္ုပ္အား ျမင္လွ်င္ သူ၏ အနီေရာင္ လွ်ာထိုးဦးထုတ္အား ခြ်တ္ကာ… “ဟိုင္း ... ဝွပ္စအပ္ပ္”ဟု ႏႈတ္ဆက္လိုက္ေလ၏။

၊အန္ေထာ္နီ ေပသီး၊

……ဆက္ရန္ရွိေသးသည္……

Today AP News From My Protest

2009-08-12T19:54:00.000+05:30

Myanmar's Suu Kyi says conviction 'totally unfair'

(AP) – 1 hour ago

YANGON, Myanmar — Myanmar opposition leader Aung San Suu Kyi called the verdict returning her to house arrest "totally unfair," but remains cheerful and alert, her lawyer said Wednesday.

Four of her lawyers were allowed to visit the Nobel Peace Prize laureate at her lakeside home for an hour to discuss an appeal of her conviction Tuesday on charges of violating the terms of her previous house arrest.

A Myanmar court found Suu Kyi, 64, guilty of sheltering an uninvited American visitor. Her sentence of three years in prison with hard labor was reduced to 18 months of house arrest by order of the head of the country's ruling military junta, Senior Gen. Than Shwe.

"Daw Aung San Suu Kyi said the conviction was totally unfair and the court's assessment of the case was not just," lawyer Nyan Win said. "Daw" is a term of respect for older women. Her defense had contended that it was the responsibility of the police guarding her house to keep out intruders.

The conviction, though expected, drew sharp criticism from world leaders and human rights groups, as well as promises of new European Union sanctions against Myanmar. Her detention will keep her from participating in the junta's planned elections next year, the first polls since 1990, when her party won overwhelmingly but was not allowed to take power.

Suu Kyi's defense team will appeal as soon as it receives a certified copy of the judgment from the district court, Nyan Win said.

The pro-democracy leader has been detained for about 14 of the past 20 years for her nonviolent political activities, but this was the first time she faced a criminal trial.

Suu Kyi had been under house arrest since 2003, but was taken to Yangon's Insein Prison in May for trial after American John Yettaw secretly swam to her house and spent two days there.

Yettaw was also convicted of violating the terms of her house arrest, as well as violating immigration laws and a ban on swimming in Inya Lake, on which Suu Kyi's house fronts. He was sentenced to seven years in prison with hard labor.

Suu Kyi was returned to her house Tuesday. Nyan Win said she was well and looked very happy to be home.

"She said she slept well last night," he told reporters. A new barbed-wire fence has been erected at the lakeside entrance to her home, where Yettaw entered.

Suu Kyi also told her lawyers she needed clarification from the authorities regarding the terms of her house arrest, regarding matters such as visitation rights and medical coverage.

Under the court's eight-point stipulation, Suu Kyi and two female companions who stay with her can receive visitors with prior permission from the authorities and have the right to medical treatment by doctors and nurses. Nyan Win said Suu Kyi wanted to know if she could be treated by her personal physician.

Her conviction and continued detention were condemned by world leaders and sparked demonstrations in cities from London to Japan on Tuesday. The European Union began preparing new sanctions against the country's military regime, and a group of 14 Nobel laureates, including the Dalai Lama and Archbishop Desmond Tutu, called on the U.N. Security Council to take strong action against Myanmar.

President Barack Obama called the conviction a violation of the universal principle of human rights and said Suu Kyi should be released immediately.

U.S. Secretary of State Hillary Rodham Clinton called for the release of more than 2,000 political prisoners, including Yettaw.

The country's state-run newspapers, which many in Myanmar normally don't bother to read, were sold out Wednesday with people eager to learn about the verdict.

"I am not surprised that (Suu Kyi) was sentenced to three years because that is what the government wants to do, keep her locked up during the elections," said Soe Nyunt, a 34-year-old grocery shop owner.

"It was at least a relief that Daw Suu is kept in her house. I had thought the government would keep her inside Insein Prison," said Moe Moe, a 45-year-old school teacher.

Copyright © 2009 The Associated Press. All rights reserved.

ဘာအျပစ္မွ လုပ္မထားတဲ့ေမေမစု့ကို အျမန္လႊတ္ေပးပါ

2009-08-01T16:22:00.000+05:30

Type your summary here

Type rest of the post here

ဗိုလ္မွဴးႀကီးဗထူး....အပိုင္း(၂)

2009-08-01T03:20:00.000+05:30

(စ)
၁၉၄၅ခုႏွစ္ ေဖေဖာ္၀ါရီလ ဒုတိယအပတ္အတြင္း၌ ေျမေအာက္ကြန္ျမဴနစ္ပါတီ၏ ပါတီကြန္႔ဖရင့္အား က်င္းပခဲ့သည္။ ေျမေအာက္ ကြန္ျမဴနစ္ပါတီသည္ ၁၉၄၄ခုႏွစ္ ဇန္န၀ါရီလအတြင္းက က်ဳိက္လတ္ၿမိဳ႕နယ္ “ေညာင္ေခ်ာင္း”ရြာကေလးတြင္ ပါတီကြန္ကရက္အား က်င္းပျပဳလုပ္ခဲ့ၿပီး တစ္ႏွစ္အၾကာတြင္ ပါတီကြန္ဖရင့္အား က်င္းပျပဳလုပ္ျခင္း ျဖစ္သည္။ ကြန္ဖရင့္က…. ပါတီ၏ ေရရွည္လုပ္ငန္းစဥ္မ်ားအား ခ်မွတ္ျခင္း၊ ဗဟိုေကာ္မတီအား ေရြးခ်ယ္ျခင္းမ်ားအား မျပဳလုပ္။ မခ်မွတ္ေသာ္လည္း လတ္တေလာ ျဖစ္ေပၚေနသည့္ ႏုိင္ငံေရး၊ စည္းရုံေရး၊ စစ္ေရး အေျခအေနမ်ားအရ လက္ငင္းေဆာင္ရြက္ရမည့္ လုပ္ငန္းစဥ္မ်ားအား ေဆြးေႏြး ခ်မွတ္သြားရန္ျဖစ္သည္။
ကြန္ဖရင့္အား ရန္ကုန္ (R.E.T) အေဆာက္အဦးတြင္ပင္ လ်ဳိ႕၀ွက္က်င္းပ၏။ သခင္စိုးကမူ မတတ္ႏုိင္။ သခင္သန္းထြန္းက ကြန္ဖရင့္အား ဦးေဆာင္၍က်င္းပသည္။ လက္နက္ကိုင္လံုၿခံဳေရး အေစာင့္မ်ားခ်၍ ျပဳလုပ္ရေသာ ကြန္ဖရင့္ျဖစ္သည္။ ကြန္ဖရင့္သို႔တက္ေရာက္သည့္ ကိုယ္စားလွယ္မ်ားတြင္လည္း ေသနတ္ တစ္လက္စီႏွင့္….။

ထုိကြန္ဖရင့္သို႔ ဗုိ္လ္မွဴးဗထူးလည္း တတ္ေရာက္၏။ ကြန္ဖရင့္တြင္…. ဗိုလ္မွဴးဗထူးက သူတာ၀န္ယူ ေဆာင္ရြက္ခဲ့သည့္ အထက္ဗမာျပည္ဖက္ဆစ္ ဆန္႔က်င္ေရး ေျမေအာက္စည္းရုံးမႈ အေျခအေနမ်ားႏွင့္ မဟာမိတ္မ်ားႏွင့္ ဆက္သြယ္ေဆာင္ရြက္ထားမႈတုိ႔အား အစီရင္ခံ၏။ ၿပီးလွ်င္ …..
“သူတာ၀န္ယူ ေဆာင္ရြက္ေသာ အေမရိကန္စစ္တပ္မ်ားႏွင့္ ဆက္သြယ္ေရးကိစၥတြင္ စတင္ဆက္သြယ္မိၿပီ ျဖစ္ေၾကာင္း၊ ျမစ္ႀကီးနားဖက္ရွိ အေမရိကန္စစ္တပ္ရွိရာသို႔ ကိုလွ(ေတာခိုေသဆံုး)၊ ကို၀င္းေမာင္ (စာေရးဆရာေက်ာ္၀င္းေမာင္)၊ ကိုေအး၀င္း(ဒု-ဗုိလ္မွဴးႀကီးေဟာင္းေအး၀င္း) တုိ႔ကို ေစလႊတ္ခဲ့ေၾကာင္း၊ အေမရိကန္တပ္မ်ားႏွင့္ ဆက္သြယ္မိၿပီး အေမရိကန္တပ္ဖြဲ႔ (၁၀၁)က ဖတပလ ေခါင္းေဆာင္မ်ားႏွင့္ ေတြ႔ဆံု ေဆြးေႏြးလိုေၾကာင္း သူတုိ႔အထဲသို႔ အထက္ဗမာျပည္ ဖတပလအဖြဲ႔မွ ေခါင္းေဆာင္တစ္ေယာက္ကိုေခၚယူခဲ့ရန္ ကို၀င္းေမာင္ႏွင့္ ကိုလွကို ႏွစ္လမ္းခြဲ၍ ေစလႊတ္ခဲ့ေၾကာင္း ေရႊဘုိဖက္မွ ကုန္းလမ္းခရီးအတုိင္း မႏၱေလးသို႔ လာေသာ ကို၀င္းေမာင္မွာ မင္းကြန္းတြင္ စစ္ကိုင္းကင္ေပ၏ ဖမ္းဆီးျခင္းကိုခံရၿပီး ထြက္ေျပး လြတ္ေျမာက္လာေၾကာင္း ထိုကိုလွက ရဲေဘာ္ႏွစ္ေယာက္ႏွင့္ အတူ ေနာင္ခ်ဳိနယ္အတြင္း ေလထီးျဖင့္ ဆင္းခဲ့ၾကၿပီး အထက္ဗမာျပည္ တုိင္းစစ္ဌာနခ်ဳပ္သို႔ ေရာက္ရွိလာၾကေၾကာင္း၊ ကို၀င္းေမာင္၊ ကိုလွတုိ႔ႏွင့္အတူ ပ်ဥ္းမနားမွ သခင္ေဖတင့္ (ယခုေတာခို ကြန္ျမဴနစ္ေခါင္းေဆာင္)ကို အေမရိကန္တပ္မ်ားႏွင့္ ဆက္သြယ္ ေဆြးေႏြးရန္ ေစလႊတ္လုိက္ၿပီျဖစ္ေၾကာင္း တင္ျပေဆြးေႏြးပါသည္”
အသီးသီး လုပ္ကိုင္ေဆာင္ရြက္ခဲ့သည့္ လုပ္ငန္းအစီရင္ခံစာမ်ားအား ေဆြးေႏြးၾကၿပီးေနာက္ ကြန္ဖရင့္တြင္ အိႏၵိယမွ ကိုသိန္းေဖ (စာေရးဆရာသိန္းေဖျမင့္) ေရးပို႔လိုက္သည့္
“ဖက္ဆစ္ကၽြန္ဘ၀မွ လြတ္ေျမာက္ေရးသို႔” စာတမ္းအား ေဆြးေႏြးၾက၏။ စာတမ္း၏ အႏွစ္သာရက …..
“ဖတပလအဖြဲ႔၀င္မ်ားနွင့္ ျမန္မာျပည္သူမ်ားသည္ ဖက္ဆစ္ဂ်ပန္မ်ားကို ျမန္မာႏိုင္ငံက တိုက္ထုတ္ၿပီး ျမန္မာႏုိင္ငံအား ဖက္ဆစ္ကၽြန္ဘ၀မွ လြတ္ေျမာက္ေစရန္ မဟာမိတ္တပ္မ်ား ျပန္ေရာက္လွ်င္ ေရာက္ခ်င္း ဥပေဒအတြင္း တုိက္ပြဲမ်ား ဆင္ႏႊဲရန္အတြက္ လူထုအဖြဲ႕အစည္းမ်ားထူေထာင္ရမည္။ ထိုအခါတြင္ လက္နက္ကိုင္ေတာ္လွန္ေရးကာလ ကုန္ဆံုးၿပီး ဥပေဒအတြင္း ျပန္လည္ထူေထာင္ေရးကာလ အစျပဳလာမည္။ ထုိေၾကာင့္ လြတ္လပ္ေရးအတြက္ ျပည္သူ႔ညီညႊတ္ေရး တပ္ေပါင္းစုႀကီးကို က်ယ္ျပန္႔ေအာင္ တိုးခ်ဲ႕ဖြဲ႔စည္းၿပီး လူတန္းစား အဖြဲ႔အစည္းမ်ားကိုလည္း တဖက္က ဖြဲ႔စည္းရမည္။ လူထုလုပ္ငန္းမ်ား လုပ္ရမည္။ လူထုလုပ္ငန္းမ်ား လူထုတုိက္ပြဲမ်ားျဖင့္ လူထုအဖြဲ႔အစည္းမ်ား၏ ႏုိင္ငံေရးစည္းရုံးမႈ အင္အားျဖင့္ လြတ္လပ္ေရးကို အရယူရမည္” ဟူ၍ျဖစ္သည္။ ကိုသိန္းေဖ၏စာတမ္းႏွင့္ ပတ္သတ္၍ ဗိုလ္မွဴးဗထူးက ကြန္ဖရင့္တြင္ ေဆြးေႏြးခဲ့၏။
“ဤစာတမ္းမွာ ဖက္ဆစ္ဂ်ပန္တို႔ကို ေတာ္လွန္တိုက္ခိုက္ၿပီးမွ ေဆာင္ရြက္ရမည့္ လုပ္ငန္းစဥ္ျဖစ္ပါသည္။ ယခုေလာေလာဆယ္ဆယ္ ျပႆာနာမွာ ဗမာ့ေျမေပၚတြင္ရွိေနဆဲျဖစ္ေသာ ျပည္သူလူထုကို ညႇင္းဆဲ ႏွိပ္စက္ေနဆဲျဖစ္ေသာ ဖက္ဆစ္ဂ်ပန္တုိ႔ကို မည္သို႔ေတာ္လွန္တုိက္ခိုက္ၾကမည္ ေတာ္လွန္တိုက္ခိုက္ရာတြင္ တျပည္လံုး၊ တၿပိဳင္တည္း ထခ်ၾကမည္ေလာ၊ သို႔မဟုတ္ စစ္မ်က္ႏွာအလုိက္ တဆင့္ၿပီးတဆင့္ ေတာ္လွန္ တိုက္ခိုက္ၾကမည္ေလာ ဆိုသည္ကို အေလးေပးေဆြးေႏြးသင့္ေၾကာင္း တင္ျပပါသည္” ဗုိလ္မွဴးဗထူး၏ ေဆြးေႏြးခ်က္အား ကြန္ဖရင့္သည္ အေလးထားစဥ္းစားစရာျဖစ္လာ၏။
ဖက္ဆစ္ကၽြန္ဘ၀မွ လြတ္ေျမာက္ေရးသို႔ စာတမ္းက Day Two လုပ္ငန္းစဥ္မ်ားျဖစ္ေနၿပီး ယခုလတ္တေလာ ရင္ဆုိင္ေနရသည့္ ဖက္ဆစ္ဂ်ပန္တို႔အား လက္နက္ကိုင္ေတာ္လွန္ေရးႏွင့္ လက္ရွိဗမာျပည္ စစ္မ်က္ႏွာ အေျခအေန…. ဤသည္က …. ဒီေန႔ုလုပ္ငန္း….။ Day One ….။
ကြန္ဖရင့္သို႔ ဗိုလ္မွဴးဗထူးသည္ ဗမာျပည္၏ လက္ရွိစစ္ေရးအေျခအေနမ်ားအား ရွင္းျပ၏။ “ဗမာျပည္ စစ္မ်က္ႏွာအေျခအေနမွာ ထုိးစစ္ဆင္လာေသာ မဟာမိတ္တပ္မ်ားသည္ ယခုအခါ ပခုကၠဴၿမိဳ႕ကိုသိမ္းယူၿပီး ျမင္းမူႏွင့္ ပခုကၠဴအၾကား ခ်င္းတြင္းျမစ္ႏွင့္ ဧရာ၀တီျမစ္ဆံု ေဒသတ၀ိုက္တြင္ စုရုံးလ်က္ရွိေနေလသည္။ မႏၱေလးေျမာက္ဖက္ စစ္မ်က္ႏွာတြင္လည္း သပိတ္က်င္းႏွင့္ မတၱရာ စက်င္နယ္တ၀ိုက္တြင္ တပ္အင္အားစုရုံး၍ မႏၱေလးၿမဳိ႕သို႔ ခ်ီတက္တုိက္ခိုက္ရန္ တာစူလ်က္ရွိေနေလသည္။
ဖက္ဆစ္ဂ်ပန္တပ္မ်ားကလည္း ေတာင္ဖက္စစ္မ်က္ႏွာျဖစ္ေသာ ေရနံေခ်ာင္းမွ ျမင္းၿခံ၊ စစ္ကိုင္းေဒသမ်ားတြင္ တပ္အင္အားစုရုံးလ်က္ရွိၿပီး မဟာမိတ္တပ္မ်ားကို ဧရာ၀တီျမစ္ ျဖတ္မကူးႏိုင္ရန္ အလံုးအရင္းျဖင့္ တြန္းလွန္ တုိက္ခိုက္ရန္ စီစဥ္လ်က္ရွိေလသည္။ မႏၱေလးၿမိဳ႕သို႔ေရွ႕ရႈတုိက္ခိုက္လာေသာ သပိတ္က်င္းဖက္မွ မဟာမိတ္ စစ္ေၾကာင္းကိုလည္း မႏၱေလးၿမိဳ႕ေျမာက္ဖက္က ခုခံတုိက္ရန္ ဂ်ပန္တို႔က ျပင္ဆင္လ်က္ရွိေလသည္။
ဤသို႔ရွိေနေသာ စစ္အေျခအေနတြင္ ကၽြန္ေတာ္တုိ႔ ဖက္ဆစ္ေတာ္လွန္ေရးသမားမ်ားအေနျဖင့္ ဖက္ဆစ္ဂ်ပန္ ေတာ္လွန္ေရးကို မည္သို႔ဆင္ႏႊဲမည္နည္း။ ဤျပႆနာကား အပူတျပင္း ျပႆနာျဖစ္ေနေပသည္”
ဗိုလ္မွဴးဗထူး၏ တင္ျပေဆြးေႏြးေသာ အခ်က္မ်ားက အေရးႀကီးလွ၏။ ကြန္ဖရင့္သည္ ထိုကိစၥအား အခ်ိန္ယူ၍ ေဆြးေႏြးၾကသည္။ ဖက္ဆစ္ဆန္႔က်င္ေရး ေျမေအာက္အဖြဲ႔မ်ားမွ စစ္မ်က္ႏွာအေျခအေနအရ လက္နက္ကိုင္ ေတာ္လွန္ေရး …..။ ၿပီးလွ်င္… ဗမာ့တပ္မေတာ္မွ လက္နက္ကိုင္ေတာ္လွန္ေရး ……။
(ဆ)
၁၉၄၅ခုႏွစ္၊ မတ္လ (၂၄)ရက္။
“ဥရု”ျမစ္ရိုးတစ္ေလွ်ာက္ႏွင့္ အာသံ-မဏိပူရ နယ္မ်ားမွ ရလာေသာ ငွက္ဖ်ားေရာဂါေၾကာင့္ ဗိုလ္မွဴးဗထူးသည္ အထက္ဗမာျပည္ တုိင္းစစ္ဌာနခ်ဳပ္သို႔ မျပန္ႏုိင္ေသး….။ ရန္ကုန္ၿမိဳ႕ေလာင္း၀စ္လမ္းရွိ စစ္ေဆးရုံတြင္ တတ္ေရာက္၍ ကုသမႈခံယူေနရသည္။ ငွက္ဖ်ားေရာဂါက သက္သာေပ်ာက္ကင္းစျပဳၿပီး ျဖစ္ေသာ္လည္း ေသြးနီဥမ်ား ပ်က္စီးသြား၍ အသားအေရးသည္ ျဖဴေဖ်ာ့၍ေနသည္။ အင္အား ကုန္ခမ္းေနပံုလည္းရသည္။ လံုး၀ေရာဂါေပ်ာက္ကင္းၿပီး အားအင္ျပည့္ၿဖိဳးသည္အထိ ေဆးကုသမႈအားခံယူရန္ ေတာ္လွန္ေရး၏ အေျခအေနက မေပး….။ မနက္ျဖန္တြင္ပင္ အထက္ဗမာျပည္တုိင္းစစ္ဌာနခ်ဳပ္သို႔ ျပန္ရမည္။ ျပန္ရန္အတြက္ ေဆးရုံေပၚမွာပင္ ျပင္ဆင္စရာရွိသည္တုိ႔အား ျပင္ဆင္ရ၏။ သူႏွင့္အတူ ယူသြားမည့္ စာရြက္စာတမ္းမ်ားအား သခင္တင္ျမက ေဆးရုံသို႔လာ၍ေပးသည္။ ဗိုလ္မွဴးဗထူးက သခင္တင္ျမအား …..
“အထက္ကို ျမန္ျမန္ ျပန္တတ္မွ။ အဂၤလိပ္တပ္ေတြ ပခုကၠဴဖက္ကေန ဧရာ၀တီျမစ္ကိုျဖတ္ကူးၿပီး အေရွ႕ဖက္ ေရာက္လာၿပီ။ မိတၳီလာကို ဦးတည္ေနတယ္။ ေရႊဘိုဖက္က တပ္ေတြလည္း သပိတ္က်င္းဖက္ကေန အေရွ႕ဖက္ကမ္းကို ျဖတ္ကူးလိမ့္မယ္ထင္တယ္။ ဒါေၾကာင့္က်ေနာ္တို႔ မႏၱေလးျမန္ျမန္ျပန္ေရာက္ဖို႔ လိုတယ္။ မနက္ျဖန္ ရန္ကုန္က က်ေနာ္တုိ႔ ထြက္မယ္။ ဗိုလ္ခ်ဳပ္ကလည္း က်ေနာ္တုိ႔ အျမန္ဆံုး အထက္ျပန္ဖို႔ ေျပာတယ္။ အဂၤလိပ္တပ္ေတြနဲ႔ က်ေနာ္တုိ႔ ပထမဆံုးေတြ႔ ၾကမွာပဲ။ အဂၤလိပ္တပ္ေတြနဲ႔ နီးကပ္လာတာနဲ႔ ဂ်ပန္ေတြကို စတင္ခ်ဖို႔ ဗိုလ္ခ်ဳပ္က မွာလိုက္တယ္။ အဂၤလိပ္တပ္နဲ႔ အဆက္ရရ၊ မရရ သူတို႔ဆီက အကူအညီ ရရ မရရ ဂ်ပန္ကိုေတာ့ ရွိတဲ့လက္နက္နဲ႔ ထခ်ရမွာဘဲ”
အင္အား ေဖ်ာ့ေတာ့ေသာ္လည္း ဗိုလ္မွဴးဗထူး၏အသံသည္ ယံုၾကည္ခ်က္ေၾကာင့္ “မာ”၍ေနသည္။ အထက္ဗမာျပည္၏ စစ္ေရးအေျခအေနေၾကာင့္ ဗိုလ္မွဴးဗထူးသည္ ဖက္ဆစ္ေတာ္လွန္ေရးအား သီးျခားခြဲ၍ ေစာစီးစြာပင္ စတင္ခဲ့ရသည္။ (B.D.A) တပ္တစ္ဖြ႔ဲလံုးအား မထိခိုက္ေစရန္ ဗုိ္လ္မွဴးဗထူးသည္ တပ္မေတာ္မွ ခြဲထြက္၍ ဂ်ပန္အားေတာ္လွန္ရသည့္ ဟန္ႏွင့္ စတင္ခဲ့ရျခင္းျဖစ္သည္။ ဗိုလ္မွဴးဗထူးသည္ သူ၏ တုိင္းစစ္ဌာနခ်ဳပ္အား မႏၱေလးအေရွ႕ဖက္၌ အေျခခံလႈပ္ရွားေစခဲ့ၿပီး ဗိုလ္ရဲေခါင္၏ ျမစ္ငယ္စက္ အေျမာက္တပ္ရင္းအား ပုလိပ္ႏွင့္ စစ္ကိုင္းဖက္တြင္ လႈပ္ရွားေစ၏။ ဗိုလ္သိန္းဦး၏ စစ္ကိုင္းအေျမာက္ႀကီးတပ္က စစ္ကိုင္းတြင္ပင္ အေျချပဳလႈပ္ရွားၿပီး ဂ်ပန္တပ္မေတာ္အား တုိက္ခုိက္သည္။
မဟာမိတ္တပ္မ်ားက ေက်ာက္ဆည္၊ ကူမဲၿမိဳ႕မ်ားအား သိမ္း၏။ မဟာမိတ္တပ္မွဴးမ်ားနွင့္ ဗိုလ္မွဴးဗထူး ညႇိႏႈိင္းတုိင္ပင္၍ ရွမ္းျပည္နယ္အတြင္းသို႔ ဆုတ္ခြာေနသည့္ ဂ်ပန္တပ္မ်ားအား ပိတ္ဆို႔ျဖတ္တုိက္ရန္ ဗိုလ္မွဴးဗထူး၏ တုိင္းစစ္ဌာနခ်ဳပ္သည္ ရွမ္းျပည္နယ္သို႔ခ်ီမည္။ ေက်ာက္ဆည္မွ ကေလာ….။ ကေလာမွ ေအာင္ပန္း….။ ဗိုလ္မွဴးဗထူး၏ တုိင္းစစ္ဌာနခ်ဳပ္သည္ တစ္ၿမိဳ႕ၿပီးတစ္ၿမိဳ႕အားသိမ္း၏။ တစ္ရြာၿပီးတစ္ရြာအား သိမ္းပိုက္၏။
“တုတ္ထုိးေရ” ရြာတုိက္ပြဲက ျပင္းထန္သည္။ ဂ်ပန္တပ္မွဴးႀကီးတစ္ေယာက္ အပါအ၀င္ ဂ်ပန္တပ္သား (၃၈)ေယာက္က်သည္။ ဗိုလ္မွဴးဗထူး၏ တုိင္းစစ္ဌာနခ်ဳပ္သည္ “တယ္လူး”စခန္း၌ စခန္းခ်ရင္း “ေအာင္ပန္း”ၿမိဳ႕သိမ္းတုိက္ပြဲအတြက္ ျပင္ဆင္ေနရသည္။ မုန္သုန္မိုးက တယ္လူးစခန္းေပၚသို႔ သည္းသည္းမဲမဲနွင့္ သြန္းခ်၍ေနသည္။ ရာသီက ဆုိး၏။ တိုက္ပြဲမ်ားက ျပင္းထန္၏။ စစ္ခ်ီခရီးက ၾကမ္း၏။ ဗိုလ္မွဴးဗထူး၏ ငွက္ဖ်ားေရာဂါက အျပင္းအထန္ဆိုးရြား၍ လာသည္။ စိတ္ဓါတ္ႏွင့္ တင္းခံေနေသာ ခႏၶာသည္ ေရာဂါဘယ၏ ဖိစီးမႈ႔အား အရႈံးေပးရေတာ့မလုိ ျဖစ္လာ၏။ ဓာတုေဆး၀ါးႏွင့္ က်ားကန္ရန္ပင္ မတတ္သာေတာ့….။
၁၉၄၅ ခုႏွစ္ ဇြန္လ (၂)ရက္ေန႔တြင္ပင္ တယ္လူးစခန္း၌ ဗိုလ္မွဴးဗထူး ကြယ္လြန္ခဲ့၏။
ထိုေန႔က…. တယ္လူးတြင္ တေန႔လံုး မိုးမ်ားေစြခဲ့၏။
“သူသည္ ကမၻာအႏွံ႔အျပားတြင္ အေရးလည္းပါ အရာလည္းေရာက္လုဆဲျဖစ္ေသာ အလုပ္သမားလူတန္းစားမွ ေပၚထြက္လာခဲ့သည္။ သူသည္ သူကဲ့သို႔ အခြင့္အေရးမရွိေသာ အလားအလာရွိသူ အမ်ားအျပား ေပၚထြက္ေစႏုိင္ေသာ လြတ္လပ္ေရးကို အလိုရွိခဲ့သည္။ ရွိသည့္အတိုင္းလည္း လုပ္ခဲ့၍စြန္႔ ခဲ့သည္။ ၀ံ့ခဲ့သည္။ သို႔ေသာ္ သူကား ေရတိမ္တြင္နစ္ခဲ့သည္။” (ဗိုလ္ခ်ဳပ္ေအာင္ဆန္း)
မင္းေဆြသစ္
ကိုးကား-
- ျမဟန္၏ ဗုိလ္ခ်ဳပ္၏စာေပလက္ရာ
- သခင္တင္ျမ၏ ဘံုဘ၀မွာျဖင့္ အတြဲ ၅၊၆
- ေက်ာက္ဆည္ေမာင္ေမာင္၏ ကိုယ္ေတြ႔မွတ္တမ္း
- ေလထီးဦးအုန္းေမာင္၏ နွစ္ေပါင္း ၅၀ ၾကာေသာ္အခါ
- မုိးဂ်ာနယ္ ၁၉၉၉ ခုနွစ္ ေမလ

ဗိုလ္မွဴးႀကီးဗထူး....အပိုင္း(၁)

2009-08-01T03:13:00.000+05:30

(ဖက္ဆစ္ေတာ္လွန္ေရးတြင္ က်ဆံုးသြားသည့္ သူရဲေကာင္းအေပါင္းအား ဦးညႊတ္လ်က္…..)

“သူသည္ အက်င့္သိကၡာရွိ၏။ ဥာဏ္ရွိ၏။ သတၱိရွိ၏။ ၀ီရိယရွိ၏။ သူသည္ ျမန္မာႏိုင္ငံတြင္သာမက ကမၻာ တလႊားတြင္ပါ ေက်ာ္ၾကားေသာ စစ္ေခါင္းေဆာင္၊ စစ္သူရဲ ျဖစ္ႏိုင္၏။ သူ႔တြင္ ႏိုင္ငံေရး သေႏၶဥာဏ္လည္း ရွိ၏။ သူသည္ လြတ္လပ္ေရးကို အလုိရွိခဲ့သည္။ ရွိသည့္ အတုိင္းလည္း လုပ္ခဲ့၏။ စြန္႔ခဲ့၏။ ၀့ံခဲ့၏။ သုိ႕ေသာ္…. သူကား ေရတိမ္တြင္ နစ္ခဲ့သည္။ ဗိုလ္ဗထူးကား ကၽြႏု္ပ္တို႔ႏွင့္ မရွိေတာ့ၿပီ”

(ဗုိလ္ခ်ဳပ္ေအာင္ဆန္း)

ဗိုလ္မွဴးဗထူးစာအုပ္ ဥေယာဇဥ္မွ….

(က)

၁၉၄၃ ခုႏွစ္။

ပ်ဥ္းမနားၿမိဳ႕ အေရွ႕ဖက္တြင္ရွိေသာ “ဘိုကိတ္ၿခံ”၀င္းအတြင္းသို႔ ဗမာ့ တပ္မေတာ္သားမ်ား အစုလုိက္… အစုလုိက္၊ ခ်ီတတ္၍ ၀င္ေရာက္လာၾကသည္။ ယခင္က တိတ္ဆိတ္ၿငိမ္သက္ေနေသာ ၿခံ၀င္းႀကီးသည္ တပ္မေတာ္သားမ်ား၏ ခ်ီတက္၀င္ေရာက္လာသံႏွင့္ ညံစည္၍ ေနေတာ့သည္။

တပ္မေတာ္သားတုိ႔က တပ္ရင္း(၅)ႏွင့္ (၆)တုိ႔မွ ျဖစ္ၾကသည္။ ဤရဲေဘာ္တပ္သားတို႔ႏွင့္ ထိုေန႔က….. ထိုေနရာတြင္ပင္ ဗမာ့တပ္မေတာ္ စက္မႈလက္မႈတပ္ရင္း အမွတ္ (၁)အားဖြဲ႔စည္းခဲ့၏။ တပ္ရင္းမွဴးက…. ဗိုလ္မွဴးဗထူး။ ဗိုလ္မွဴးဗထူးသည္ တပ္ရင္း စုဖြဲ႔မႈအား စုဖြဲ႔ၿပီး တပ္ရင္းတစ္ရင္းလံုးအား တန္းစီေစ၍ မိန္႔ခြန္းေပးေလသည္။ မိန္႔ခြန္းက တိုတုိရွင္းရွင္းပင္…..

“ဒီကေန႔ဆိုရင္ ငါတုိ႔တေတြဟာ ဗမာ့ရန္သူမွန္သမွ်ကို တုိက္ခိုက္ေခ်မႈန္း သုတ္သင္ဖို႔အတြက္ တပ္ရင္းတစ္ရင္း အေနနဲ႔ အင္အားစုတခု တုိးတတ္လာတဲ့ေန႔လို႔ မွတ္ယူထားၾကရမယ္။ ငါတုိ႔တပ္ရင္းရဲ့ တာ၀န္ကေတာ့ ပထမ စက္မႈလက္မႈတာ၀န္ရပ္မ်ားကို သင္ၾကားရမယ္။ အဲဒီပညာရပ္ေတြ တတ္ေျမာက္ၿပီးတာနဲ႔တၿပိဳင္နက္ စစ္ေျမျပင္ကို ခ်ီတက္ထြက္ခြာၿပီး ဗမာ့ရန္သူမွန္သမွ် ေခ်မႈန္းၾကရမယ္။ လူရယ္လုိ႔ ျဖစ္လာၾကရင္ မိမိတို႔ရဲ့ လြတ္လပ္မႈကို လူတုိင္း လိုလားအပ္တဲ့ ကိစၥတစ္ခုဘဲဆိုတာကို ရဲေဘာ္တုိ႔ သေဘာေပါက္နားလည္ၿပီး ျဖစ္ၾကလိမ့္မယ္လို႔ ယူဆတယ္။ ဒီလိုလြတ္လပ္မႈ ရရွိေရးအတြက္ ထမင္းစားၿပီး အလကားေနလို႔ မရဘူး။ ကို္ုယ့္တာ၀န္နဲ႔ကိုယ္ ႀကိဳးစား ေဆာင္ရြက္ၾကရမယ္။ ဒို႔ရည္မွန္းခ်က္ျဖစ္တဲ့ လြတ္လပ္ေရးကို မရ ရေအာင္ ယူရမယ္။ ဘယ္သူမွ ဒို႔အေပၚကို ခ်ဳပ္ခ်ယ္ အုပ္ထိန္းထားတဲ့ လြတ္လပ္ေရးမ်ဳိး မလိုခ်င္ဘူး။ တကယ္အခ်ဳပ္အခ်ယ္ လြတ္ကင္းတဲ့ လြတ္လပ္ေရးမ်ဳိးကို အရ တုိက္ယူရမယ္။ ဒါဟာ ငါတုိ႔ရဲ့ အဓိက တာ၀န္ပဲလုိ႔ မွတ္ၾက”

(ခ)

၁၉၄၃ခုႏွစ္ ေအာက္တုိဘာလအတြင္း ဗုိလ္ဗထူး၏ စက္မႈလက္မႈတပ္ရင္းသည္။ အာသံ၊ မဏိပူရနယ္စပ္ဆီသို႔ နီပြန္ တပ္မေတာ္ႏွင့္အတူ ခ်ီတတ္ရေလသည္။ နီပြန္တပ္မေတာ္ႀကီးက “ဆူဘတ္ခ်န္ဒရာဘို႔” ၏ အိႏၵိယ လြတ္ေျမာက္ေရး တပ္သားတုိ႔ႏွင့္ ေပါင္း၍ “အင္ဖာဂ်ာေရကား”အား သီဆိုေၾကြေၾကာ္ရင္း “အင္ဖာ”စစ္ေျမျပင္သို႔ ခ်ီတက္၍ ေနၾကသည္။ ဗိုလ္မွဴးဗထူး၏ အမွတ္ (၁)စက္မႈလက္မႈ တပ္ရင္းက “အင္ဖာဂ်ာေရးကား” မဟုတ္….။ “အင္ဖာဂ်ာေရးကား”မ်ားအတြက္ လမ္းေဖာက္၊ တံတားေဆာက္၊ ေလယာဥ္ပ်ံ ကြင္းေဖာက္ ေပးၾကရျခင္း ျဖစ္သည္။ ေဆာက္ရင္း…. ေဖာက္ရင္း…. ခ်ီတတ္ၾကရ၏။

မဲဇာတံတားအား ေဆာက္ၾကရ၏။ “ဟဲဟုိး” တပ္သားတုိ႔လည္း ပါ၏။ “ဟဲဟိုး”တပ္ဟူသည္က ဂ်ပန္တို႔က ျမန္မာ့ ေျမေပၚတြင္ ျမန္မာမ်ားႏွင့္ ဖြဲ႔ထားသည့္ ဂ်ပန္တုိ႔ခိုင္းလုိရာ ခိုင္းႏုိင္ရန္ အတြက္ဖြဲ႔ထားသည့္ တပ္ျဖစ္သည္။

လက္နက္ေတာ့ မကိုင္ရ….။

မဲဇာတံတားၿပီးလွ်င္…. ေလယာဥ္ပ်ံကြင္း ေဖာက္ရ၏။ ေလယာဥ္ပ်ံကြင္းက “အင္းေတာ္”မွ အထက္ဖက္ “ေစတီကုန္း”ရြာအနားတြင္ ျဖစ္သည္။ “ဥရုျမစ္”ႏွင့္ ႏွစ္မိုင္ခန္႔ ေ၀းသည့္ ေတာင္ေျခတြင္ျဖစ္သည္။ ေလယာဥ္ပ်ံကြင္းက ကိုင္းေတာင္ႀကီးအားရွင္း၍ ေျမညႇိၿပီး ေဖာက္ၾကရျခင္းျဖစ္၏။ ေလယာဥ္ပ်ံကြင္း ေဖာက္ရာတြင္လည္း ေအးေအးေဆးေဆး လံုလံုၿခံဳၿခံဳနွင့္ အလုပ္ကို လုပ္ၾကရျခင္းမဟုတ္…..။ တေန႔လွ်င္…. ေလး ငါးႀကိမ္ခန္႔ ပံုမွန္လာ၍ မဟာမိတ္ တုိက္ေလယာဥ္တုိ႔က ဗံုးႀကဲ၏။ စက္ေသနတ္ႏွင့္ ပစ္၏။ ေလယာဥ္ လာလွ်င္ အလုပ္ကိုရပ္၍ ကိုင္းေတာအတြင္း ပုန္းၾကရသည္။ ေလယာဥ္ျပန္မွ အလုပ္ကိုလုပ္ၾကရ၏။ ပုန္းလုိက္၊ လုပ္လုိက္ႏွင့္ အလုပ္က မတြင္က်ယ္….။ ဤတြင္ ဗုိလ္မွဴးဗထူးက ရဲေဘာ္တုိင္းအား ကိုင္းစီးတစ္စီးစီ ခုတ္ခိုင္း၏။ ၿပီးလွ်င္… အဖ်ားအား စည္းေစသည္။ ေလယာဥ္လာလွ်င္…. ကိုယ္လုပ္ေနတဲ့ အလုပ္ကိုရပ္ၿပီး၊ ကိုယ့္ေနရာမွာပင္ မတ္မတ္ရပ္၍ ကိုင္းစည္းအား ေခါင္းတြင္ စြတ္ထားရန္ ညႊန္ၾကား၏။ ေလယာဥ္ပ်ံေပၚက ၾကည့္လွ်င္…… ကိုင္းပင္ အစုေလးမ်ားျဖင့္သာ ျမင္ရမည္။ အႏၱရာယ္မရွိႏုိင္။ မ်က္ကြယ္ရေစ၏။ ယခင္ကလို ေရွာင္လုပ္၊ ပုန္းလုိက္ႏွင့္ အခ်ိန္မကုန္ေတာ့….။ ရဲေဘာ္အားလံုး ကုိင္းစည္း ကိုယ္စီႏွင့္။ ဗိုလ္မွဴးဗထူးသည္လည္း ကိုင္းပင္စည္း တစ္စည္းႏွင့္….။

(ဂ)

ေလယာဥ္ပ်ံကြင္း ေဖာက္ၿပီးသည့္ေနာက္… “ဥရုျမစ္”အား ကူးရန္ “ညတံတား”တစ္စင္း ေဆာက္ၾကရျပန္သည္။ ညတံတားဟူသည္ကား ေန႔ဖက္တြင္ ျဖဳတ္သိမ္းၿပီး ညဖက္တြင္ တံတားအျဖစ္ ျပန္တပ္ဆင္းရသည့္ တံတားျဖစ္သည္။ ညတံတားက ေန႔တံတားေဆာက္သည္ထက္ ခက္ခဲ၏။ လက္၀င္၏။ ဤစစ္ခ်ီရာ ခရီးလမ္းေၾကာင္း ေနရာမ်ားတြင္က မဟာမိတ္တုိ႔၏ ေလေၾကာင္းတုိက္ခုိက္မႈက ေန႔စဥ္ရွိ၏။ ေန႔တံတားထုိးပါက မဟာမိတ္တို႔၏ “ဗံုးစာ”အား ခ်က္ခ်င္းမိသြားမည္ ျဖစ္သည္။ ညတံတားေဆာက္၍ ၿပီးသည့္ ေန႔တြင္ပင္….. ဗုိလ္မွဴးဗထူး၏ တပ္ရင္းအား “တုန္မဟီး”စခန္းသို႔ ေျပာင္းေရႊ႕ရန္ အမိန္႔၀င္လာ၏။ မတတ္ႏုိ္င္။ ခ်က္ခ်င္းပင္ တပ္ထြက္ႏိုင္ရန္ ျပင္ဆင္ရသည္။ “ဥရုျမစ္”အား သူတို႔ေဆာက္ခဲ့သည့္ ညတံတားမွကူး၍ “တုန္မဟီး”သို႔ ခ်ီၾကရမည္။ ေန၀င္ခ်ိန္အား ေစာင့္ၾကရသည္။ ေမွာင္မွ ညတံတားခင္းၿပီး “ဥရုျမစ္”အား ကူးၾကရမည္။ ညေန ေလးနာရီခန္႔တြင္ မဟာမိတ္ေလယာဥ္တုိ႔လာၿပီး သူတုိ႔ ဖ်က္ကူးၾကရမည့္ ညတံတားထိုးမည့္ ေနရာမ်ားသို႔ ဗံုးမ်ားႀကဲ၏။ မဟာမိတ္တုိ႔၏ ဗံုးမ်ားက ခ်က္ခ်င္းေပါက္ကြဲေစသည့္ ဗံုးမ်ားမဟုတ္….။ အခ်ိန္ကိုက္ဗံုးမ်ား ျဖစ္သည္။ ဗံုးမ်ားက ရာခ်ီ၍ ရွိသည္။ တံတား၊ ကမ္းပါးႏွင့္….. သူတုိ႔ ခ်ီမည့္လမ္းေၾကာင္း…..။ ဗုံးကြင္းႀကီး ျဖစ္ေနသည္။ ႏွစ္မိုင္ခန္႔က်ယ္သည့္ သတ္ကြင္းႀကီး ျဖစ္ေန၏။ ဘယ္အခ်ိန္ ကြဲမည္မွန္း မသိေသာ ဗံုးမ်ားႏွင္႔ ဤသတ္ကြင္းႀကီးအား သူတုိ႔တပ္ရင္း ျဖတ္ေက်ာ္ၾကရမည္။ မလြယ္….။ ဗိုလ္မွဴးဗထူးကမူ ေအးေအးေဆးေဆး တည္တည္ၿငိမ္ၿငိမ္ပင္….။ ညေမွာင္သည္ႏွင့္ တံတားထုိးၿပီး သူတို႔တပ္ရင္းတစ္ရင္းလုံး ျဖတ္ကူးၾက၏။ ကူးေနစဥ္ တံတားအနီး ဥရုျမစ္အတြင္းမွ ခ်ိန္ကိုက္ဗံုးႏွစ္လုံးစကြဲ၏။ တံတားေပၚတြင္ပင္ ရဲေဘာ္တုိ႔၀ပ္ၾက၏။ ဗိုလ္မွဴးဗထူးက… တံတားေပၚတြင္ပင္ မတ္မတ္ရပ္လ်က္ႏွင္႔္ ရဲေဘာ္မ်ားအား ညႊန္ၾကား၏။

“ရဲေဘာ္ေတြ ဘာမွမေၾကာက္နဲ႔ ဒီဗံုးေတြဟာ ေရထဲကေပါက္တာ ေရကိုတုိးၿပီး ဗံုးဆံတတ္မလာႏုိ္င္ဘူး။ ဘာမွမစိုးရိမ္ၾကနဲ႔ တံတားအတက္အဆင္း နားေတြကိုသာ သတိထားသြားၾက။ ေနာက္ၿပီး အခု “လ”ကလည္း သာေနေလေတာ့ ေလယာဥ္ပ်ံအသံကို သတိျပဳရမယ္။ ဒါေၾကာင့္ ျဖည္းျဖည္းလမ္းေလွ်ာက္သြားလုိ႔ မျဖစ္ေတာ့ဘူး။ အေျပးသြားၾကရမယ္။ တံတားနဲ႔ တစ္မိုင္ေလာက္က်မွ ဗံုးေတြခ်ထားတဲ့ေနရာက လြတ္မယ္။ ဒါေၾကာင့္ အခုအခ်ိန္ကစၿပီး အားလံုးအေျပးတက္ၾကရမယ္”

တပ္ရင္းတစ္ရင္းလံုး အေျပးခ်ီတက္ၾက၏။ ခ်ိန္ကိုက္ဗံုးမ်ားက ျပန္႔က်ဲ၍ေနသည္။ ႏွစ္နာရီခန္႔ အေျပးခ်ီတတ္ခဲ့ၿပီးေနာက္…. သူတို႔ျဖတ္ေက်ာ္ခဲ့သည့္ ဥရုျမစ္နားဆီမွ ဗံုးေပါက္ကြဲသံမ်ားအား ဆူညံစြာ ၾကားၾကရ၏။

(ဃ)

မိုးက သည္းသည္းမဲမဲပင္ရြာ၏။ မိုးေရထဲမွာပင္ ဗုိလ္မွဴးဗထူး၏ စက္မႈလက္မႈတပ္ရင္း (၁)သည္ လမ္းေဖာက္ေနၾကရသည္။ လမ္းက…. ျမန္မာျပည္မွ မဏိပူရသို႔ျဖတ္မည့္ လမ္းျဖစ္သည္။ နယ္ျခား ေက်ာက္တုိင္ (BP)အမွတ္ (၃)ႏွင့္ (၅)အၾကားရွိ ေတာင္ကုန္းအမွတ္ပိြဳင့္ ၀၂၄၄အား ျဖတ္ေက်ာ္ ေဖာက္လုပ္ရမည့္ လမ္းျဖစ္သည္။ ပြဳိင့္ ၀၂၄၄ မွတဆင့္ မဏိပူရနယ္အတြင္းရွိ “တန္ကူနာဂ”ေတာင္တန္းႀကီးအား ျဖတ္ေက်ာ္၍ အင္ဖားႏွင့္ “ကိုဟီးမား”သို႔…။ ထုိစဥ္က…. ဂ်ပန္တုိ႔သည္ အဂၤလိပ္တုိ႔၏ “ကိုဟီးမား” စစ္စခန္းအား သိမ္းပိုက္ရန္ စိတ္ေစာ၍ ေနၾကသည္။ လမ္းက လူသြားလမ္းအား စစ္သံုးယာဥ္မ်ား သြားႏုိင္မည့္ လမ္းအျဖစ္ ေဖာက္ၾကရမည္ျဖစ္သည္။ ဤလမ္းအား ေဖာက္ေနစဥ္မွာပင္ ေၾကးနန္းက၀င္လာ၏။ ဗုိလ္မွဴးဗထူး၏ အမွတ္ (၁) စက္မႈလက္မႈ တပ္ရင္းအား “စစ္ေသာင္”စခန္းသို႔ အျမန္လာရန္ ေခၚသည့္ေၾကးနန္း….။ ခ်က္ခ်င္းပင္ မဏိပူရ လမ္းေဖာက္ရာမွ စစ္ေသာင္သို႔ သြားရန္ျပင္ရျပန္သည္။ စစ္ေသာင္သို႔ သစ္ေဖာင္မ်ားဖြဲ႔၍ ခ်င္းတြင္းျမစ္အတုိင္း စုန္ဆင္းၾကရသည္။ မဟာမိတ္တပ္မ်ား၏ တုိက္ေလယာဥ္မ်ားက ခ်င္းတြင္းျမစ္ရိုးတစ္ေလွ်ာက္အား ေန႔ေန႔ညည ဗံုးမုိးရြာေန၏။ စစ္ေသနတ္ႏွင့္ ေမႊေန၏။ ဤအၾကားတြင္ပင္ အမွတ္ (၁)စက္မႈလက္မႈတပ္ရင္းသည္ စစ္ေသာင္သို႔ အေရာက္ခ်ီခဲ့ၾကရ၏။ စစ္ေသာင္သို႔ခ်ီရာ ခရီးက…. ၾကမ္း၏။ ရာသီဥတုက ဆုိး၏။ ရိကၡာက အျပတ္ျပတ္ အလွပ္လွပ္….။ ရဲေဘာ္တုိ႔ ပင္ပန္းဆင္းရဲစြာႏွင့္ ခ်ီခဲ့ၾကရသည္။

စစ္ေသာင္ စခန္းသို႔ေရာက္သည္ႏွင့္ စခန္းတာ၀န္ခံ ဂ်ပန္ဗိုလ္မွဴးႀကီးက ဗုိလ္မွဴးဗထူးႏွင့္ တပ္ရင္းအရာရွိမ်ားအား ေခၚေတြ႔၏။ ဗိုလ္မွဴးဗထူးတို႔ႏွင့္အတူ အမွတ္ (၁)စက္မႈလက္မႈတပ္ရင္း ဂ်ပန္အႀကံေပးအရာရွိ အရာခံဗိုလ္ တစ္ဦးလည္းပါ၏။ စစ္ေသာင္စခန္းတာ၀န္ခံ ဂ်ပန္ကာနယ္ႀကီးသည္ မိုးကာတဲတစ္ခုအတြင္းရွိ ပက္လက္ ကုလားထုိင္ တစ္လံုးေပၚ၌ အမိန္႔သား ထုိင္ေန၏။ “ကူ၀ါး”ဂ်ပန္ စီးကရက္အား ရႈိက္ဖြာ၍ မွိန္းေနသည္။ ဗိုလ္မွဴးဗထူးတုိ႔၀င္လာသည္ကို သိဟန္မျပဳ….။ ဗိုလ္မွဴးဗထူးသည္ သူႏွင့္အတူပါလာသည့္ ဂ်ပန္ အရာခံဗိုလ္အား…..

“ေဟ့…. ေမးေလကြာ… ဘာကိစၥေခၚေတြ႔ တာလဲဆိုတာ…..” ဟု ေမးခုိင္း၏။

ဂ်ပန္အရာခံဗုိလ္က ဂ်ပန္ဗိုလ္မွဴးႀကီးအား မေမးရဲ…..။ ေၾကာက္ရြံ႕ရြ႕ံ လုပ္ေနသည္။ ဗိုလ္မွဴးဗထူးသည္ စိတ္မရွည္….။

“ေဟ့…. တုိ႔အၾကာႀကီး ရပ္မေနႏုိင္ဘူး။ ေမးေလကြာ….” ဟု အသံက်ယ္က်ယ္ႏွင့္ အရာခံဗုိလ္ ေနမ်ဳိးႏြယ္အား ေျပာေလသည္။ ဗိုလ္မွဴးဗထူး၏ အသံေၾကာင့္ ကာနယ္ႀကီးသည္ မွိန္းေနရာမွ မ်က္လံုးဖြင့္ၾကည့္၏။ ၿပီးလွ်င္….. တစ္ေယာက္စီအား မုန္ေတေတအၾကည့္ႏွင့္ ၾကည့္ၿပီး…..

“ငါဟာ…. စစ္ေသာင္-အင္ဖားလမ္း ေဖာက္လုပ္ေရးရဲ့ တာ၀န္ခံျဖစ္တယ္။ အခုေခၚတဲ့အေၾကာင္းက လမ္းေဖာက္လုပ္ဖုိ႔ အေရးႀကီးေနတဲ့အတြက္ အမွတ္ (၁)စက္မႈ လက္မႈတပ္က ရဲေဘာ္ေတြကို အနားမေပးပဲ အခုခ်က္ခ်င္း လမ္းေဖာက္လုပ္ၾကရမယ္”ဟူ၍ ဂ်ပန္လိုေျပာ၏။ ဗုိလ္မွဴးဗထူးက…..

ရဲေဘာ္ေတြဟာ ခရီးအလြန္ ပင္ပန္းလြန္းေနတယ္။ အအိပ္ပ်က္၊ အစားပ်က္နဲ႔ ခရီးဆက္လာခဲ့ရတယ္။ ဒီေန႔လည္း ဆန္မရွိလို႔တစ္ေန႔လံုး အခုထိ ထမင္းမစားၾကရေသးဘူး။ အဲဒီအတြက္ အနားေပးဖို႔လုိမယ္...” ဟူ၍ စကားျပန္မွတဆင့္ ဂ်ပန္ဗိုလ္မွဴးႀကီအား ေကာင္းမြန္စြာပင္ ျပန္ေျပာ၏။ ဗိုလ္မွဴးဗထူး၏ စကားဆံုးသည္ႏွင့္ ဂ်ပန္ကာနယ္ႀကီးသည္ ေဒါသတႀကီးႏွင့္….

“ဒါ.. စစ္ေျမျပင္ျဖစ္တယ္။ စစ္ေျမျပင္မွာ အထက္က အမိိန္႔ေပးရင္ ဘာမဆိုလုပ္ၾကရမယ္။ မလုပ္ႏုိင္ဘူးဆုိရင္…. အာဏာ ဖီဆန္တဲ့အတြက္ ေသဒဏ္အထိ ေပးႏုိ္င္တယ္။ ထမင္းမစားရတာ စားရတာဟာ အခု ငါခိုင္းတဲ့အလုပ္နဲ႔ ဘာမွ မဆုိင္ဘူး။ ခိုင္းတာကိုသာ လုပ္ရမယ္”ဟူ၍ မာန္မဲေျပာဆုိေလသည္။

ဗိုလ္မွဴးဗထူး၏ မ်က္ႏွာသည္ ေဒါသႏွင့္ နီျမန္းလာၿပီး ဂ်ပန္စကားျပန္ အရာခံဗုိလ္အား……

“ေဟ့…. မင္းအေကာင္ႀကီးကို ေျပာလုိက္ပါ။ ငါတုိ႔လူေတြ တိရစာၦန္ မဟုတ္ဘူး။ လူဆိုတာ အိပ္ခ်ိန္၊ စားခ်ိန္၊ နားခ်ိန္ဆိုတာ ရွိရတယ္။ မင္းတုိ႔က လူလို ဆက္ဆံနည္းမ်ဳိးမဟုတ္ပဲ ငါတုိ႔ကို ေတာထဲက တိရစာၦန္လို သေဘာထားလို႔သာ ဒီလုိ မတရားေျပာတာ။ မင္းတုိ႔ခိုင္းတုိင္း လုပ္ရမလား။ အခု ငါလူေတြ ပင္ပန္းလာတဲ့အျပင္ ထမင္းလည္း လံုး၀မစားၾကရေသးဘူး။ ဒါေၾကာင့္ ငါ အနားေပးခိုင္းထားတယ္။ အဲဒီလို နားၿပီးလုိ႔ အလုပ္ စလုပ္တဲ့ေန႔မွာ မင္းတုိ႔ခိုင္းခ်င္သလုိ ခိုင္း တို႔တာ၀န္ေက်ေအာင္ေတာ့ လုပ္ေပးမွာပဲ။ ဒီေန႔ေတာ့ ဘယ္ေကာင္ လာခိုင္းခိုင္း လံုး၀ အလုပ္မလုပ္ႏိုင္ဘူး။ ခိုင္းခ်င္တဲ့အေကာင္ လာခိုင္းလွည့္ ဗထူးအေၾကာင္း သိသြားမယ္”

စကားျပန္၏ စကားဆံုးသည္ႏွင့္ ဂ်ပန္ကာနယ္ႀကီးသည္ ထုိင္ေနရာမွ ၀ုန္းဆုိ ထရပ္လုိက္ၿပီးလွ်င္ ဗိုလ္မွဴးဗထူးအား စားမတတ္၊ ၀ါးမတတ္ ၾကည့္၏။ ၿပီးလွ်င္….. ေရွ႕သို႔ ေျခတစ္လွမ္းတုိးလာ၏။ အားလံုးက ဂ်ပန္ဗိုလ္မွဴးႀကီးသည္ ဗုိလ္မွဴးဗထူးအား ပါးရိုက္လိမ့္မည္ဟု ထင္လုိက္ၾက၏။ ဂ်ပန္ဗိုလ္မွဴးႀကီးသာ ဗုိလ္မွဴးဗထူးအား ပါးရိုက္လုိက္ပါက ျပႆနာသည္ မေတြးရဲစရာ….။ ဗိုလ္မွဴးဗထူးသည္ ဂ်ပန္ဗိုလ္မွဴးႀကီး ေရွ႕တစ္လွမ္းတုိးလိုက္သည္ႏွင့္ သူ၏ညာဖက္လက္သည္ ဘယ္ဖက္ခါးတြင္ ခ်ိတ္ထားေသာ ဓါးရိုးေပၚသို႔ ဆုတ္ကိုင္လုိက္၏။ အားလံုးက ထိတ္လန္႔၍ စုိးရိမ္သြားၾက၏။ ကာနယ္ႀကီး ေနာက္ထပ္ ေရွ႕တစ္လွမ္း တုိးလိုက္ပါက ဆက္၍ မေတြးရဲၾက။ တိတ္ဆိတ္မႈက မိမိ၏နွလံုးခုန္သံကိုပင္ ျပန္၍ၾကားေနရ၏။ တဒဂၤ အသက္ရႈရန္ အားလံုးေမ့ေနၾက၏။ သို႔ေသာ္…. ဂ်ပန္ဗုိလ္မွဴးႀကီးသည္ ေရွ႕သို႔ ဆက္၍မတုိးလာ…..။ ရပ္ၿမဲရပ္ေန၏။ သူ၏မ်က္ႏွာသည္လည္း ခ်က္ခ်င္းပင္ အလ်င္အျမန္ ေျပာင္းလဲသြား၏။ နီးျမန္းေနေသာမ်က္ႏွာ၊ ေဒါသႀကီးေနေသာ အသြင္အျပင္သည္ ရုတ္ခ်ည္းပင္ ေျပာင္းလဲသြား၏။ အၿပံဳးသည္ ကာနယ္ႀကီး၏ မ်က္ႏွာတြင္ လွ်က္ျပက္ကဲ့သို႔ ေပၚလာ၏။ ၿပီးလွ်င္ ၿပံဳးခ်ဳိေသာမ်က္ႏွာ၊ ခ်ဳိေသာစကားတုိ႔ႏွင့္ ျမန္မာလိုပင္ ပီပီသသဆုိလာ၏။

အင္ဖာစစ္မ်က္ႏွာရွိ ဂ်ပန္တပ္တုိ႔၏ အေျခအေန…. ေထာက္ပို႔ကိစၥ အေရးတႀကီးလိုအပ္ပံု….. အခ်ိန္ႏွင့္အမွ် ေထာက္ပို႔ လမ္းေၾကာင္းေပၚမူတည္၍ စစ္ပြဲသည္ အဆံုးအျဖတ္ျဖစ္သြားႏိုင္ပံုတုိ႔အား ရွင္းျပ၏။ ဤအတြက္ အခုလို ခိုင္းရျခင္းျဖစ္ေၾကာင္း ေျဖာင္းေျဖာင္းဖ်ဖ်နွင့္ ေတာင္းပန္ေလသည္္။

ဗိုလ္မွဴးႀကီး ဗထူး၏လက္က ဓါးရုိးေပၚတြင္ပင္ ဆက္ကိုင္ထားဆဲ…..။ စစ္ေသာင္-အင္ဖာလမ္းေၾကာင္း ေဖာက္လုပ္ေနစဥ္မွာပင္ ရန္ကုန္စစ္၀န္ႀကီးရုံးမွ ဗိုလ္မွဴးဗထူးအား ရန္ကုန္သို႔ဆင္းလာရန္ေခၚ၏။ ေၾကးနန္းႏွင့္ ေခၚျခင္းျဖစ္သည္။ ေၾကးနန္းက ဂ်ပန္ေရွ႕တန္းစစ္ဌာနခ်ဳပ္မွ တဆင့္တတ္လာေသာ ေၾကးနန္းျဖစ္သည္။

ဂ်ပန္ဗိုလ္မွဴးႀကီးႏွင့္ ဓါးခ်င္းယွဥ္ခုတ္လုလုနီးနီး ျပႆနာျဖစ္ထားသည့္အတြက္ မသကၤာျဖစ္ၾကရသည္။ ဂ်ပန္ေတြ အေကာက္ႀကံၿပီး တစ္ဖက္လွည့္နဲ႕ ဖမ္းဖို႔ေခၚတာလား…..။ ျဖစ္ႏုိင္ေခ်ေတြက ရွိသည္။ ထိုအခ်ိန္က ေနမ်ဳိးႏြယ္တုိ႔က သာကီ၀င္မ်ားအေပၚတြင္ ထင္တုိင္းႀကဲ၍ ေနစျပဳၿပီ။ ျဖဴးသခင္သန္းေဖတုိ႔အား ဖမ္း၏။ ရက္ရက္စက္စက ္စစ္ေၾကာ၏။ တိုင္းခ်စ္ကိုသိန္းေဖတုိ႔ စစ္ေၾကာေရးတြင္ပင္ အသက္စြန္႔သြားရ၏။ ဂ်ပန္ျပန္ ရဲေဘာ္သံုးက်ိတ္၀င္ ဗိုလ္မွဴးလင္းယုန္၏ ရုံးခန္းသို႔ ဂ်ပန္စစ္ပုလိပ္တစ္ေယာက္၀င္လာၿပီး ဗိုလ္လင္းယုန္အား ပါးရိုက္၏။ ဗိုလ္မွဴးဗထူးကမူ ေအးေအးေဆးေဆးပင္…..။

“ေခၚလဲသြားတာေပါ့ကြာ၊ ဘာအေရးလဲ။ သူတုိ႔ကတုိင္လို႔ တုိ႔စစ္၀န္ႀကီးရုံးက အေရးယူရင္လည္း အက်ဳိးအေၾကာင္း ရွင္းျပရုံေပါ့။ အကယ္၍ သူတုိ႔က အေကာက္ႀကံၿပီး ငါကို တဖက္လွည့္နဲ႔ ဖမ္းဆီးခ်င္ရင္ေတာ့ အနည္းဆံုး သူတုိ႔ႀကီးႀကီးမာစတာ ၄-၅ေယာက္နဲ႔ ငါ့အသက္လဲသြားမွာပဲ”

ဤသို႔ ေတြးထင္ထားပံုရ၏။ စိုးရိမ္ၾကသကဲ့သို႔ မဟုတ္….။ အမွန္ပင္ စစ္၀န္ႀကီးရုံးကေခၚၿပီး ဗိုလ္မွဴးဗထူးအား အမွတ္ (၁)စက္မႈလက္မႈတပ္ရင္း…. တပ္ရင္းမွဴးအျဖစ္မွ အေနာက္ေျမာက္တုိင္း(အထက္ဗမာျပည္တိုင္း) တုိင္းမွဴးအျဖစ္ ေျပာင္းေရႊ႕ခန္႔ထားရန္ ေခၚျခင္းျဖစ္သည္။

(မင္းေဆြသစ္)

အိႏၵိယႏိုင္ငံထုတ္ ၂၂ ရက္၊ ၇လ၊ ၂၀၀၉ ရက္ေန႕ထုတ္သတင္းစာပါ ေဒၚေအာင္ဆန္းစုၾကည္၏သတင္း

2009-07-24T23:08:00.000+05:30

Type your summary here

Type rest of the post here

သိစရာ/မွတ္စရာ/ဖတ္စရာ

2009-06-21T19:35:00.000+05:30

အေမရိကန္ Stanford University ရဲ႕ေဆးဝါးသုေတသနငွာနက မစၥတာ Phillip
Marterဟာ လြန္ခဲ့တဲ့ ႏွစ္ဝက္က ဖိုရမ္တစ္ခုမွာ ပို႔စ္တစ္ခုကို တင္ခဲ့တယ္။
ပို႔စ္ရဲ႕အေၾကာင္းရင္းက ကမာၻေပၚ ရွိသမွ်လူဦးေရကို ၁ဝဝ ေယာက္လို႔
သတ္မွတ္ျပီး အဲဒီအေရအတြက္နဲ႔ လူေတြကို အခ်ဳိးခ်ၾကည့္တာပဲျဖစ္တယ္။

၁) အာ႐ွလူမ်ဳိး ၅၇ ေယာက္၊ ဥေရာပလူမ်ဳိး ၂၁ ေယာက္၊ အေမရိကားလူမ်ဳိး ၁၄ ေယာက္၊
အာဖရိကလူမ်ဳိး ၈ ေယာက္

၂) ေယာက်ာ္းေလး ၅၂ ေယာက္၊ မိန္းကေလး ၄၈ ေယာက္

၃) လူျဖဴအေယာက္ ၃ဝ၊ တစ္ျခားအေရာင္ ၇ဝ ေယာက္

၄) ခရစ္ယာန္ ကိုးကြယ္သူ ၃ဝ ေယာက္၊ အျခားဘာသာကိုးကြယ္သူ ၇ဝ ေယာက္

၅) လိင္ကဲြခ်စ္ၾကိဳက္သူ ၈၉ ေယာက္၊ လိင္တူခ်စ္ၾကိဳက္သူ ၁၁ ေယာက္

၆) ၅၉% ရွိတဲ့ ပစၥည္းဥစၥာပိုင္ဆိုင္သူ ၆ေယာက္၊ အဲဒီ ၆ေယာက္လံုးက
အေမရိကားသားေတြျဖစ္တယ္။

၇) ထင္သလို ျဖစ္မလာတဲ့ အိမ္ေထာင္ေရး အေယာက္ ၈ဝ

၈) စာမတတ္သူ ၇ဝ ေယာက္

၉) အာဟာရ မျပည့္ဝသူ ၅ဝေယာက္

၁ဝ) ေသခါနီးဆဲဆဲ ၁ေယာက္၊ ေမြးဖြားနီးဆဲဆဲ ၁ ေယာက္

၁၁) ဘဲြ႔ရသူ ၁ေယာက္

၁၂) ကြန္ျပဴတာ ပိုင္ဆိုင္သူ ၁ ေယာက္

ခ်ဳံ႕လိုက္တဲ့ လူဦးေရ႐ူေထာင့္ကေန ကမာၻၾကီးကို ၾကည့္မယ္ဆိုရင္
ဒီကမာၻၾကီးမွာနားလည္လက္ခံျခင္း၊ ခြင့္လႊတ္ျခင္းနဲ႔ သင္ၾကားမႈေတြ
လိုေၾကာင္းကို ကြ်န္ေတာ္တို႔ ႐ွင္း႐ွင္းလင္းလင္း ေတြ႔ႏိုင္ပါတယ္။ ပိုျပီး
ရွင္းလင္းစြာ ေတြ႔ႏိုင္တာက....

အကယ္၍ သင္ဟာ မနက္ေစာေစာမွာ က်န္းက်န္းမာမာနဲ႔ ထလာႏိုင္ေသးတယ္ဆိုရင္
သင့္အစားဝမ္းသာပါတယ္။ လူဦးေရ ၁ဝ သိန္းဟာ တစ္ပတ္ေတာင္
အသက္မ႐ွင္ႏိုင္ခဲ့လို႔ပါပဲ။

အကယ္၍ သင္ဟာ စစ္ပဲြအႏၱရာယ္ေတြ မၾကံဳဖူးေသးဘူး၊ ေထာင္ရဲ႕ အထီးက်န္တဲ့အရသာ၊
ႏိုင္လိုညႇင္းဆဲ နာက်င္မႈ၊ ဆာေလာင္မႈေတြကို မခံစားခဲ့ဖူးဘူးဆိုရင္
သင့္အစားဝမ္းသာပါတယ္။ လူဦးေရ သန္း၅ဝဝ ထက္ သင္ဟာ ကံေကာင္းတဲ့သူ
ျဖစ္ခဲ့လို႔ပါပဲ။

အကယ္၍ သင္ဟာ ဘာသာေရးပဲြေတာ္ေတြမွာ အေႏွာင့္အယွက္ခံဖို႔ စိတ္မပူခဲ့ဘူး၊
အဖမ္းခံမထိခဲ့ဖူးဘူး၊ မေသခဲ့ဘူးဆိုရင္ သင့္အစား ဝမ္းသာပါတယ္။ လူဦးေရ
သန္း ၃ဝဝဝ ထက္ သင္ဟာ လြတ္လပ္ခြင့္ရေနလို႔ပါပဲ။

အကယ္၍ သင့္ေရခဲေသတၱာထဲမွာ စားစရာေတြရွိတယ္၊ ဝတ္ဖို႔အဝတ္အစားေတြ ရွိတယ္၊
ေနစရာ အိမ္ရွိတယ္ဆိုရင္ သင့္အစား ဝမ္းသာပါတယ္။ သင္ဟာ ကမာၻေပၚရွိလူဦးေရ
၇၅%ထက္ ခ်မ္းသာေနလို႔ပါပဲ။

အကယ္၍ သင့္မွာ ေငြစုစာအုပ္ရွိတယ္၊ အိတ္ထဲမွာ ပိုက္ဆံရွိတယ္၊
အေၾကြေတြရွိတယ္ဆိုရင္ သင့္အစား ဝမ္းသာပါတယ္။ သင္ဟာ ကမာၻ႔လူဦးေရ ၈%
ထဲလူခ်မ္းသာ စာရင္းဝင္ေနလို႔ပါပဲ။

အကယ္၍ သင့္မိဘေတြ သက္ရွိထင္ရွားရွိေသးတယ္၊ သင္ဟာ မိဘစံုလင္နဲ႔
ေနထိုင္သူျဖစ္တယ္ဆိုရင္ သင္ဟာ ကံေကာင္းသူပါ။

အခုဒီစာကို သင္ဖတ္ေနတယ္ဆိုရင္ သူဟာ ကံေကာင္းသူ ႏွစ္ထပ္ကြမ္းပါ။
လူဦးေရသန္း ၂ဝဝဝ ဟာ စာမဖတ္တတ္လို႔ပါပဲ။

2009-03-21T00:18:00.000+05:30

၂၀၀၉ ခုႏွစ္၊ မတ္လ ၁၄ ရက္ေန႕ အျပည္ျပည္ဆိုင္ရာေရကာတာမ်ားဆန္႕က်င္ေရးေန႕တြင္ ကူကီးေက်ာင္းသားမ်ားဒီမိုကရက္တစ္တပ္ဦးမွ နအဖစစ္အစိုးရႏွင့္ အိႏၵိယအစိုးရတို႕ ပူးေပါင္တည္ေဆာက္မည့္ ထမံသီေရကာတာစီမံကိန္းအား ဆန္႕က်င္ကန္႕ကြက္သည့္ ဆႏၵျပပြဲ

ျမန္မာႏိုင္ငံလူ႕အခြင့္အေရးေန႕တြင္ အိႏၵိယေရာက္သံခ်ပ္၀ိုင္းေတာ္သားမ်ားမွ ႀကံ႕ဖြတ္မ်ားအေၾကာင္းသေရာ္ေသာ သံခ်ပ္ကို ေဖ်ာ္ေျဖေပးေနစဥ္

2009-03-21T00:06:00.000+05:30

Type rest of the post here

အိႏၵိယေရာက္ ျမန္မာ့ဒီမိုကေရစီအင္အားစုမ်ားရဲ႕ ၂၀၀၈ ခုႏွစ္ တိုက္ပြဲေခၚသံခ်ပ္

2009-03-10T19:22:00.000+05:30

"ဘုန္းဘုန္းခ်မွ လံုးလံုးရမယ္" သံခ်ပ္ေခြကို Max Studioတြင္ အသံသြင္းယူအၿပီး

Type rest of the post here

အိႏၵိယေရာက္ ျမန္မာ့ဒီမိုကေရစီအင္အားစုမ်ားရဲ႕ ၂၀၀၇ ခုႏွစ္ တိုက္ပြဲေဖာ္သံခ်ပ္

2009-03-10T19:09:00.000+05:30

"စိတ္ကူမျပင္ ထိပ္ဖူး၀င္လိမ့္" သံခ်ပ္ေခြကို Max Studioတြင္ အသံသြင္းယူးအၿပီး

စာသား-ဆရာျမတ္ထက္ စီစဥ္-ေက်ာက္မဲေက်ာ္ႀကီး

Type rest of the post here

အိႏၵိယေရာက္ ျမန္မာ့ဒီမိုကေရစီအင္အားစုမ်ားရဲ႕၂၀၀၆ ခုႏွစ္ တိုက္ပြဲေခၚသံခ်ပ္

2009-03-09T20:31:00.000+05:30

က်ေနာ္အိႏၵိယကိုစေရာက္ၿပီး ေနာက္တစ္ႏွစ္မွာ ထုတ္ေ၀ျဖန္႕ခ်ိေသာ အိႏၵိယေရာက္ျမန္မာ့ဒီမိုကေရစီအင္အားစုမ်ားရဲ႕ 'ထုေလမာေလ ဒို႕လူေတြ'သံခ်ပ္ေခြကို Max Studio တြင္အသံသြင္းယူအၿပီး

Type rest of the post here

2009-01-11T03:51:00.000+05:30

အိႏၵိယႏိုင္ငံထုတ္ The Hindu News Paper မွ က်ေနာ္စုေဆာင္းထားေသာ ကာတြန္းေလးပါ

က်ေနာ္အရမ္းႀကိဳက္ႏွစ္သက္တဲ့ ေမေမစုရဲ႕ဘာသာျပန္ကဗ်ာေလးပါ

2008-12-14T13:22:00.000+05:30

အကယ္၍

အကယ္၍
မင္းအသိုင္းအ၀ိုင္းက တုန္လႈပ္ေျခာက္ျခားၿပီး
ဒါေတြဟာ မင္းေၾကာင့္လို႕ ၀ိုင္း၀န္းအပစ္တင္ၾကတဲ့အခါ
မင္းဟာ ေခါင္းေအးေအးနဲ႔ ရင္ဆိုင္ႏိုင္မယ္ဆိုရင္။

အကယ္၍
အားလံုးက မင္းကိုမယံုသကၤာျဖစ္လာတဲ့အခါ
သူတို႕ကို နားလည္စြာ ခြင့္လႊတ္ရင္းနဲ႔
မင္းကိုယ္မင္း ယံုၾကည္မႈ အျပည့္ရွိမယ္ဆိုရင္

အကယ္၍
မင္းရဲ႕အမွန္စကားေတြကို လူလိမ္လူညစ္ေတြက လွည့္စားေျပာင္းလဲၿပီး
မုသားအျဖစ္ ေထာင္ေျခာက္ဆင္တဲ့အခါ
မင္းဟာ တည္ၿငိမ္စြာနဲ႕ နာၾကားႏိုင္မယ္ဆိုရင္

ဒါမွမဟုတ္
မင္းဘ၀တခုလံုးကိုေပးၿပီး
အရိပ္တၾကည့္ၾကည့္နဲ႔ ျဖည့္ဆည္းခဲ့ရတဲ့ အရာရာကို
ဖ်က္ဆီးခံရၿပီးေနာက္မွာ
အင္မတန္ေသးငယ္တဲ့ တန္ဆာပလာ အရာရာနဲ႔
ျပန္လည္တည္ေဆာက္ႏိုင္မယ္ဆိုရင္

အကယ္၍
မင္းႏိုင္ခဲ့သမွ်ေတြအားလံုးဟာ
ေႂကြတလွည့္ ၾကက္ခံုပမာ တခါတည္းနဲ႔ရံႈးသြားခဲ့ရင္
ၿပီးေတာ့ အစကေနျပန္စႏိုင္မယ္ဆိုရင္
ၿပီးေတာ့တခါ ဆိုးလွတဲ့ကံႀကံမၼာရယ္လို႔
ဘယ္ေသာအခါမွ ၿငီးျငဴမေနဘူးဆိုရင္

အကယ္၍
သူမ်ားတကာေတြ လုပ္ၿပီးသြားလို႔
အခ်ိန္အေတာ္ၾကာမွ မင္းတေယာက္တည္းနဲ႔ပဲ
အားနဲ႔မာန္နဲ႔ ဇြဲသတၱိရွိရွိ ဆက္လက္ႀကိဳးစားႏိုင္မယ္ဆိုရင္

အဲဒီလိုပဲ
မင္းမွာစိတ္ဓါတ္အင္အားကလြဲလို႔ ဘာဆိုဘာမွမရွိေတာ့တဲ့အခါ
အဲဒီစိတ္ဓါတ္အင္အားကို ခုိင္မာစြာနဲ႔ပဲ
ဆက္လက္ဆုပ္ကိုင္ထားႏိုင္မယ္ဆိုရင္

အကယ္၍
ေစာင့္သင့္တဲ့အခ်ိန္ကိုေစာင့္ၿပီး
အဲဒီအတြက္လည္း မေမာမပန္းေနႏိုင္မယ္ဆိုရင္

ဒါမွမဟုတ္
မင္းရဲ႕အေၾကာင္း မဟုတ္တရား မုသားၾကားရတဲ့အခါ
မင္းကလည္း အလိမ္အညာေတြနဲ႕ မတုန္႕ျပန္ဘူးဆိုရင္
ဒါမွမဟုတ္ မင္းကိုလူတကာက ၀ိုင္း၀န္းမုန္းတီးတဲ့အခါ
မင္းဟာ အမုန္းေတြနဲ႕ ျပန္မပြားဘူးဆိုရင္
ၿပီးေတာ့
မင္းကို မင္းလူေတာ္တေယာက္ရယ္လို႔ မျမင္ဘဲ
ပညာရွိစကားေတြလည္း မေျပာဘူးဆိုရင္

အကယ္၍
စိတ္ကူးယဥ္အိပ္မက္ေတြဟာ
မင္းအေပၚ မလႊမ္းမိုးေစပဲ စိတ္ကူးယဥ္ႏိုင္မယ္ဆိုရင္
အေတြးအေခၚစိတ္ကူးေတြက ေမွ်ာ္မွန္းခ်က္သက္သက္
မျဖစ္ေစပဲ ေတြးေခၚႏိုင္မယ္ဆိုရင္

အကယ္၍
ေအာင္ျမင္မႈသုခနဲ႔ ဆံုးရႈံးမႈေတြကို ႀကံဳေတြ႕ရတဲ့အခါ
တူညီေသာ ေလာကဓံတရားေတြရယ္ပါလားလို႔
ခံယူထားႏိုင္မယ္ဆိုရင္

အကယ္၍
လူေတြနဲ႕ထိေတြ႕ ေျပာဆိုဆက္ဆံရတဲ့အခါ
ကိုယ္က်င့္သိကၡာကို ေစာင့္ထိမ္းႏိုင္မယ္ဆိုရင္
ဒါမွမဟုတ္ မင္းဧကရာဇ္ေတြနဲ႔ လမ္းေလွ်ာက္ေနေပမဲ့
မာန္မာန ေသြးမႂကြဘူးဆိုရင္

အကယ္၍
ရန္သူကျဖစ္ေစ မိတ္ေဆြကျဖစ္ေစ
သိပ္ၿပီး နာက်ည္းေအာင္ မလုပ္ႏိုင္ေစရင္

အကယ္၍
လူတိုင္းကို တန္ဖိုးထားေလးစားရေပမဲ့
စြဲလမ္းမႈ သံေယာဇဥ္ေတြထားမေနဘူးဆိုရင္

အကယ္၍
တိုေတာင္းလွတဲ့ မပစ္ပယ္ႏိုင္တဲ့တမိနစ္အတြင္းမွာ
အဓိပၸါယ္ရွိလွတဲ့ စကၠန္႔ေျခာက္ဆယ္အျဖစ္
အသံုးခ်ႏိုင္မယ္ဆိုရင္

ငါ့သားေရ
မင္းဟာ အရာရာရွိတဲ့ အရာရာျဖစ္တဲ့ ကမၻာႀကီးကို
ဆုပ္ကိုင္လို႔
ဘာမဆို မင္းစြမ္းၿပီေပါ့။

အဲဒီေတာ့
မင္းဟာလည္း ေယာကၤ်ားေကာင္းတေယာက္ပဲေပါ့။

(Rudyard Kipling ၏ IF ကဗ်ာကို ေဒၚေအာင္ဆန္းစုၾကည္ ဘာသာျပန္ဆိုသည္။)

2008-12-12T12:27:00.000+05:30

ၿမိတ္ကၽြန္းစု အလွမ်ားဆီသို႕ အပိုင္း(၃)

ထား၀ယ္တြင္ ေက်ာ္ႀကားသည့္ ပင္လယ္ကမ္းေျခ တစ္ခုကို ျမန္မာတိုင္း လိုလို သိႀကသည္။ ေမာင္းမကန္ ကမ္းေျချဖစ္သည္။ ေမာင္းမကန္ကို အမ်ားက ထား၀ယ္ၿမိဳ႕ႏွင့္ တြဲ၍ သိႀကသည္။ တကယ္ေတာ့ ေမာင္းမကန္ သည္ ေလာင္းလံုၿမိဳ႕နယ္ အတြင္း၌ တည္ရွိသည့္ ေနရာ ျဖစ္သည္။

ထား၀ယ္မွသြားလွ်င္ ထား၀ယ္ျမစ္ အေနာက္ဘက္ကို ကေျမာကင္းတံတားမွ ျဖတ္ကူး၍ အေနာက္ေတာင္ဘက္ မွ ေတာင္ဘက္ဆီသို႔ သြားရသည္။ ကေျမာကင္းတံတား ကူးၿပီး ကေျမာကင္းရြာမွ ၆ မိုင္ ခရီးခန္႔ သြာေသာ္ လမ္း၌ ေသာႀကာျပင္၊ ေတာရွည္ရြာမ်ားကို ျဖတ္ၿပီး ေမာင္းမကန္ရြာ သိုု႔ ေရာက္ေပသည္။

ေမာင္းမကန္ ဟူေသာ အမည္ကို အဘယ့္ေႀကာင့္ မွည့္ေခၚ ခဲ့ရသည္ႏွင့္ ပတ္သက္၍ အစဥ္အလာ မွတ္သားရေသာ အေႀကာင္းအရာ တစ္ခု ရွိသည္။ ေကာဇာ သကၠရာဇ္ ၅၁၇ခုႏွစ္တြင္ အေလာင္း စည္သူမင္းႀကီး တိုင္းခန္း လွည့္လည္စဥ္ ေဖာင္ေတာ္ ထား၀ယ္ေဒသသို႔ ေရာက္ခဲ့ၿပီး ပင္လယ္ ကမ္းေျခ တစ္ေနရာတြင္ ေဖာင္ေတာ္ ရပ္နား ဆိုက္ကပ္ခဲ့သည္ဟု အဆိုရွိ၏။

ယင္းအခါ ေမာင္းမမိႆံ အေၿခြအရံမ်ားက ေရခ်ိဳရရွိရန္ အတြက္ ကမ္းေပၚတက္ကာ ေရကန္ တူးေဖာ္ႀကသည္ကို အမွီျပဳ၍ ေမာင္းမကန္ဟု ေခၚတြင္ေႀကာင္း ေဒသခံမ်ားက လက္ခံ ယံုႀကည္ထားႀကသည္။

ေမာင္းမကန္ကမ္းေျခမွာ သဲေသာင္က်ယ္ျပန္႔၍ ကမ္းတိမ္သည့္ ေရတက္ခ်ိန္၌ ေရကူး၍ ေကာင္းၿပီး ေရက်ခ်ိန္ လမ္းေလွ်ာက္ရန္ ေကာင္းသည္။ ေသာင္ျပင္မွာ အေတာ္ပင္က်ယ္၍ ကမ္းေျခမွလည္း ရွည္လ်ားသည္။ အစားအေသာက္ ေပါေသာ္လည္း ၿမိတ္ႏွင့္ ႏႈိင္းဆပါက ထား၀ယ္၊ ေမာင္းမကန္မွာ ေစ်းအနည္းငယ္မ်ားသည္။

ဘန္ဂလိုႀကီးမ်ား (ပုဂၢလိက) ႏွင့္ ၿမိဳ႕နယ္မွ အစိုးရပိုင္ ဘန္ဂလို တစ္လံုးရွိေသာ္လည္း ပင္လယ္ေသာင္ကမ္း မွာပင္ ခရီးသြား ရြက္ထည္တဲထိုးကာ စာေရးသူတို႔ အိပ္ခဲ့ႀကသည္။ အိပ္ခဲ့သည့္ရက္မ်ားအတြင္း `ေငြပင္လယ္´ ဟူသည့္ စားေသာက္ဆိုင္ အနီးမွာပင္ တဲထိုးျဖစ္ႀကၿပီး ေႏြပင္လယ္မွပင္ အစားအေသာက္မ်ား မွာစားခဲ့ႀကေပသည္။ ကင္းမြန္၊ ရွပ္၊ ငါးကြင္းရွပ္၊ ငါးပါးနီ၊ ခရုစသည့္ ပင္လယ္စာမ်ား အလြယ္တကူ ၀ယ္စားႏိုင္ေသာ ေနရာ ျဖစ္ေပသည္။ေငြပင္လယ္ စားေသာက္ဆိုင္မွာ မိသားစု ဆိုင္ေလးျဖစ္ၿပီး သပ္ရပ္ေသာ အေဆာက္အဦးႏွင့္ ဆိုင္ခင္းေသေသသပ္သပ္ ခင္းက်င္း ထားသည္။ လူသံုးဆယ္ခန္႔ တစ္ၿပိဳင္တည္း စားေသာက္ႏိုင္ေသာ ေနရာထိုင္ခင္း ရွိသည္။ ကမ္းေျခဆိုင္မ်ားမွာ ေျမငွားခ တစ္လ ၅၀၀ က်ပ္သာ ေပးရသည္ ဟုဆိုေပသည္။ ဆိုင္ခန္းကို ကိုယ့္ဘာသာ ေဆာက္ရသည္။ လွ်ပ္စစ္မီးလည္း ရသည္။ ညေနပိုင္း၊ ညဦးပိုင္း၊ နံနက္ပိုင္းတို႔တြင္ မီးသံုးႀကၿပီး ေန႔လယ္ပိုင္း ေခတၱနားၿပီး မီးရပ္သည္။ လွ်ပ္စစ္ ေစ်းႏႈန္းကေတာ့ မေသး၊ တစ္ယူနစ္ ၇၀၀ က်ပ္ ႏႈန္း ေပးရသည္ဟု ဆိုေပသည္။

ေမာင္းမကန္ကမ္းေျခမွ ငါးဖမ္းေလွမ်ား

ကုန္ေစ်းႏႈန္းမ်ား ကို စပ္စုႀကည့္မိသည္။ ဆန္ ၂၆၅၀၀(အလတ္စားတစ္အိတ္)၊ ေပၚဆန္းေမႊး အေကာင္း အစားက ၂၉၀၀၀(တစ္တင္းခြဲအိတ္မ်ား ျဖစ္ပါသည္)။ ႏွမ္းဆီ ၃၁၀၀ ၊ ႀကက္သား ၊ ဘဲသား ၄၅၀၀ မွ ၆၅၀၀ ၊ ၀က္သား ၇၀၀၀၊ ၀က္သား အသားခ်ည္း အဆီလြတ္ ၉၀၀၀၊ ႀကက္သြန္နီ ၁၀၀၀၊ ႀကက္သြန္ျဖဴ ၂၀၀၀၊ ဆိတ္သား၊ အမဲသားေစ်းတူ ၈၀၀၀ ျဖစ္ေပသည္။

ဆိုင္တြင္ ထမင္းေႀကာ္၊ ေခါက္ဆြဲေႀကာ္ တစ္ပြဲ ၁၅၀၀ (သူတို႔အေခၚ ယိုးဒယားေႀကာ္ဟ ဆိုသည္) ၊ ရိုးရိုး ျမန္မာ ေႀကာ္မွာ ၁၀၀၀ ျဖစ္၏။ ျမန္မာဘီယာတစ္လံုး ၂၀၀၀၊ ဆင္းဂါးဘီယာ (ယိုးဒယား) တစ္ဘူး ၁၀၀၀၊ အုန္းသီးစိမ္းတစ္လံုး ၆၀၀ ၊ ပင္လယ္ထဲဆင္း ေရခ်ိဳးၿပီး ေရခ်ိဳခ်ိဳး လိုက ေရခ်ိဳးခန္းရွိၿပီး တစ္ခါခ်ဳိး ၂၀၀ က်ပ္ ျဖစ္သည္။

ေမွ်ာ္ရစ္ဘုရား

ေမာင္းမကန္ကမ္းေျခမွာ ငါးဖမ္းေလွမ်ား အစဥ္အၿမဲရွိေနၿပီး ကမ္းေျခ၌ ရပ္နားေနႀကပံုက လွပသည္။ အေနာက္အရပ္မွာ ပင္လယ္ဘက္ျဖစ္၍ ညေနေန၀င္ခ်ိန္တြင္ ေနလံုးႀကီးက ပင္လယ္ထဲ ငုပ္လွ်ိဳးသည္။ ငါးဖမ္းေလွမ်ားက ပလာတူး၊ ငါးပါးနီ၊ ဒိုးညွင္း(ငါးပါးနီအုပ္စု)၊ ေက်ာက္ငါး(ဂရဴပါအုပ္စု၀င္)၊ ဘီဇင္း(ငါးကြင္းရွပ္) စသည္မ်ား ဖမ္းႀကသည္။ ေမာင္းမကန္ရြာ၌ ငါးအ၀ယ္ဒိုင္မ်ား ရွိႀကရာ စည္ကားသည္။ ေလွတစ္ေခါက္ထြက္လွ်င္ ၃ ရက္ခန္႔ႀကာသည္ဟု ဆိုသည္။ ေန႔စဥ္ ေလွအ၀င္အထြက္ ငါးအခ် ရွိေနရာ စိတ္၀င္စားစရာ တစ္ခုျဖစ္ေပသည္။ တံငါငါးေလွမ်ားႏွင့္ ေမာင္းမကန္ကမ္းေျခမွာ ပနံရသည္။

ေမာင္းမကန္၀န္းက်င္၌ သြားစရာမ်ားရွိေသးသည္။

ေမာင္းမကန္ရြာေလး၏ ေျမာက္ဘက္တစ္မိုင္ခန္႔တြင္ ပန္းတက္အင္းရြာရွိၿပီး ထိုရြာအနီး၌ ပန္းတက္အင္း ေရပူစမ္း ရွိသည္။

ေမာင္းမကန္၌ရွိစဥ္ရက္အတြင္း ေမာင္းမကန္ရြာေတာင္ဘက္ေမွ်ာ္ရစ္၊ ေမာ္ရစ္၊ နဂါးရစ္ စသည္ျဖင့္ သံုးမည္ရဘုရားသို႔ သြားခဲ့သည္။ သာယာေသာလမ္းခရီး ျဖစ္သည္။ ၈ မိုင္ခန္႔သြားရၿပီး ကားလမ္းက ေကာင္းသည္။ ေက်ာက္ဆင္၊ သေဘၤာဆိပ္၊ ျပင္ႀကီး၊ ကရင္ႀကီးရြာမ်ားကို ေက်ာ္သြားေသာ္ ေမွ်ာ္ရစ္ တံငါရြာေလး ေရာက္သည္။ တံငါရြာေလးေက်ာ္ၿပီး ေအာ္ကေလးကိုျဖတ္၍ ေတာင္ကုန္းေလးကို တက္လိုက္ေသာ္ ေမွ်ာ္ရစ္ ေတာရ တရားစခန္းအလြန္၌ ပင္လယ္ဘက္သို႔ တိုးထြက္ေနေသာ ေက်ာက္တန္းေပၚတြင္ ေမွ်ာ္ရစ္ဘုရား ရွိေပသည္။ က်ိဳကၡမီဘုရားကဲ့သို႔ ဘုရားရွိရာေက်ာက္တန္းေပၚသို႔ ကုန္းေပၚမွ တံတား ထိုးထားသည္။

က်ိဳကၡမီဘုရားႏွင့္ မတူသည္က အမိုးမရွိေသာ တံတားျဖစ္ေပသည္။ ေမွ်ာ္ရစ္ဘုရားကား အစဥ္အလာအရ ယံုႀကည္သက္၀င္ခဲ့ႀကသည္မွာ အရွင္ေဂါတမဗုဒၶ ၏ ဆံေတာ္အစစ္ ကိန္း၀ပ္ရာဟု ဆိုႀကသည္။ အဆိုအရ တဖုႆ ႏွင့္ ဘလိႅကကုန္သည္ညီေနာင္ ပင့္ေဆာင္ခဲ့ေသာ ဗုဒၶဆံေတာ္ ၈ ဆူအနက္ ပထမ ၂ ဆူမွာ မဇၥ်ိမတိုင္း အဇတၱနာဂရျပည့္ရွင္မင္းက ေတာင္းပန္၍ ေပးခဲ့ၿပီး ပင္လယ္ခရီးျဖင့္ ျပန္ခဲ့ရာ လိႈင္းေလမိ၍ နဂါးရစ္ေမာ္သို႔ သေဘၤာဆိုက္ခဲ့ၿပီး တစ္ည ရပ္နားႀက၍ ထိုစဥ္က ေတာင္ေစာင့္နတ္နဂါးတို႔က ဒုတိယဆံေတာ္ႏွစ္ဆူကို ေတာင္းခံ ပင့္ယူပူေဇာ္ကာ ေစတီတည္ထားသည္ဟုဆိုသည္။ က်န္ ၄ ဆူက ေရႊတိဂံု၌ ဌာပနာခဲ့သည္ဟု ဆိုေပသည္။ ထိုနဂါးရစ္မွာ ယခု ေမွ်ာ္ရစ္ျဖစ္ေပသည္။ ဆံေတာ္ျမတ္မ်ားကို နတ္နဂါးမ်ား ရစ္ပတ္ေစာင့္ေရွာက္ကိုးကြယ္ ပူေဇာ္ႀကသျဖင့္ နဂါးရစ္ေမာ္ဟု ေခၚႀကသည္ဟုလည္းအဆိုရွိသည္။

ေမွ်ာ္ရစ္ျဖစ္ရျခင္းမွာ အေလာင္းစည္သူမင္း ေဖာင္ေတာ္ဆိုက္စဥ္ တက္ေရာက္ဖူးေျမာ္ၿပီး ဆံေတာ္ဌာပနာတိုက္ေပၚ ေစတီထပ္မံ တည္ထားခဲ့သည္။ ထိုေနရာ၌ ေစတီ တည္ေနစဥ္အတြင္း ဘုရင့္ ေနာက္ပါအခ်ိဳ႕က ေမြးရပ္ဌာနီ တိုင္းျပည္ကို လြမ္းဆြတ္ ညည္းညဴရာ ဘုရင္ ႀကားေသာ္ ညည္းသူမ်ားကို ရာဇမာန္ရွၿပီး ေဖာင္စႀကာျပန္ အထြက္၌ ထားရစ္ခဲ့ရာ ေငးေမွ်ာ္က်န္ရစ္ခဲ့ႀက၍ ေမွ်ာ္ရစ္ တြင္သည ဟုလည္း အဆိုစကား ႀကားရ၏။

ယခု အခါတြင္မူ တံငါေလွမ်ား ရစ္ပတ္ သြားလာ ေနေသာ ေမာ္အငူေလး အျဖစ္ လည္း တည္ရွိေနရာ ေမာ္အငူေလး ကို အစြဲျပဳ၍ ေမာ္ရစ္ ဟုလည္း ေခၚႀကသည္ ဟု ဆိုေပသည္။ ေမွ်ာ္ရစ္ဘုရားမွာ အငူေလးထိပ္ ျဖစ္ၿပီး ပင္လယ္ဘက္သို႔ အေတာ္ေလး ထိုးထြက္ ေနေသာ အငူ ျဖစ္ေပသည္။ အငူက အေတာ္ ရွည္ၿပီး အငူ၏ ေဘးႏွစ္ဘက္စလံုး၌ ပင္လယ္ကို ျမင္ေတြ႔ရၿပီး သာယာသည္။ တံငါဆိပ္ေလး ရွိေသာ ေနရာ၌ သဲေသာင္ျပင္ ျပန္႔ျပန္႔ႏွင့္ အလြန္ သာယာ လွေပသည္။

ေက်ာက္ေဆာင္၊ ေက်ာက္ထပ္မ်ား၊ ေက်ာက္ေတာမ်ားအလြန္၌ ေမွ်ာ္ရစ္ေစတီကား အလြန္သပၸာယ္ ၍ ေက်ာက္ေတာရွဳခင္းကလည္း အလြန္လွပသည္။

ထား၀ယ္ေဒသသည္ စားေရးသူအျမင္၌ အလြန္ျမန္မာဆန္ေသာ ေဒသဟု ထင္ျမင္မိသည္။ ျမန္မာတိုင္းရင္းသားမ်ား ဆက္ႏႊယ္ဆင္းသက္ပံုႏွင့္ ပတ္သက္၍ `ဤႏိုင္ငံအတြင္းသို႔ ၀င္ေရာက္ခဲ့ေသာ လူမ်ိဳးႀကီးႏွစ္မ်ိဳးကား တိဗက္-တရုတ္ ႏွင့္ မြန္ျမန္မာ အႏြယ္တို႔ ျဖစ္ႀက၏။ တိဗက္-တရုတ္အမ်ိဳးမွ တိဗက္-ျမန္မာ ႏွင့္ တရုတ္-ထိုင္း ဟူ၍ ႏွစ္စု ေပါက္ဖြားလာခဲ့၏။ တိဗက္-ျမန္မာ အုပ္စုမွာ အေရွ႕၊ အလယ္၊ အေနာက္ စသည့္အရပ္ေဒသမ်ားသို႔ သံုးမ်ိဳးကြဲကာ ျပန္႔ႏွံ႔သြားႀကျပန္ေပ၏။

(၁) အလယ္ပိုင္းသို႔ ခြဲထြက္လာေသာ တိဗက္-ျမန္မာအုပ္စုတြင္
(က) ျမန္မာအုပ္စု
(ခ) မရု-အဇီအုပ္စုခြဲ
(ဂ) ကတူး-ကနန္း အုပ္စုခြဲ
(ဃ) ဓႏုေတာင္ရိုးအုပ္စုခြဲ
(င) ရခိုင္အုပ္စုခြဲ
(စ) အင္းသားအုပ္စုခြဲ
(ဆ) ထား၀ယ္အုပ္စုခြဲ
(ဇ) ေယာ-ေတာင္သားအုပ္စုခြဲႏွင့္ အျခားလူမ်ိဳးစုေလးမ်ား ပါ၀င္ႀကေပသည္။

ထား၀ယ္ ဒိန္းအက

(တို႔တိုင္းရင္းဘြား ျပည္ေထာင္စုသား စာအုပ္၊ ျပဳစုသူ ဦးမင္းႏိုင္-ဘီေအ၊ ေရွးေဟာင္း သုေတသနဌာန။ ၁၉၆၀ ျပည့္၊ ယဥ္ေက်းမႈ၀န္ႀကီးဌာနထုတ္ စာမ်က္ႏွာ ၂ ) ဟူ၍ ေရးသားခဲ့သည္ကို ဖတ္မွတ္ရဖူးသည္။

`ထား၀ယ္ အုပ္စုခြဲ ဆိုသည္မွာ ၿမိတ္သား၊ ထား၀ယ္သား (ၿမိတ္-ထား၀ယ္ေရာက္ျမန္မာမ်ား) ကို ဆိုလိုေပသည္။ ၿမိတ္ႏွင့္ ထား၀ယ္နယ္မွ လူအမ်ားမွာလည္း ျမန္မာ အႏြယ္၀င္မ်ား ပင္ျဖစ္ႀကသည္။ ပတ္၀န္းက်င္ ဆက္ဆံေရးကို အေႀကာင္းျပဳ၍ အေခၚအေ၀ၚအခ်ိဳ႕ ႏွင့္ စကားသံ ေလယူေလသိမ္း တြင္ အထက္အညာ ႏွင့္ ေျမလတ္ရွိ ျမန္မာမ်ားႏွင့္ ကြာျခား ေနရျခင္းျဖစ္သည္´

ေဘးႏွစ္ဖက္သို႕ခ်ထားေသာ အိမ္အမိုးမ်ား

`အင္းသားႏွင့္ ထား၀ယ္သားတို႔ႏွစ္ဦးဆံုလွ်င္ တစ္ဦးႏွင့္တစ္ဦး အျပန္အလွန္ စကားေျပာ၍ ျဖစ္၏။ အင္းသားႏွင့္ၿမိတ္သားဆံုလွ်င္ အင္းသားစကားကို ၿမိတ္သား နားလည္ၿပီး ၿမိတ္သားေျပာသည္ကိုမူ အင္းသား အဓိပၸာယ္မေပၚေတာ့ေပ။ ၿမိတ္၊ ထား၀ယ္၊ ရခိုင္၊ အင္းသား ျမန္မာတို႔ စကားသံ ႏွင့္ အေခၚအေ၀ၚမ်ားမွာ တစ္ဦးႏွင့္တစ္ဦး အနည္းငယ္စီ ကြဲျပားျခားနားလ်က္ ရွိႀကေသာ္လည္း ထိုသူအားလံုးတို႔၏ စကားအသံုးအႏႈန္းႏွင့္ အေခၚအေ၀ၚအခ်ိဳ႕တို႔မွာ ျမန္မာေက်ာက္စာႏွင့္ ေပါရာဏတို႔တြင္ အက်ံဳး၀င္လ်က္ရွိသည္ကို ေတြ႔ရသည့္အျပင္ တူညီေသာ ဘာသာ၊ စာေပ၊ စကားတို႔ကို အေျခခံ၍ ဆင္ယင္ထံုးဖြဲ႔မႈႏွင့္ အေသြးအေရာင္၊ အရိုး၊ အဆစ္ကိုယ္ေနဟန္ထား ပံုးပန္းသြင္ျပင္ တို႔တြင္လည္း မူရင္းအေျခခံအားျဖင့္ တစ္မ်ိဳးတစ္စားတည္းမွ ေပါက္ဖြားလာသူမ်ား (ျမန္မာအႏြယ္၀င္မ်ား) ဟုယူဆရန္မွတစ္ပါး အျခားနည္းလမ္း မရွိေတာ့ဟု ထင္ျမင္မိပါသည္။

(တို႔တိုင္းရင္းဘြား ျပည္ေထာင္စုသား စာအုပ္၊ ျပဳစုသူ ဦးမင္းႏိုင္-ဘီေအ၊ ေရွးေဟာင္းသုေတသန ဌာန။ ၁၉၆၀ျပည့္၊ ယဥ္ေက်းမႈ၀န္ႀကီးဌာန ထုတ္ စာမ်က္ႏွာ - ၆ ) ဟူ၍ ေရးသားခဲ့သည္အား မွတ္သားရဖူးသည္။

တကယ့္ကို ေရွးျမန္မာႀကီးမ်ား ပံုစံ ဆန္သည့္ ထား၀ယ္သား၊ ထား၀ယ္သူမ်ား ျဖစ္ႀကပါသည္။ ထား၀ယ္တြင္ အိမ္ပံုစံ မ်ားကလည္း တမူ ထူးျခားသည္ ။ အထူးျခားဆံုးကား အိမ္အမိုးမ်ား ျဖစ္၏ ။ အမ်ားစု သည္ အျခားေဒသ မ်ားကဲ့သို႔ မဟုတ္။ အိမ္အမိုးကို အိမ္၏အေရွ႕ႏွင့္ အေနာက္တြင္ အဖီမခ်ဘဲ ေဘးႏွစ္ဖက္သို႔ ခ်သည္။ ျမင့္မိုရ္ပိတ္ကို အိမ္ေရွ႕ဘက္လမ္းဘက္သို႔ မ်က္ႏွာမူ ထားျခင္းျဖစ္သည္။ စာေရးသူတို႔ မ်က္စိထဲ၌ အိမ္မ်ားသည္ အေရွ႕အေနာက္ အမ်ားႀကီး ရွည္ေနသည္ဟု အထင္ ေရာက္မိသည္။ အျမင္ဆန္းဖြယ္ အိမ္အမိုးမ်ားပင္ ျဖစ္ေပသည္။

ေရအိုးရြက္ ဒိန္း

ထား၀ယ္ ေရာက္ခိုက္ ထား၀ယ္ ဒိန္းအကမ်ားကို ႀကည့္ရွဳခြင့္ႀကံဳခဲ့ပါသည္။ ေရအိုးရြက္ဒိန္း၊ ဖားဖိုဖားမ(မိုးေခၚအက) စသည္ျဖင့္ အကဒိန္း(ယိမ္း) ငါးမ်ိဳးခန္႔ ႀကည့္ခဲ့ရေလရာ ေခါင္း၊ ခါး၊ ေျခ၊ လက္ ကႀကိဳးကကြက္ကား အလြန္ႏြဲ႔ေႏွာင္း၍ ျမန္မာအက ပီသလွသည္ကို ေတြ႔ျမင္ခဲ့ရပါသည္။ ေရးအိုးရြက္ဒိန္းတြင္ ထား၀ယ္ေဒသသူမ်ား ေရခပ္ဆင္းခ်ိန္ကို ေဖာ္က်ဴးသည့္ အက ျဖစ္ၿပီး ေခါင္းေပၚတြင္ ေရအျပည့္ ထည့္ထားေသာ ထား၀ယ္အိုးမ်ားရြက္ကာ (သံုးလံုးဆင့္အထိ ရြက္သည္မ်ားေတြ႔ရသည္) ကသြားပံုမွာ ေရတစ္စက္မဖိတ္ ဆံၫြန္႔ပင္ေရမစို ပသာဒလွစြာ ကသြားႀကပံုကို ျမင္ေတြ႔ ရပါသည္။

ထား၀ယ္ ၌ ရွိေသာ တစ္ရက္ တြင္ ထား၀ယ္ ၏ အေရွ႕ေတာင္ဘက္ (ၿမိတ္ဘက္ထြက္သည့္လမ္း) ေလးမိုင္ ခန္႔ ေ၀းသည့္ ကူးတို႔ ေက်းရြာ သို႔ သြားေရာက္ ခဲ့သည္။ ေက်ာက္ရပ္ ေက်းရြာ သို႔ သြားေရာက္ခဲ့သည္။ ေက်ာက္ရပ္ေက်းရြာ၊ ေရႊေတာင္၊ ေဆာင္ယြင္းျပင္ တို႔ကို လြန္ေသာ္ ကူးတို႔ရြာသို႔ ေရာက္သည္။ ထိုရြာ၌ အလ်ုား ဥာဏ္ေတာ္ ၁၆၂ ေတာင္၊ အနံ အေတာင္ ၄၀၊အျမင့္ ၅၂ ေတာင္ ရွိ ေလ်ာင္းေတာ္မူ ဘုရားႀကီး တစ္ဆူရွိသည္ ။ ေလာကသရဖူ ေလ်ာင္းေတာ္မူ ရုပ္ပြားေတာ္ႀကီး ျဖစ္ေပသည္။

ကူးတို႕ရြာ႐ွိေလာက သရဖူ ေလ်ာင္းေတာ္မူ ႐ုပ္ပြားေတာ္ၾကီး

မင္းတုန္းမင္းတရားၾကီးႏွင့္ စိန္တံုးမိဘုရားတို႕ လွဴဒါန္းထားေသာ ပိဋကတ္သံုးပံု ေပမူ

၁၂၉၃ ခု နတ္ေတာ္လျပည့္ေက်ာ္ ၃ ရက္ (၂၇-၁၂-၁၉၃၁) တြင္ စတင္ အုတ္ျမစ္ ခ်ခဲ့၍ ၁၃၀၄ခု (၁၉၄၃ ခုႏွစ္) တြင္ မွ ကိုယ္လံုးေတာ္ျပည့္ အၿပီးသတ္ ခဲ့သည္။ ၁၃၂၁ ခု (၁၉၅၉) တြင္ မွ ရုပ္ပြားေတာ္ႀကီး ေလ်ာင္းစက္ရာ သံတန္ေဆာင္းေတာ္ႀကီး ၿပီးစီး ခဲ့သည္။ ေလ်ာင္းေတာ္မူ ရုပ္ပြားေတာ္ႀကီး စပါးေတာင္ ေျခရင္း ၌ ပိဋကတ္တိုက္ ဘုန္းေတာ္ႀကီးေက်ာင္း ရွိသည္။ ထိုေက်ာင္း၌ ေရွးေဟာင္း စာတိုက္မ်ား၊ ေရွးေဟာင္း ေပစာထုပ္မ်ား၊ ပိဋကတ္စာမ်ား ႏွင့္ ကုန္းေဘာင္ ေခတ္ေႏွာင္း လက္ရာ ပန္းခ်ီကား မ်ား အမ်ားအျပား ရွိသည္။

အထူးသျဖင့္ ရွားပါးေနၿပီျဖစ္ေသာ ေပစာထုပ္ ခ်ည္သည့္ ေရာင္စံုေပစာႀကိဳးမ်ား(စာတန္းမ်ားေဖာ္၍ ရက္လုပ္ထားသည္) ကို အမ်ားအျပားေတြ႔ရသည္။ ေရွးေဟာင္းပစၥည္း ေလ့လာသူတို႔ ထား၀ယ္ေရာက္လွ်င္ ေလ့လာစရာ ေနရာတစ္ခု ျဖစ္ေပသည္။ ပိဋကတ္တိုက္ေက်ာင္းဟု အမည္တြင္ခဲ့ရျခင္းမွာ မူလက ရတနာပံုေခတ္ မင္းတုန္းမင္းႀကီး လွဴဒါန္းခဲ့ေသာ ပိဋကတ္ေတာ္မ်ား ထားရွိခဲ့သည့္ ဘုန္းေတာ္ႀကီး ေက်ာင္းျဖစ္သျဖင့္ ထိုအမည္ တြင္ခဲ့ျခင္းဟု ဆိုေပသည္။

ထား၀ယ္၊ ေမာင္းမကန္မွ စာေရးသူ ဆက္သြားသည့္ ေနရာကား ၿမိတ္ျဖစ္ေပသည္။ လူအမ်ားစုသည္ တနသၤာရီတိုင္းအေႀကာင္း ေျပာႀကသည့္အခါ၌ ေရး၊ ၿမိတ္၊ ထား၀ယ္ဟု ေျပာႀကေလ့ရွိသည္။ တကယ္ေတာ့ ေရး၊ ထား၀ယ္၊ ၿမိတ္ ဟုဆိုျခင္းက ပိုမွန္ေပသည္။ တကယ္သြားလွ်င္ ကားလမ္းအတိုင္း ေျမာက္မွေတာင္သို႔ သြားပါက ေရးၿပီးမွ ထား၀ယ္ေရာက္မွာျဖစ္ၿပီး ေနာက္မွ ၿမိတ္ႏွင့္ တနသၤာရီ ေရာက္ျခင္းျဖစ္သည္။ ထား၀ယ္မွ ၿမိတ္သို႔ ကုန္းလမ္းခရီးျဖင့္ သြားခဲ့သည္။

လမ္းေဘး တစ္ေလွ်ာက္ လယ္ကြင္းမ်ားႏွင့္ လမ္းအေျခႀကားတြင္ ေရအၿမဲရွိေနေသာ တူးေျမာင္း၌ လည္း ႀကာပင္မ်ား၊ ေဗဒါပင္မ်ားက ဖူးပြင့္ႀကလ်က္ အလြန္သာယာ လွပေသာ လမ္းျဖစ္သည္။ လမ္းကလည္း ရွည္လ်ားေသာ လမ္းျဖစ္ၿပီး မ်က္စိတစ္ဆံုး ေျဖာင့္တန္းစြာ တည္ရွိေနသည္။ အမည္ ေပးထားသည္ကလည္း က်န္းမာေရးလမ္း ဟု အမည္ေပးထားသည္ ျဖစ္ရာ က်န္းမာေရး အတြက္ လမ္းေလွ်ာက္ရန္ အေကာင္းဆံုး လမ္းတစ္လမ္း ျဖစ္သည္။

ထား၀ယ္ၿမိဳ႕၏ အလွဆံုးလမ္းျဖစ္သည့္ က်န္းမာေရးလမ္း

(၂၅)

ၿမိတ္သို႔သြားရန္အတြက္ လမ္းတြင္ ထား၀ယ္၏ ေရွ႕ေတာင္ဘက္ ၿမိတ္လမ္း ႏွင့္ က်န္းမာေရးလမ္း ကား ထား၀ယ္ၿမိဳ႕ ၏ အလွဆံုး လမ္း ဟု ဆိုရေပမည္။ လမ္းေဘး၀ဲယာ၌ လယ္ကြင္းမ်ား ရွိၿပီး လမ္းေဘး၀ဲယာ၌ တစ္ေမွ်ာ္တစ္ေခၚ တန္းစီေနေသာ ထန္းပင္မ်ားက လမ္းေပၚသို႔ အုပ္မိုး က်ေနသည္။

က်န္းမာေရးလမ္းေဘး တူးေျမာင္းမွ ၾကာပန္းႏွင့္ ေဗဒါပန္းမ်ား

လမ္းကလည္းညီညာ၊ ေလေကာင္း ေလသန္႔ လည္းရ ၊ လယ္ကြင္း မ်ား ကလည္း သီးထပ္ စိုက္သည့္ လယ္မ်ား ျဖစ္ရာ စိမ္းလဲ့ ေနေသာ အခ်ိန္ႏွင့္ ၀င္း၀ါ ေနေသာ အခ်ိန္ မ်ားသာ ျဖစ္ေပရာ သာယာ လွပါသည္။အေ၀းမွ လယ္ကြင္းမ်ား အလြန္တြင္ လည္း ညိဳ႕မိႈင္းျပာရီေသာ ေတာင္တန္း နိမ့္နိမ့္မ်ား ကလည္း သဘာ၀ အလွကို အားျဖည့္ ေပးလ်က္ ရွိေတာ့သည္။ ထား၀ယ္ၿမိဳ႕ အ၀င္လမ္းဆံုမွ ထြက္၍ မႀကာမီ မွာပင္ ေက်ာက္ရပ္ရြာ ကို ေရာက္ေပသည္။

ေက်ာက္ရပ္၊ေရႊေတာင္၊ေဆာင္းႏွင္းျပင္ တစ္ဆက္တည္းျဖစ္၍ မိုင္တိုင္ ႏွစ္မိုင္ေက်ာ္ တြင္ျဖစ္သည္။ ထား၀ယ္မွ စတင္ ေရတြက္ေသာ မိုင္ ျဖစ္ေပသည္။ ၿမိတ္ခရီးၿမိဳ႕ရြာမ်ား ေနာက္၌ ထား၀ယ္မွ အကြာအေ၀း မိုင္မ်ား တြက္ခ်က္ ေရးသား သြားပါမည္။

ကူးတို႔ေက်းရြာ (၃/၆ ဖာလံု)

ကႏိုင္းေက်းရြာ(၅/၀)

မုတီၳး(၆/၂)

မုတီၳးမွာ စာေရးသူ ေရွ႕တြင္ ေရးခဲ့သလို ထင္ရွား ေသာ ထား၀ယ္ေဒသ ၏ ေရွးေဟာင္းၿမိဳ႕၊ တန္ခိုးႀကီး ေရႊ မုတီၳးဘုရား၊ ပသွ်ဴးေႀကာက္ဘုရားတို႔ တည္ရွိေသာ ရြာျဖစ္ေပသည္။ မုတီၳးရြာအလြန္တြင္ ေခ်ာင္းရိုးကို ေက်ာ္ျဖတ္ ထားေသာ တံတားကို ျဖတ္ရသည္။ ေခ်ာင္းမွာ ဓနိေတာ ျဖင့္ သာယာ သည္။

ေညာင္ဇင္(၇/၄)ေညာင္ဇင္ မွာ အိမ္ႀကီးအိမ္ေကာင္းမ်ားျဖင့္ စည္ကားသည့္ရြာႀကီးျဖစ္သည္။ လမ္းသြယ္ေလးမ်ားရွိၿပီး ပန္းအမည္မ်ားျဖင့္ သပ္သပ္ရပ္ရပ္ ရြာတြင္းလမ္းေလးမ်ားျဖစ္၏။

ရန္ေတာင္ေက်းရြာ(၈/၀)

သင္းကၽြန္းေက်းရြာ(၉/၅)

သရက္ႏွစ္ခြေက်းရြာ(၁၀/၃)

ေညာင္ဇင္ေက်ာ္သည္ႏွင့္ ထား၀ယ္ၿမိဳ႕ မဟုတ္ေတာ့။ သရက္ေခ်ာင္းၿမိဳ႕နယ္ ဧရိယာအတြင္း ၀င္ခဲ့ၿပီျဖစ္ၿပီး ေက်းရြာ အုပ္စုအေနျဖင့္ ပိန္းေတာေက်းရြာအုပ္စုျဖစ္ေပသည္။

မဲနယ္အိုးေက်းရြာ(၁၂/၀)

ပ်ားျပင္ေက်းရြာ

ပန္းခ်ီေရွာင္ရြာ

ပိန္းေတာရြာ

ကဇိေက်းရြာ(၁၄/၂)

ထိုရြာမ်ားမွာ လမ္းတစ္ေလွ်ာက္ ဆက္ေနေသာ ရြာမ်ား ျဖစ္ႀကေပသည္။ တစ္ရြာဆံုးသည္ႏွင့္ တစ္ရြာ၀င္ကာ တစ္ရြာစေပသည္။ ကဇိေက်ာ္ေသာအခါ သရက္ေခ်ာင္းၿမိဳ႕၀င္သည္။ၿမိဳ႕ဦးေမာ္ရွည္ကုန္းရပ္ကြက္ကသရက္ေခ်ာင္းအ၀င္ျဖစ္ေပသည္။ ၿမိဳ႕ျဖတ္လမ္းေပၚတြင္ ေက်ာက္ေျမာင္း၊ ၿမိဳ႕မာ၊ ပန္းေတာရပ္ကြက္မ်ားကို လမ္းေဘး၌ ေတြ႔ရ၏။ သရက္ေခ်ာင္းကား ၿမိဳ႕အေတာ္ က်ယ္သည္။ ၿခံ၀င္းမ်ားႏွင့္ ေျမက်ယ္က်ယ္၊ အိမ္က်ယ္က်ယ္မ်ား ျဖစ္ႀကသည္။ ထင္ရွားေသာ ရွင္ေတာင္ပံုဘုရား လည္းရွိသည္။

ၿမိဳ႕အထြက္တြင္ ဆင္ကူးရြာကလည္း မေ၀းေပ။

အုတ္ကိုင္းေက်းရြာ(၂၀/၆)

ကၽြဲဇပ္ေက်းရြာ(၂၂/၀)

ဆင္ကၽြန္းေက်းရြာ(၂၃/၄)

လဘတံတား(၂၅/၅)

အုတ္ကိုင္းမွ စ၍ ထိုရြာမ်ားမွာ လဘေက်းရြာ အုပ္စု၀င္ ျဖစ္၏။ ထိုမွ လြန္ေသာ္ ျပင္ျဖဴႀကီး ေက်းရြာအုပ္စု ျဖစ္ေပသည္။

ျပင္းျဖဴႀကီး(၂၅/၆)

ပီတုိင္ေက်းရြာ(၂၆/၀)

ပီတုိင္တံတား(၂၆/၇)

ေခ်ာက္ေခ်ာင္းေက်းရြာ(၃၀/၅)

ေခ်ာက္ေခ်ာင္းရြာ အနီး ေခ်ာက္ေခ်ာင္းတံတား ေက်ာ္ေက်ာ္တြင္ စံုစင္ရာဘာၿခံမွာ က်ယ္၀န္းေသာ ၿခံႀကီးျဖစ္၏။ ၂၆ မိုင္ မွ မိုင္တိုင္ ၃၂ အထိ ေရာ္ဘာၿခံမ်ားက မ်က္ေစ့တစ္ဆံုးျဖစ္သည္။ ျပင္းျဖဴသာ အထိျဖစ္သည္။

စံုစင္ဖ်ားေက်းရြာ(၃၄/၀)

ျပင္းျဖဴသာေက်းရြာ(၃၄/၁)

ထိုေနရာ၌ စံုစင္၊ ဂံုညင္းဆိပ္ ေရာ္ဘာၿခံမ်ား ရွိေသးသည္။ သက္တန္းရင့္ ေရာ္ဘာၿခံ မ်ားႀကား၌ ၿခံသစ္မ်ားလည္း ေပၚထြန္းေနသည္။

သဲေခ်ာင္းသာေက်းရြာ(၃၅/၀)

၀င္း၀ေက်းရြာ(၃၈/၁)

၀င္း၀တြင္ ၀င္း၀တံတားရွိသည္။ ၁၉၉၈ ခုႏွစ္က တည္ေဆာက္ခဲ့ေသာ တံတားျဖစ္ေပသည္။ < /p>

မင္းဒပ္ေက်းရြာ(၃၉/၀)< /p>

မင္းဒပ္မွာ ရြာႀကီးျဖစ္၏။ ၀န္းက်င္၌ ရြာငယ္ေလးမ်ားလည္းရွိရာ လမ္းခြဲေလးမ်ား မြေနသည္။ ကားးရပ္စခန္း ျဖစ္ေနေသာ ရြာႀကီးျဖစ္ေပသည္။ ထမင္းဆိုင္ဆိုင္အႀကီးႀကီးရွိသည္။ ခရီးသြား တစ္ရာ႔ငါးဆယ္၊ ႏွစ္ရာခန္႔ တစ္ၿပိဳင္တည္း စား၍ရေသာ ဆိုင္ခံုမ်ားရွိသည္။ အပူ၊ အေအး၊ ကြမ္းယာ၊ ေဆးလိပ္၊ မုန္႔မ်ိဳးစံု၊ ထမင္း၊ ဟင္း၊ ဘီယာ၊ အရက္ အစံုအလင္ရသည့္ဆိုင္ျဖစ္သည္။ ထား၀ယ္- ၿမိတ္၊ ထား၀ယ္-ပုေလာကားမ်ား ရပ္နားစခန္းျဖစ္သည္။ ထိုလမ္း၌ ခရီးသည္တင္ကားမ်ားမွာ မွန္လံုကားမ်ား မ်ားေပသည္။ ကားေသး အနည္းအက်ဥ္းလည္း ေတြ႔ရ၏။ ခရီးသည္မ်ားကို စပ္စုႀကည့္ရာ ၿမိတ္-ထား၀ယ္ ကားခ ၅၀၀၀ဟုဆိုသည္။ ထား၀ယ္-ရန္ကုန္ကားခ ၁၂၀၀၀ ျဖစ္၏။ ထိုဆိုင္တြင္ ဟင္းတစ္ပြဲ ၈၀၀၊ ထမင္း တစ္ပြဲ ၂၀၀ ေရာင္းေပသည္။ ဟင္းမ်ားမွာ ေခ်သား၊ဆတ္သား၊ ေတာေႀကာင္သား၊ေမ်ာက္သား စသျဖင့္ ေတာေကာင္ဟင္း ေတာ္ေတာ္စံုစံုရသည္။ အိမ္သာ၊ ေရခ်ိဳးခန္းကလည္း သပ္သပ္ရပ္ရပ္ ေတြ႔ရ၏။ မင္းဒပ္မွ ဆက္ထြက္ေသာအခါ….

သိမ္ကုန္းေက်းရြာ(၄၀/၁)

ငဲ ၊ ရ၀ဲ ၊ ၀ဲရစ္ ေရာ္ဘာၿခံမ်ုား

၀ဲရစ္ေက်းရြာ

ကျမင္းေက်းရြာ

ရငဲေက်းရြာ

အထက္ပါ ေက်းရြာေလးမ်ားမွာ ၿခံ၀င္းမ်ားႏွင့္ သပ္ရပ္ေသာ အိမ္၀ိုင္းေလးမ်ား သီးသန္႕ ရွိႀကသည္။ ရငဲတြင္ ဖားေခ်ာင္း ေရအားလွ်ပ္စစ္(ကိုယ့္အားကိုယ္ကိုး) ျဖင့္ ေခတ္မီမီ ေတြ႔ရသည္။ ရြာမ်ားကလည္း ဆက္ေနသေလာက္ ရွိေနသည္။

ကတြဲေက်းရြာ(၄၅/၁)

ဆိပ္ေခ်ာင္းေက်းရြာ(၄၇/၀)

သင္ပုန္းေက်းရြာ

(သင္ပုန္းတံတားရွိသည္)

ကညင္ေခ်ာင္းေက်းရြာ(၅၂/၀)

ထိုရြာ၏ ယာဘက္လမ္းခြဲတစ္ခုရွိ ၍ တစ္မိုင္ခန္႔၀င္သြားလွ်င္ သရက္ေခ်ာင္းေက်းရြာရွိသည္။ ၅၅မိုင္ တြင္ ေခ်ာင္းတံတားရွိ၍ ထို၀န္းက်င္၌ ကြမ္းၿခံမ်ား မ်ားလွသည္။ ေတာတန္း၊ေတာင္စြယ္တို႔ျဖင့္ သာယာလွပေသာေနရာ ျဖစ္၏။

ပေဒါက္ႀကီးေက်းရြာ(၅၆/၄)

ေပတစပ္ေက်းရြာ

ပေဒါက္ငယ္ေက်းရြာ

တံခြန္တိုင္ေက်းရြာ

ေက်ာက္ဆည္ေက်းရြာ

အမွတ္-၁၁ ၿငိမ္းခ်မ္းေရးေက်းရြာ(၆၇/၀)

ထိုေဒသ၌ ရြာေလးမ်ားက ဆက္ေနသည့္ ေနရာရွိၿပီး၊ ျခားသြားလွ်င္လည္း စိုက္ပ်ိဳးေရးၿခံမ်ားကို ရြာစဥ္မ်ားႀကား၌ ေတြ႔ရသည္။ ထား၀ယ္ခရိုင္၊ သရက္ေခ်ာင္းၿမိဳ႕နယ္ ဧရိယာဆံုး၍ ၿမိတ္ ခရိုင္သို႔၀င္သည္။ ပေလာက္ေရာက္ရန္လည္း ၆ မိုင္ခန္႔သာလိုေတာ့၏။ ပုေလာသို႔မူ မိုင္ ၃၀ အလို ျဖစ္ေပသည္။ ၇၂ မိုင္ တြင္ ဆင္တိုးႀကီးေက်းရြာႏွင့္ ဘုရင့္ေတာင္ေက်းရြာတို႔ ေတြ႔ရသည္။ ထိုရြာႏွစ္ရြာႀကား၌ ဘယ္ဘက္(အေရွ႕ဘက္) သို႔ လမ္းခြဲတစ္ခုရွိ သည္။ ဆင္ထိုးငယ္ရြာသို႕ ဟု သိရေပသည္။

ပေလာက္ၿမိဳ႕နယ္ခြဲ(၇၃/၀)

ျပည္ျခားေက်းရြာ(၇၉/၀)

မွ်စ္ခ်ဥ္စုေက်းရြာ(၈၁/၀)

ထမင္းမစားေက်းရြာ(၈၆/၀)

ထမင္းမစားရြာ ဆိုင္းဘုတ္ေ႐ွ႕မွ အႏုပညာ႐ွင္ လြင္မိုး

အမည္ဆန္းေသာ ရြာျဖစ္သည္။ ထိုရြာတြင္ ေခတၱရပ္ၿပီး ရြာအမည္ ႏွင့္ ပတ္သက္၍ ေမးျမန္း ျဖစ္ခဲ့ရာ ေရွးကာလ အေလာင္းဘုရား တနသၤာရီ ႏွင့္ ယိုးဒယားတို႔ စစ္ခ်ီရာတြင္ ထိုေနရာ၌ စခန္းေခတၱခ်ၿပီး ထမင္းခ်က္ ႀကစဥ္ ရန္သူႏွင့္ နီးသျဖင့္ ထမင္းမစားဘဲ ဆက္၍ ခ်ီတက္ တိုက္ခိုက္ ခဲ့သည္ကို အစြဲျပဳ၍ ထိုနာမည္ တြင္ခဲ့ျခင္းဟု ဆိုေပသည္။ ထိုရြာအနီး လမ္းယာဘက္ (အေနာက္ဘက္သို႔) လမ္းခြဲရွိ၍ လမ္းခြဲ ၁၂ မိုင္ ခန္႔တြင္ ဆယ္အိမ္စုရြာ ရွိသည္ဟု ဆိုေပသည္။

ေတာင္ယာကမ္းေက်းရြာ(၈၉/၀)

နန္းပရုပ္

သစ္လွေတာ

စပူျပင္ေက်းရြာစုမ်ားေတြ႔ရသည္။

ေပါင္းေက်းရြာ(၉၂/ မွ ၉၅/ အထိ ေတြ႔ရသည္)

ပေလာၿမိဳ႕(၁၀၀/၀)

ပေလာၿမိဳ႕သည္ သပ္ရပ္သန္႔ရွင္းေသာ ၿမိဳ႕တစ္ၿမိဳ႕ျဖစ္သည္။ ပေလာတံတားေပၚမွ ႀကည့္ေသာ ပေလာၿမိဳ႕ကို အေပၚစီးမွ ျမင္ရသည္။ စာေရးသူ ပေလာကို အသြားအျပန္ ႏွစ္ႀကိမ္ျဖတ္ျဖစ္သည္။ ပေလာႏွင့္ပတ္သက္၍ စိတ္မခ်မ္းေျမ႕ဖြယ္တစ္ခုႀကံဳခဲ့ရသည္။ အသြားတြင္ ဇန္န၀ါရီလ ၃၁ ရက္ ေန႔မွာ ျဖတ္သြားခဲ့ၿပီး ၿမိဳ႕ထဲတြင္ ထမင္းပင္ ၀ယ္စားခဲ့ေသးသည္။ မတ္ ၃ ရက္ ေန႔၌ ၿမိတ္မွ အျပန္တြင္ ေနာက္တစ္ႀကိမ္ျဖတ္ေသာအခါ၌ မီးေလာင္ျပင္ႀကီးတစ္ခုႏွင့္ ႀကံဳခဲ့ရသည္။ အသြား၀င္ေရာက္စဥ္က တံတား၏ယာဘက္ ကမ္းစပ္ဘက္ကပ္လ်က္ ရပ္ကြက္ႀကီးမွ မီးေလာင္သြားခဲ့ရာ အိမ္ရာေက်ာ္ပါသြားခဲ့သည္။ ညေနစာ ထမင္းစားၿပီး ေခတၱနား၍ ဆက္ထြက္ခဲ့ရာ ပုေလာၿမိဳ႕ကို ေက်ာ္ေသာအခါ….

မက်ည္းကုန္းေက်းရြာ

ခေမာင္းေတာေက်းရြာ

မင္းထိန္ေက်းရြာ(၁၀၄/၀)

ပ၀တ္ကုန္းေက်းရြာ

ကဒဲေက်းရြာ

သကၤန္းေက်းရြာ

တိုေက်းရြာ(၁၁၀/၀)

ပလေက်းရြာ

မင္းျပင္ေက်းရြာ

တစ္ပိုင္းျပန္၊ ဗိုက္ျပည့္ေက်းရြာ

မိမၼၿမိဳ႕ရြာ

ဇရပ္ဆိပ္ေက်းရြာ

တပိုေက်းရြာ

စက္ေတာ္ရာေက်းရြာ

အထက္ပါ ရြာမ်ားမွာ တစ္ရြာႏွင့္တစ္ရြာ ဆက္ေနသေလာက္ နီးနီး ရြာစဥ္မ်ား ျဖစ္သည္။ အမည္ အခ်ိဳ႕ကလည္း ဆန္းသည္။ ရြာအမည္ မိမၼၿမိဳ႕ ဟုဆိုရာ ထူးဆန္းလွ၍ ရြာတြင္ ၀င္ၿပီး ကားရပ္ ကာ စူးစမ္း မိသည္။ အစဥ္အလာ အရ တစ္ခ်ိန္က ထိုေနရာမွာ ၿမိဳ႕ ျဖစ္ခဲ့ဖူးၿပီး မိန္းမ အုပ္ခ်ဳပ္ေသာ ၿမိဳ႕ ျဖစ္ခဲ့ဖူး၍ မိမၼၿမိဳ႕ဟုေခၚတြင္ခဲ့ရာ ယခု အခါ ၿမိဳ႕အေနအထား မရွိေတာ့ဘဲ ရြာ အေနအထားသာ ရွိေတာ့၍ `မိမၼၿမိဳ႕ရြာ´ ဟု ေခၚဆိုေႀကာင္း အစဥ္အလာ စကားကို ရွင္းျပ ႀကသည္။ ထိုအထဲတြင္ ဇရပ္ဆိပ္မွာ အေတာ္ ႀကီးေသာ ရြာျဖစ္သည္။

ထိုေဒသမွာ သစ္၀ါးေပါေသာေဒသျဖစ္ေႀကာင္းကို အိမ္မ်ားတည္ေဆာက္ထားပံုက ျပဆိုေနသည္။ အိမ္တိုင္မ်ားမွာ သစ္အလံုးလိုက္ တည္ေဆာက္ထားႀကၿပီး အမိုးအကာမ်ားမွာလည္း သစ္၀ါးေကာင္းေကာင္းမ်ားကို သံုးထားႀကသည္။

ရြာတိုင္းလိုလိုတြင္ မူလတန္းေက်ာင္းမ်ားေတြ႔ရပါသည္။ စက္ေတာ္ရာမွ ဆက္ထြက္ေသာ္

ႀကဲေက်းရြာ(၁၂၀/၀)

ႀကဲေက်းရြာ၌ မူလတန္းလြန္ေက်ာင္းရွိသည္။ ၁၉၉၈ ခုႏွစ္က တည္ေဆာက္ၿပီးစီးေသာ ၉၇ ေပရိွ တံတားျဖင့္ ေခ်ာင္းကိုျဖတ္ထားသည္။ ႀကဲတံတားျဖစ္၏။ ခံ၀န္ ၁၀ တန္ရွိေသာ ေဘလီတံတားျဖစ္သည္။ ထို၀န္းက်င္၌ သီဟိုဠ္၊ သရက္ ၊ ကြမ္း၊ ေရာ္ဘာ၊ မင္းဂြတ္၊ ဒူးရင္း စသည္ျဖင့္ၿခံက်ယ္ႀကီးမ်ားေတြ႔ရေပသည္။

၁၂၁ မိုင္ ၌ ေဒၚပညာေရာ္ဘာၿခံမွာ ဧက ၃၀ ရွိၿခံႀကီးျဖစ္ၿပီး ေရာ္ဘာပင္မ်ား စိုက္ထားပံုက အကြက္က်လွၿပီး အလုပ္ရုံ၊ ေရာ္ဘာလွန္းစင္မ်ား၊ ၀န္းထမ္းအိမ္ရာမ်ားက သပ္သပ္ရပ္ရပ္ရွိလွႀကသည္။ ၿခံ၀င္းႀကီးမွာ ေျမညီေျမျပန္႔ျဖစ္ၿပီး ေရာ္ဘာပင္မ်ား အေစးျခစ္ပံု၊ အေစးခဲပံုမွာ ေသသပ္ၿပီး စနစ္က်လွေသာၿခံျဖစ္သည္။ ေရာ္ဘာအေစးခဲသည့္ အလုပ္ရုံ၊ အေျခာက္လွန္းသည့္ စင္မ်ား၊ တန္းမ်ား၊ သိမ္းဆည္းသိုေလာင္သည့္အခန္းမ်ားမွ စနစ္တက် သန္႔ျပန္္႔လွသည္ကို ေတြ႔ခဲ့ရသည္။

ေဒၚပညာ ေရာ္ဘာၿခံအတြင္းမွ ဒူးရင္းပင္မ်ား

ေရာ္ဘာၿခံ အတြင္း အျခားသီးပင္၊ စားပင္မ်ားကို ဒီအလုပ္ရုံ၊ သိုေလွာင္ရံု၊ လွန္းစင္၊ အလုပ္သမားမ်ား ၏ အိမ္မ်ား ၀န္းက်င္၌ စိုက္ပ်ိဳးထားရာ သေဘၤာ၊ပိႏၷဲ ၊ သရက္၊ သီဟိုဠ္၊ ဒူးရင္း၊ မင္းဂြတ္ စသည့္ အပင္မ်ား၌ ဖြံ႔ထြားေသာ အသီးမ်ားႏွင့္ ေတြ႔ခဲ့ရသည္။ ဒူးရင္းပင္တြင္ အသီးမ်ား အား ေကာင္းေကာင္းႏွင့္ သီးေနရာ အေသအခ်ာ ႀကည့္ေသာ အခါ ျမန္မာမ်ိဳး မဟုတ္ဘဲ မေလးရွား၊ ထိုင္း တို႔ဘက္မွ အလံုးႀကီးမ်ိဳး အပင္တို႔ ေတြ႔ခဲ့ရသည္။ အပင္ ငယ္ငယ္၌ အသီးမ်ားက ေအာင္လွ၊ ထြားလွေပသည္။


*ေရာ္ဘာၿခံႏွင့္ ေရာ္ဘာလုပ္ငန္းခြင္*

ထိုၿခံ၌ ၀င္ေရာက္ေလ့လာခဲ့ရာ ေရာ္ဘာေစး အစိမ္းကို ဓာတုေဗဒေဆးေရာပံု ၊ အျပားစပ္ပံု၊ ႀကိတ္ပံု ၊ လွန္းပံုတို႔ကို စနစ္တက် ေဆာင္ရြက္ေနသည္အား ျမင္ဖူးခဲ့သည္။ ေရာ္ဘာေစ်းကလည္း စာေရးသူတို႔ ငယ္ငယ္ကလို မဟုတ္။ တစ္ျပား ၁၀၀၀ က်ပ္ ေစ်းေပါက္ေနေပသည္။ ထိုၿခံမွ ယခုအခါ တစ္ရက္ အျပား ၇၀၀ ခန္႔ ထြက္သည္ဟု ဆိုေပသည္။

၁၂၅ မိုင္၌ ေဆာင္းသီတာ ဆိုသည့္ ေရာ္ဘာၿခံႀကီး တစ္ၿခံ ေတြ႔ရျပန္သည္။ ေဒၚပညာၿခံထက္ အဆမ်ားစြာ ႀကီးေပသည္။ ေရာ္ဘာေတာ စိမ္းညိဳ႕ညိဳ႕ကား ႐ႈမဆံုးေတာ့ေပ။ မႀကာမီ မီးေလာင္ေခ်ာင္းရြာကို ေရာက္သည္။ ရြာမွာ ေတာ္ေတာ္ စည္ကားသည့္ ရြာႀကီးျဖစ္ေပသည္။ ထိုရြာ၌ ရြာ၏ အေရွ႕ဘက္ တစ္မိုင္ခြဲခန္႔၌ ေရတံခြန္ရွိၿပီး ေရတံခြန္သို႔ၿမိတ္မွ လာေရာက္ လည္ပတ္ေလ့ရွိေသာရြာ ဟုဆိုေပသည္။ မီးေလာင္ေခ်ာင္းရြာ၌ မူလတန္းလြန္ေက်ာင္း ရွိေပသည္။ ေမာ္ေတာ္ဆိုင္ကယ္ ေပါေသာ ရြာျဖစ္သည္။ လမ္းေဘး၀ဲယာ၌ ေရာ္ဘာၿခံမ်ား ခ်ည္းျဖစ္ေပသည္။ ေရာ္ဘာေတာမွာ အရြယ္ေရာက္ အပင္မ်ားသာ ျဖစ္ၿပီး အရြယ္တူ အၿပိဳင္းအရိုင္းျဖစ္ေပသည္။ မီးေလာင္ေခ်ာင္းမွ ဘုတ္ၿခံလမ္းဆံုအထိ ေရာ္ဘာၿခံက်ယ္ႀကီးမ်ား ျဖစ္ႀက၏။

ေရာ္ဘာၿခံႀကီးမ်ားအလယ္၌ သာယာလွေသာ ဘုတ္ၿခံလမ္းဆံု၌…..

သမုတ္သို႔(၁၁ မိိုင္ ၃ ဖာလံု)

မေဇာျပင္ႀကီး(၃၉ မိုင္)

ပုေလာ( ၂၈ မိုင္ ၇ ဖာလံု)

ဟူ၍ အကြာအေ၀း ဆိုင္းဘုတ္ႀကီးမ်ား စိုက္ထူထားသည္။ ပုေလာၿမိဳ႕နယ္အဆံုးျဖစ္ေပသည္။ ဘုတ္-ဓားေသြးလမ္းဟုလည္း ေခၚႀကေသာလမ္းမွ ခရီးဆက္ရမည္။

ပုေလာၿမိဳ႕နယ္အဆံုး ဘုတ္ၿခံထိပ္မွာ ေဒါစံျပရြာသို႔ သြားရမည္။ ၁၃ မိုင္ ၃ ဖာလံု ခရီးျဖစ္ေပသည္။ ထိုလမ္းကား ခင္းေနဆဲလမ္းျဖစ္၏။ ေဒါစံျပရြာမွ ၿမိတ္အ၀င္ ကၽြဲကူးေက်ာက္ဖ်ာ(အထူးဆိပ္)သို႔ ၂၄ မိုင္ ၆ ဖာလံု သြားရမည္ျဖစ္၏။ ကၽြဲကူးေက်ာက္ဖ်ာတံတားမွ ၿမိတ္ၿမိဳ႕အ၀င္ တနသၤာရီလမ္းခြဲ ၁ မိုင္ ၅ ဖာလံုရွိေပသည္။

ဘုတ္ၿခံလမ္းဆံု(၀/၀)

ဘုတ္ရြာ

ရာဇေက်းရြာ

ပျပင္ေက်းရြာ

အလြန္သစ္၀ါးေပါေသာရြာမ်ားျဖစ္သည္။ ပျပင္၌ တံတားႀကီးရွိရာ သစ္သားတံတားေပ ၁၇၀ ေဘလီတံတား ေပ ၁၀၀ ၊ ေပါင္း ေပ ၁၇၀ ရွိေသာ တံတားျဖစ္ၿပီး ခံႏိုင္သည့္၀န္ ၁၃ တန္ တံတားျဖစ္၏ ။ပျပင္တြင္ မူလတန္းလြန္ေက်ာင္းရွိသည္။ လမ္းေဘး၀ဲယာ၌ ၀ါးေတာမ်ား၊ ကြမ္းသီးၿခံမ်ား ၊ ေရာ္ဘာၿခံမ်ား စိမ္းစိုေနသည္။

ပျပင္လြန္ေသာအခါ…

ႀကမအုပ္ေက်းရြာ(၆/၂)

ဘဲမဒီေက်းရြာ(၇/၂)

ထိုရြာ၌ လမ္းခြဲရွိၿပီး ေက်ာက္လံုးႀကီးေက်းရြာခြဲျဖစ္သည္။ လမ္း၏ အေရွ႕ဘက္သို႔ ခြဲသြားရေပသည္။ မူလတန္းေက်ာင္းရွိေသာ ရြာျဖစ္ေပသည္။ အိမ္မ်ားမွာ ထိုရြာမ်ား၌ သစ္လံုးတိုင္မ်ားျဖင့္ ေဆာက္လုပ္ထားေသာအိမ္မ်ားသာ ေတြ႔ရသည္။ ဘဲမဒီလြန္ေသာ္…..

အလယ္ေခ်ာင္းေက်းရြာ(၁၁/၀)

ေဒါေက်းရြာ(၁၃/၃)

ေဒါရြာမွာ စံျပေက်းရြာဟုအမည္တပ္သည္။ ေဒါေခ်ာင္းကို ျဖတ္ထားေသာ သစ္သားတံတားမွာ ေပ ၇၀ ရွိ၍ ခံ၀န္ ၁၃ တန္တံတားျဖစ္သည္။ ေဒါမွ မေဇာျပင္ႀကီးသို႔လမ္းမွာ ၂၅မိုင္ ၄ ဖာလံုရွိရာ ဘုတ္ၿခံ-ေဒါျဖတ္လမ္းမရွိမီက ပုေလာၿမိဳ႕နယ္ အဆံုးမွ ေဒါသို႔ မေဇာျပင္ႀကီးဘက္မွ သြားရမည္ျဖစ္ရာ ၆၄ မိုင္ ၄ ဖာလံုရွိေပသည္။ ျဖတ္လမ္းၿပီးသြားရာ ၂၄ မိုင္ ၆ ဖာလံု သာ သြားရေပရာမိုင္ ေလးဆယ္နီးပါးလမ္းတိုသြားေပသည္။ ေဒါစံျပရြာမွ အထူးဆိပ္ (ကၽြဲကူး-ေက်ာက္ဖ်ာ) သို႔ ၁၁ မိုင္ ၃ ဖာလံု သြားရေပဦးမည္။ ေဒါလြန္ေသာအခါ..

ပုလဲကုန္းေက်းရြာ(၁/၅)

ေက်ာက္ျဖဴေက်းရြာ(၁/၇)

ငါးအင္းေက်းရြာ(၃/၃)

မင္းေနာင္ေက်းရြာ(၄/၀)

လက္ခုပ္ေတာင္(၆/၄)

ပင္းအိုေက်းရြာ(၇/၃)

၀န္မယ္ေက်းရြာ(၇/၇)

သဘြတ္ေက်းရြာ(၈/၄)

အထူးဆိပ္(၁၁/၃)

ကၽြဲကူးေက်ာက္ဖ်ာ

ၿမိတ္ၿမိဳ႕ မ်ားသို႔ ေရာက္ေပသည္။ ေဒါ ႏွင့္ ၿမိတ္ၿမိဳ႕ ႀကားတြင္ ေတြ႔ရေသာ ရြာ မ်ားမွာ စည္ကားေသာ ရြာမ်ား ျဖစ္သည္။ ရြာတိိုင္း၌ ဘုန္းေတာ္ႀကီးေက်ာင္းမ်ား ရွိၿပီး ေက်ာင္းႀကီးမ်ားမွာ ႀကီးမားသည္။ ဘုန္းႀကီးေက်ာင္းအ၀င္ မုခ္ဦးမ်ားကလည္း ခန္႔ထည္လွသည္။ ရြာတိုင္း လိုလိုတြင္ ဘုန္းႀကီးေက်ာင္းႀကီး ႏွစ္ေက်ာင္းခန္႔ ေတြ႔ရေပသည္။ ပင္းအိုးရြာ၌ အလယ္တန္းေက်ာင္း ေတြ႔ရသည္။ သဘြတ္ေက်းရြာမွာ ရြာ အေတာ္ႀကီးသည္။ တြဲဖက္အထက္ေက်ာင္း လည္း ေတြ႔ရေပသည္။

ဆက္ရန္

စိန္မ်ိဳးျမင့္

ေမာင္ေဇယ်ာထြန္း

2008-11-20T14:09:00.000+05:30

2008-11-19T20:29:00.000+05:30

အေမနဲ႕ရြာကိုလြမ္းတယ္ဗ်ာ "Missing My Mother Home"